Οι ήρωες της διπλανής πόρτας

«Πάλεψα με τον ληστή στην περιστρεφόμενη πόρτα-έξοδο της τράπεζας. Τον
έπιασα από τη μέση, βγήκαμε έξω παλεύοντας, του έφυγαν ρούχα και πιστόλια,
γέμισε ο τόπος από τα λεφτά που του έπεσαν. “Σκότωσέ τον, σκότωσέ τον”, φώναξε
στον συνεργό του· κι αυτός άρχισε να πυροβολεί προς το μέρος μας. Δέχθηκα
τρεις σφαίρες, σε πρόσωπο, μηρό και γοφό. Δυο-τρεις έφαγε και ο ληστής και
έμεινε αναίσθητος στα χέρια μου, είχε πεθάνει επί τόπου…».

Δημήτρης Γιαμπάνης. Έπεσε στη θάλασσα και κατάφερε να σώσει έναν 64χρονο. H Ακαδημία Αθηνών και το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας τον βράβευσαν για την αυταπάρνηση και το θάρρος του

Δύο φορές βρέθηκε αυτόπτης μάρτυρας σε ληστείες ο 43χρονος υδραυλικός από την
Κομοτηνή, Τριαντάφυλλος Καραγεωργίου. Και τις δύο πάλεψε με – συνολικά – 4
ληστές, που τον «φιλοδώρησαν» με 5 σφαίρες και τον έστειλαν για σχεδόν έναν
μήνα νοσηλείας στο νοσοκομείο!

«Δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, δεν το σκέφτηκα και πολύ», λέει σήμερα, αν και
ξέρει ότι και στις δύο περιπτώσεις διακινδύνευσε σοβαρά τη ζωή του.

Ειδικά στην πρώτη, πρόπερσι στην 3ης Σεπτεμβρίου, όταν είδε δύο κρανοφόρους να
μπαίνουν στο υποκατάστημα και ενστικτωδώς αποφάσισε να τους περιμένει απ’ έξω.
«Έκλεισα τη μηχανή τους με το φορτηγάκι μου. Τους χτύπησα με την όπισθεν και
δεν μπορούσαν να φύγουν, κατέβηκαν και το’ βαλαν στα πόδια. Κυνήγησα τον έναν
και με πυροβόλησε, όμως στο πόδι. Μετά δεν ξέρω τι απέγιναν…».

Τη δεύτερη φορά, φέτος τον Μάρτιο στην Αχαρνών, ήξερε – όπως λέει – τι έπρεπε
να κάνει ερχόμενος αντιμέτωπος με ληστές.

«Μόλις είδα ότι ο πρώτος βγήκε και πήγε να βάλει μπρος τη μηχανή κι ο δεύτερος
έμεινε πιο πίσω, βρήκα την ευκαιρία και τον άρπαξα, οπότε και αντιλήφθηκα ότι
τα δύο πιστόλια τα είχε μέσα στο μπουφάν του…».

H γενναιότητά του στην πρώτη περίπτωση «υποχρέωσε» τη διοίκηση της τράπεζας να
τον προσλάβει ως τεχνικό της.

