Tη νύχτα που η σόουλ κατέλυσε τους κανόνες του Hρωδείου

Τα κορίτσια στην πίστα, συγγνώμη, στη σκηνή του Ηρωδείου χορεύουν δίπλα στον πληθωρικό Σόλομον Μπερκ. Θα πάρουν δώρα τριαντάφυλλα και κολιέ…

Με το τρίτο – ίσως και τέταρτο – κάλεσμα του «βασιλιά» Σόλομον, το πλήθος
ξεχύθηκε από τα «ορεινά» και βρέθηκε μπροστά μπροστά να χορεύει έξαλλα με τον
ρυθμό. Έπεσαν βροχή τα τριαντάφυλλα και τα κολιέ – χάρισμα στον κόσμο. Στο
Ηρώδειο όλα αυτά!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ενώ η κομπανία – δύο πλήκτρα, δύο
κιθάρες, κρουστά, τρία πνευστά και δύο χαριτωμένες δεσποινίδες στα φωνητικά –
έχει αρχίσει να παίζει, κάνει την εμφάνισή του ο άρχοντας Σόλομον Μπερκ σε
έναν κόκκινο θρόνο. Για την εντυπωσιακή έκρηξη από λάμψεις ευθύνεται κυρίως το
λαμπερό άστρο του, αλλά και το μοβ λαμέ κοστούμι, το οποίο την τελευταία φορά
που θα είχε φορεθεί στη σκηνή θα ήταν σε επιθεώρηση του Άλσους. Την εικόνα
συμπληρώνουν εκατέρωθεν του θρόνου βάζα με κόκκινα τριαντάφυλλα και έως εκείνη
τη στιγμή το περίπου κατά τα τρία τέταρτα γεμάτο Ηρώδειο απολάμβανε ήχο και
θέαμα – υπό τους βασικούς κανόνες του Ηρωδείου.

Ο Σόλομον Μπερκ όμως, με εκτόπισμα, ιστορία και φωνή που γινόταν από βελούδο,
βράχος και από βράχος, ουράνιο κάλεσμα με ωραίες, χορευτικές κινήσεις χεριών,
αλλά ακλόνητα καθισμένος στον «θρόνο» του, φώναζε στον κόσμο να κατέβει, να
έρθει κοντά και να το γλεντήσει (γιατί τέτοια είναι η σόουλ, μουσική των
αισθήσεων). Στο Ηρώδειο, όμως, δεν επιτρέπονται αυτά. «Δεν μας αφήνουν!»
ηχούσε η κερκίδα. Είπε τότε εκείνος, που δεν ήταν και εύκολο να σηκωθεί, «ας
πλησιάσουν τα κορίτσια να τους δώσω τριαντάφυλλα».

Κατεβαίνει το πρώτο κορίτσι και παίρνει το άνθος, ενώ εκείνος κάνει νόημα στην
κομπανία και γυρίζει το σλόου κομμάτι σε ροκενρόλ, ξεσηκώνεται ο λαός και
μέχρι να πεις τρία έχει γίνει το Ηρώδειο κλαμπ. Με την καλή την έννοια, γιατί
ανακατεύονται ωραία μουσικές, τα γκόσπελ και η θεϊκή σόουλ του Ότις Ρέντινγκ,
ο Τoμ Γουέιτς, τα Cry To Me και Don’t Give Up On Me μαζί με εγγυημένα ροκενρόλ
εκρηκτικά. Και οι θεατές κράτησαν τον ρόλο τους και στη συναυλία των – επί των
μπλουζ σωστά τοποθετημένων- Blues Brothers.

Ξεκινώντας από τη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας, ως πάστορας μπροστά στο
εκκλησίασμα, δεν θα φανταζόταν – όπως και το εξομολογήθηκε – ο Σόλομον Μπερκ
πως στα 66 του χρόνια όντας εκλεκτό μέλος του Rock ‘Ν’ Roll Hall Of Fame θα
τραγουδούσε κάτω από την Ακρόπολη, στο Ηρώδειο. Και θα καταργούσε με τις
καλύτερες προθέσεις και μουσικές τους βασικούς κανόνες του.