[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΤΗΝ ΠΤΗΣΗ από τη Δαμασκό στην Αθήνα, η μικρή Ελένη ήταν ανήσυχη. «Πότε
θα επιστρέψουμε μπαμπά;», ρώτησε τον επιχειρηματία πατέρα της που τα τελευταία
χρόνια δραστηριοποιείται στον Λίβανο. «Ίσως να μην ξαναγυρίσουμε παιδί μου»,
αποκρίθηκε εκείνος. «Και οι συμμαθήτριές μου που τους το υποσχέθηκα;»,
επέμεινε η 11χρονη Ελληνίδα μαθήτρια της Βηρυτού. «Θα τις καλέσουμε στην
Αθήνα. Ελένη, στον Λίβανο γίνεται πόλεμος. Δεν είναι πια τόπος για παιδιά»,
παρενέβη η μητέρα. «Και πώς θα συνεχίσουν να ζουν εκεί η Ντομινίκ και η
Αϊσέ;», συνέχισε η μικρή. «Θα προσευχόμαστε γι’ αυτές», έκλεισε βιαστικά τη
συζήτηση η μητέρα.

H κάθοδος του αεροπλάνου στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» είχε ήδη
αρχίσει και η αεροσυνοδός της Ολυμπιακής, που παρακολουθούσε με συγκίνηση τη
συζήτηση, βιάστηκε να περάσει τις ζώνες ασφαλείας στους επιβάτες.

Στην έξοδο περίμεναν τα κανάλια. Ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον πατέρα της
Ελένης. «Πώς βρεθήκατε στον Λίβανο; Γιατί φύγατε; Ποιος νομίζετε ότι έχει
δίκιο σ’ αυτή τη διένεξη;», ήταν οι απανωτές ερωτήσεις. Αλλά εκείνος απέφυγε
ευγενικά να απαντήσει. Προσπέρασε και σε λίγο έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας
του Ελένης που έκλαιγε από συγκίνηση βλέποντάς τους όλους – και την εγγονούλα
– ζωντανούς.

«Παιδί μου, του είπε, δεν μπορώ να χωνέψω πως μπόρεσαν οι Ισραηλινοί μέσα σε
δύο ημέρες να κάνουν και πάλι ερείπια τον Λίβανο. Εκεί που πήγαινε να
ορθοποδήσει… Πού είναι όλοι αυτοί που μιλάνε για ειρήνη; Γιατί δεν λένε
ποιος φταίει; Γιατί ορισμένοι περιορίζονται μόνο σε λόγια; Γιατί δεν αντιδρούν
οι Αμερικανοί; Έτσι, μπορεί ο καθένας να καταστρέφει ξαφνικά μία πρωτεύουσα,
το αεροδρόμιό της, το φως, το νερό, τα τηλέφωνα; Και βλέπω στην τηλεόραση που
συνεχίζουν να βομβαρδίζουν κι αυτούς τους δύσμοιρους Παλαιστίνιους στη Γάζα.
Βλέπω να τρέχουν τα παιδιά στα νοσοκομεία… Μα, δεν υπάρχει θεός;».

H γιαγιά της Ελενίτσας είχε όλο απορίες. Και ο γιος της βιαζόταν να πάνε
σπίτι. Μόνον η μικρή της εγγονή δεν το ‘βαζε κάτω. «Γιαγιά, της είπε με ύφος
μεγάλου ανθρώπου, εγώ θα επιστρέψω στη Βηρυτό. Θέλω να συνεχίσω να παίζω με
τις φίλες μου».