[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Ένα σημάδι πολιτισμού. Οι Έλληνες άρχισαν να αντιδρούν.
Αυτός ο λαός που δέχεται στωικά τα κακώς κείμενα μόνο και μόνο επειδή βαριέται
να τα πολεμήσει – αλλά και γιατί θεωρεί την ήττα του δεδομένη -, προσφεύγει
τώρα ολοένα και περισσότερο στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων
διεκδικώντας το δικαίωμα στην προσωπική του ελευθερία. Τα βάζει με το Δημόσιο,
με την Αστυνομία, με τον εργοδότη του, με τον Μεγάλο Αδελφό που κοντεύει να
γίνει μέλος της οικογένειάς του! Κατανικώντας την τεμπελιά που τον διακρίνει
όταν δεν πρόκειται για το μικροσυμφέρον του, ρίχνεται στον αγώνα. Ασφαλώς η
πρόοδος αυτή δεν επετεύχθη τυχαία. Το ενδιαφέρον της Αρχής για το πρόβλημά
του, το οποίο ενδέχεται να αφορά το κοινωνικό σύνολο, αλλά μπορεί να συνιστά
και μεμονωμένο περιστατικό, φαίνεται πως νίκησε τους δισταγμούς του. Οι λύσεις
που δίνει την κατέστησαν στη συνείδηση των πολιτών αρωγό σ’ έναν αγώνα που
διαφορετικά ποτέ δεν θα επιχειρούσαν. Το πεδίο ενασχόλησης της Αρχής έχει
ακριβώς τις ίδιες διαστάσεις με την προσωπική ελευθερία του καθενός, όπως την
αντιλαμβάνεται ένα πολιτισμένο κράτος δικαίου. Όπου δεν χωράει η ενοχλητική
κάμερα που κάνει… συντροφιά στον εργαζόμενο τις ώρες της σκληρής δουλειάς
ούτε εκείνη που ενδεχομένως παρακολουθεί τον πολίτη στη βόλτα του και ασφαλώς
δεν χωράνε οι τηλεφωνικές και ταχυδρομικές οχλήσεις για την προώθηση
προϊόντων, που τον καταπιέζει με αφόρητη ευγένεια. Αλήθεια, αν η Αρχή δεν είχε
σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, τι θα γινόταν τώρα; Ζούγκλα! Ποιος θα ήταν σε
θέση να εγγυηθεί για τα αυτονόητα; Για την ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να
αναπνέει ελεύθερα; Και κυρίως, ποιος θα τολμούσε να το διεκδικήσει και από
ποιον; H έκδοση σωστών αποφάσεων ωστόσο δεν ακυρώνει αυτοδικαίως τις
αυθαιρεσίες. Ο πρόεδρος της Αρχής, ο κ. Δ. Γουργουράκης, και τα υπόλοιπα μέλη
της δεν μπορούν βεβαίως να ελέγξουν την εφαρμογή τους. Και οι ελεγκτές είναι
ελάχιστοι. Τυχαία;