Βουτιά ζωής…

Βούτηξε, χωρίς δεύτερη σκέψη, με αυτοθυσία στα παγωμένα νερά του λιμανιού της
Τήνου, μόλις άκουσε να καλούν σε βοήθεια. Τι κι αν προερχόταν από επέμβαση
στην Αγγλία για αιμάτωμα στον εγκέφαλο; H έγκαιρη επέμβαση του 38χρονου
Δημήτρη Γιαμπάνη τον Δεκέμβριο του 2001 έσωσε από βέβαιο πνιγμό – σύμφωνα με
τους γιατρούς – έναν 64χρονο συμπολίτη του, τον Βαγγέλη Αλοίμονο, ο οποίος
λόγω λανθασμένων χειρισμών βρέθηκε με το I.X. του στη θάλασσα. «Το αυτοκίνητο
είχε βουλιάξει σε 10 μέτρα βάθος», περιγράφει σήμερα. «Ο καιρός τον παρέσυρε
προς την Πάρο. Μαζεύτηκε κόσμος, λέγανε να φωνάξουν ψαράδες με μεγάλα καΐκια·
καθυστερούσαν όμως κι αυτός ξεμάκραινε. “Θα πας ή θα πάω;”, μου λέει ο
λιμενικός, όταν ήδη είχα γδυθεί για να πέσω. Βουτάω τελικά. Τον πλησίασα σιγά
σιγά. Ο άνθρωπος απλά επέπλεε. Τον έσυρα με δυσκολία έξω, μισή ώρα μου πήρε».
Ο κ. Γιαμπάνης λίγες ώρες αργότερα πήγε κανονικά στη δουλειά του, στη ΔΕΗ.
«Τους είπα τι έγινε, αλλά ούτε καν με άφησαν να σχολάσω έστω λίγο νωρίτερα.
Όλοι μου έλεγαν ότι θα πάρω προαγωγή, αλλά τελικά καλή αντιμετώπιση δεν είχα»,
λέει με παράπονο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΜΟΣ

Πολύ τολμηρός για… όμηρος

Δημήτρης Σίμος. Κατάφερε να αφοπλίσει και να συλλάβει τον ληστή που τον είχε πάρει για όμηρο

ΠΕΡΙΜΕΝΕ TH σειρά του στην τράπεζα, όταν είδε δύο κρανοφόρους να
εισβάλλουν στο μη φρουρούμενο υποκατάστημα της Πατησίων, τον Ιούνιο. «Ο ένας
πήρε τον πρώτο υπάλληλο που βρήκε μπροστά του και τον πήγε στο χρηματοκιβώτιο.
Ο άλλος περίμενε τον συνεργό του στην πόρτα», εξιστορεί ο 22χρονος Δημήτρης
Σίμος, σπουδαστής στα TEI Χαλκίδας. Μέσα σε 3-4 λεπτά οι πρώτοι αστυνομικοί
κατέφθασαν απ’ έξω. «Καλύφθηκαν κι άρχισαν οι πυροβολισμοί. Πυροβόλησε πρώτος,
όπως είπαν, εναντίον τους τρίτος συνεργός. Άρχισαν να πυροβολούν κι αυτοί από
μέσα, τότε όλοι έπεσαν κάτω». Εν μέσω σφοδρής ανταλλαγής πυροβολισμών – 36
βολίδες βρέθηκαν στο έδαφος – τραυματισμένος ο ένας ληστής επιχειρεί
ανεπιτυχώς, στην προσπάθεια διαφυγής του, να πάρει όμηρο τον εξάδελφο του
νεαρού. «Με το όπλο στο χέρι προσπάθησε να πάρει όμηρο κι εμένα. Με πιάνει ο
δεύτερος απ’ την μπλούζα και μου λέει: “Σήκω”. “Όχι”, του απαντώ εγώ και μου
βάζει το πιστόλι στον κρόταφο».

Υπό την απειλή όπλου βγαίνουν στην Πατησίων. «Με έβαλε πίσω του και με
τραβούσε τουλάχιστον 20 λεπτά από την μπλούζα στα στενά της Κυψέλης, μέχρι την
Ανάφης. Εκεί του τελειώνουν οι σφαίρες. Γύρισα να τον αφοπλίσω, αυτός άρχισε
να με χτυπά στο κεφάλι με γροθιές κι αγκωνιές. Τον έσπρωξα τελικά και του το
πήρα, το έκλεισα και τον σημάδεψα. Κι έπεσε στα γόνατα, χωρίς ευτυχώς να ξέρει
ότι εγώ έως τότε δεν είχα ποτέ ξαναπιάσει όπλο στα χέρια μου. Εκεί, γονατιστό,
τον συνέλαβαν…».

Έκτοτε ο Δημήτρης ακούει τη λέξη «ήρωας» από παντού. «Δεν νομίζω πως νιώθω
ήρωας. Συνεχίζω κανονικά τη ζωή μου. Νιώθω ότι έσωσα τον εαυτό μου, υπερίσχυσε
το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Δεν ξέρω αν θα το ξανάκανα…».