ΣE ΠPΩTO ENIKO Για λίγο, αφήνω πίσω μου…

«Πόσα πράγματα αφήνεις πίσω σου όταν ταξιδεύεις;..». Ήρθε και η ώρα η δική μου
να αναρωτηθώ – ένας Πρώτος Ενικός και λίγες ώρες προετοιμασίας με χωρίζουν από
τις διακοπές μου και ήδη αισθάνομαι «ελαφρύτερη».

Αποχωρίζομαι μετά χαράς το αυτοκίνητό μου για μία ολόκληρη εβδομάδα. Το πήξιμο
στο κέντρο της Αθήνας, το ενοχλητικό βουητό από τις κόρνες, τα βραδινά
σπιναρίσματα που με ξυπνάνε, τις φωνές των οδηγών, τα… φάσκελα.

Παθαίνω, έστω και προσωρινή, απώλεια μνήμης. Καμία εκκρεμότητα δεν με
περιμένει στο γραφείο, κανένας λογαριασμός δεν με περιμένει απλήρωτος, καμία
δουλειά δεν έχει μείνει στη… μέση. Όλα είναι στην εντέλεια και θα είναι
για… πάντα.

«Μετακομίζω» από το διαμέρισμα που με «πλακώνει» και… νοικιάζω το σπίτι των
ονείρων μου. Μία μονοκατοικία με θεά τη θάλασσα, με κήπο και πισίνα. Ένα
δωμάτιο με παράθυρα από τοίχο σε τοίχο, που… αυτοκαθαρίζεται. Γίνομαι
κάτοικος μιας «χώρας» νησιώτικης, που δεν θυμίζει σε τίποτα την Αθήνα. Ξεχνώ
με μιας το πρωινό ξύπνημα στο παρά πέντε, τη γρήγορη «έξοδο» από το σπίτι λίγο
πριν βρω τα… κλειδιά, τα οποία πάντα χάνω. Ο φρεσκοκομμένος καφές με
περιμένει στο κομοδίνο, έως ότου να ξυπνήσω. Ο σεφ μού ετοιμάζει το καλύτερο
πρωινό και μου εύχεται να έχω μια καλή ημέρα.

Αφήνω πίσω μου το ρολόι και την ερώτηση: «Τι ώρα είναι;». H μόνη μου σχέση με
τον χρόνο πλέον, είναι η «μυστική» συμφωνία που έχουμε συνάψει: να κυλάει όσο
πιο αργά μπορεί, επιμηκύνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την απώλεια…
μνήμης που με έχει ήδη καταλάβει σε τέτοιο βαθμό που έχω ξεχάσει τι ήθελα
να… γράψω.