TPITH AΠOΨH «Ορφάνια και πίκρα»

Είδος: Ταινία γέλιου, με ολίγον τρόμο και μπόλικο κοινωνικό
προβληματισμό. Με ορισμένα δραματικά (για τη νοημοσύνη ενηλίκων θεατών)
στοιχεία. Ακατάλληλη για Λαρισαίους, κυβερνητικούς παράγοντες και όσους
υπολήπτονται τη δημοκρατία. Κατάλληλη για ανηλίκους, τηλεσχολιαστές, εχθρούς
του ποδοσφαίρου και τιμητές της πολιτικής.

Σενάριο – σκηνοθεσία: Ρηγίλλης Στούντιος. Με την ανιδιοτελή υποστήριξη
του υπερεθνικού κολοσσού ΦΙΦΑ και του ημετέρου Υπουργικού Συμβουλίου (που δεν
αναφέρεται στους τίτλους, γιατί δεν θυμάται αν συνεδρίασε).

Πρωταγωνιστούν: Νίκος Ξανθόπουλος στον ρόλο του Υφυπουργού του λαού,
Ανέστης Βλάχος στον ρόλο του Ζεπ Μπλάτερ, Παύλος Χαϊκάλης στον ρόλο του
Προέδρου Γκάγκα, Αόρατος Άνθρωπος στον ρόλο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας.
Γκεστ σταρ, η Γεωργία Βασιλειάδου (ΦΙΦΑ, με τη βοήθεια της τεχνολογίας), το
Τρίο Στούτζες (διάφοροι παράγοντες), Γιώργος Λιάνης (στον ρόλο του Γιώργου
Λιάνη).

Σκηνικά – Κοστούμια: H Παράγκα (σε σχεδιασμό – εκτέλεση αδελφών Μητ.).

Μουσική: «Το πένθιμο εμβατήριο» στις σκηνές με τον Νίκο Ξανθόπουλο, το
θέμα του «Νονού» στις σκηνές με τον Ανέστη Βλάχο, «Παπαρίζου Μπεστ οφ» στις
σκηνές με τον Αόρατο Άνθρωπο.

Υπόθεση: Μεσούντος του Μουντιάλ και του καύσωνος, η ελληνική κυβέρνηση
ξεκουράζεται, πράγμα που δικαιούται, γιατί τον υπόλοιπο χρόνο κινδύνεψε από
υπερκόπωση. Ο Υφυπουργός του λαού δράττεται της ευκαιρίας για να περάσει ένα
νομοσχέδιο που αφορά το ποδόσφαιρο, αλλά έχει στόχο να «κοντύνει» τον Πρόεδρο
της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο Πρόεδρος, ο οποίος διέπραξε το προπατορικό
αμάρτημα να εκλεγεί παρά την αντίθετη επιθυμία του Υφυπουργού του λαού, μπορεί
να μην έχει το αυτί της κυβέρνησης, έχει όμως το αυτί της ΦΙΦΑ, της γηραιάς
και ζάπλουτης διεθνούς ομοσπονδίας που παρήγγειλε το νομοσχέδιο. Εγκαίρως
ειδοποιημένη για νομοτεχνικές και άλλες «ατέλειες», η ΦΙΦΑ θέτει ένα
τελεσίγραφο μεταβολής τού νόμου και εν τω μεταξύ αποκλείει όλες τις ελληνικές
ομάδες από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις. Τα διεθνή Μέσα τσιμπάνε και κάνουν
την είδηση πρωτοσέλιδο, σε βαθμό που η Βουλή αναγκάζεται να ξανανοίξει, οι
βουλευτές να χάσουν το πρώτο ημίχρονο του δεύτερου ημιτελικού και ο Υφυπουργός
του λαού να συνεννοηθεί με τον Πρόεδρο μέσω διερμηνέα και μεταφραστή τής
νοηματικής. H αγωνία κορυφώνεται, ο χρόνος κυλάει αντίστροφα, η Βουλή κάνει τη
νύχτα, μέρα και ο Υφυπουργός το κρέας, ψάρι. Τελικά, ο νόμος ψηφίζεται όπως
έπρεπε να ψηφιστεί, δηλαδή όπως ήθελε η ΦΙΦΑ, ο Πρωθυπουργός, που
παρακολουθούσε σθεναρά τις εξελίξεις, εκφράζει την ικανοποίησή του και την
εμπιστοσύνη του στον Υφυπουργό τού λαού, ενώ ο Πρόεδρος πανηγυρίζει κι
ετοιμάζεται για διεθνή αξιώματα. Το χάπι εντ ολοκληρώνεται με μακρινό πλάνο
της Παράγκας, έτσι τραβηγμένο που να φαίνεται ότι βυθίζεται στο πέλαγος.

Επιμύθιο: 1) H πολιτική είναι σαν την μπάλα: άμα νικήσεις,
νίκησες κι άμα χάσεις φταίει ο διαιτητής (που καμιά φορά ονομάζεται «ξένος
παράγοντας»). 2) H πολιτική και η μπάλα είναι σαν το ρεζιλίκι. Άμα χάσεις και
δεν υποστείς καμιά συνέπεια το διασκεδάζεις και δίνεις υποσχέσεις για τον
επόμενο αγώνα. 3) Σε εποχές που καίγεται η Μέση Ανατολή, βράζει το Ιράν,
αιματοκυλίζεται το Ιράκ, ρίχνει βόμβες η Κορέα, τρώει «χαστούκια» η Αμερική
και αυτοτραυματίζεται στον ύπνο της η Ευρώπη, ο κόσμος θέλει να ξεσκάσει και
μια τέτοια παραγωγή τών Ρηγίλλης Στούντιος τού προσφέρει ακριβώς αυτό. Τίποτα
περίεργο που συμφωνούν και οι δημοσκόποι.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου
του ΠΑΣΟΚ.