Aπορίες για μια «πικρία»

Άκουσα με έκπληξη αλλά και με προσοχή την «Παράβαση» με την οποία ο Σπύρος
Ευαγγελάτος, αντικαθιστώντας στην παράστασή του στο Ηρώδειο την Παράβαση του
Αριστοφάνη στους «Σφήκες» του, εξέφρασε, αν και συμμετέχει στο Φεστιβάλ
Αθηνών, την πικρία και τη διαμαρτυρία του γιατί φέτος, έπειτα από πολλά
χρόνια, δεν συμμετέχει στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Ο καθένας μπορεί να δώσει την
ερμηνεία του. Τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», τι «αγενές» και τι «ευγενικό»,
τι «σοβαρό» και τι «γραφικό» είναι τόσο σχετικά… Εγώ τις απορίες μου θέλω
απλώς να εκφράσω. Τα διήμερα της Επιδαύρου, όσο και να το ξεχειλώσει το πράγμα
το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, περιορισμένα είναι. Ο Σπύρος Ευαγγελάτος
με τη σοφία του καθηγητή και τις γνώσεις που διαθέτει και με τον ορθολογισμό
που τον διακρίνει, ο το πάλαι ποτέ τολμηρός ανανεωτής Ευαγγελάτος πώς το
βλέπει το πράγμα; Υπάρχουν θίασοι σε οποιοδήποτε φεστιβάλ στον κόσμο που να
μετέχουν σ’ αυτό ανελλιπώς επί είκοσι πέντε χρόνια; Υπό την έννοια αυτή, τότε,
οι συγκεκριμένοι πέντε έξι θίασοι που εμφανίζονταν μέχρι πέρσι κάθε χρόνο στην
Επίδαυρο θα έπρεπε να συμμετέχουν ισοβίως και σε ετήσια βάση στο Φεστιβάλ
Επιδαύρου και κανείς νεώτερος, είτε είναι «της μόδας» είτε όχι – αυτά ο καιρός
θα τα ξεκαθαρίσει -, να μην μπορεί να δοκιμαστεί παρά μόνον όταν πεθάνει
κάποιος παλαιότερος. Μα, αυτό είναι μουσείο! Γίνεται να δημιουργούνται, ακόμη
-ναι! – και από τα κρατικά θέατρα, «δικαιώματα» επί της Επιδαύρου; Φοβάμαι ότι
τέτοιες νοοτροπίες μπορούν να απογοητεύσουν τους νεώτερους που τις
εισπράττουν. Να θυμίσω ότι το «Αμφι-Θέατρο» μπήκε επίσημα στην Επίδαυρο – το
1980 με τους «Επιτρέποντες» – ΠΡΙΝ καν συμπληρώσει τα πέντε χρόνια από την
ίδρυσή του. Και μια τελευταία απορία: ο κ. Ευαγγελάτος, που βαθιά τον σέβομαι,
την ανάγκη μιας αγρανάπαυσης από την ετήσια ενασχόλησή του εδώ και δεκαετίες
με το αρχαίο δράμα δεν την έχει νιώσει;