ΣE ΠPΩTO ENIKO Πτυχίο… φούρνου

Τη θυμάμαι σαν τώρα. Μικροκαμωμένη, εμφανίστηκε δειλά στο αμφιθέατρο να μην
ξέρει πού να καθήσει. Δεν θα την ξεχώριζες από την υπόλοιπη πιτσιρικαρία του
πρώτου έτους αν δεν πρόσεχες τις έντονες ρυτίδες στο πρόσωπο, που δεν
μαρτυρούσαν την ηλικία, αλλά τα όσα είχε περάσει. Διότι η Ελένη δεν ήταν μια
συνηθισμένη πρωτοετής της Φιλοσοφικής. Ήταν μια 36χρονη μητέρα δύο παιδιών που
είχε τολμήσει να πιάσει ξανά το κομμένο νήμα του ονείρου της. Να τελειώσει το
σχολείο που είχε αφήσει στη μέση, λόγω γάμου, να δώσει εξετάσεις για το
πανεπιστήμιο και να περάσει με την πρώτη Ιστορικό – Αρχαιολογικό το ’93, σε
μια εποχή που ήθελε γερούς βαθμούς για να πετύχεις. Δεν το έβαλε κάτω ούτε
στιγμή. Πανταχού παρούσα. Και στο αμφιθέατρο στην ώρα της και στις ξεναγήσεις
πρώτη και καλύτερη. Και για τους συμφοιτητές της μάνα και κολλητή φίλη μαζί.
Είχα πιστέψει πως οι δύσκολες μέρες είχαν περάσει για την Ελένη. Ο σύντροφος
της ζωής της στήριζε την προσπάθειά της. H κόρη της σπούδαζε Ιατρική και εμείς
τη «σπρώχναμε» κάθε φορά που φαινόταν να διστάζει. Είχα κάνει όμως λάθος.
Γιατί το πτυχίο ήρθε, αλλά τα όνειρα της Ελένης δεν έγιναν πραγματικότητα. Στα
σαράντα και κάτι δεν άνοιγαν οι πόρτες ούτε στις ανασκαφές ούτε στα
φροντιστήρια. Και εκείνη αποφάσισε να γυρίσει στον τόπο της, τον Δομοκό. Να
βοηθά τον γιο της που έχει φούρνο. Είναι καλά και ευτυχισμένη, υποστηρίζει. Το
μόνο που της λείπει είναι μια απάντηση προς τον εγγονό της, τον επτάχρονο
Άγγελο όταν τη ρωτά: «Κι εγώ ψωμί θα πουλάω άμα πάω στο πανεπιστήμιο;».