Tο ονειρευόμουν από τότε που μάζευα μπάλες!

Ακόμα ένα άγγιγμα στο τρόπαιο του παγκόσμιου πρωταθλητή… Ο Φάμπιο Καναβάρο πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον μεγάλο Πάολο Μαλντίνι και δεν μπορεί παρά να αισθάνεται υπερήφανος για όσα κατάφερε

Έχασε τον τίτλο τού κορυφαίου παίκτη του Μουντιάλ μόλις για 35 ψήφους από τον
Ζινεντίν Ζιντάν, με την παράδοση της ΦΙΦΑ να κρατά καλά, αφού από το 1998 έως
και σήμερα η διεθνής ομοσπονδία (έστω και αν άλλαξε τον κανονισμό και η
ψηφοφορία ολοκληρώθηκε κατόπιν του τελικού) δίνει τη «Χρυσή Μπάλα» στον
μοιραίο παίκτη του τελικού.

Ο Φάμπιο Καναβάρο δεν ήθελε όμως τη χρυσή μπάλα (που, όπως είπαμε, συνήθως
καταλήγει στον… μοιραίο), αλλά το χρυσό τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου,
αφού αυτό ήταν το απωθημένο του από μικρός. Ήταν ουσιαστικά η δικαίωσή του στο
τρίτο Μουντιάλ που έπαιρνε μέρος για τη μεγαλειώδη παρουσία του σε όλα τα
παιχνίδια της διοργάνωσης.

Στον τελικό το έφερε έτσι η μοίρα, ώστε ο Καναβάρο να συμπληρώσει το 100ό
παιχνίδι της καριέρας του, ένας σημαδιακός αριθμός σε ένα τόσο μεγάλο
παιχνίδι. Το μάτι του αρχηγού γυάλιζε και ήταν δεδομένο ότι δεν επρόκειτο να
αφήσει και αυτήν την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Είχε χάσει άλλωστε μια άλλη μεγάλη ευκαιρία πάλι με τη Γαλλία και πάλι στα
πέναλτι, στον αξέχαστο προημιτελικό του 1998, ενώ τα πέναλτι τον είχαν
στοιχειώσει από το 1990, σε εκείνο τον «χιτσκοκικό» ημιτελικό με την Αργεντινή
στη Νάπολι.

Ο Καναβάρο στα 16 του έβλεπε το ίνδαλμά του, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (του
οποίου είχε κουβαλήσει πολλές φορές τα παπούτσια και την τσάντα, όταν εκείνος
ήταν πιτσιρικάς στα τσικό της Νάπολι), αυτήν τη φορά στο αντίπαλο στρατόπεδο.
Ο ίδιος ήταν «ball boy» σε εκείνο το ματς, μάζευε δηλαδή τις μπάλες από τα
άστοχα σουτ και τις επανέφερε στους παίκτες, αλλά στο φινάλε δεν είχε το
κουράγιο να αποχωρήσει από το «Σαν Πάολο». Νωρίτερα, η Αργεντινή με τον ήρωα
από το πουθενά, τον τερματοφύλακα Σέρχιο Γκοϊκοετσέα, είχε «πετάξει» εκτός
τελικού το φαβορί για τον τίτλο, τη διοργανώτρια Ιταλία του Βιτσίνι. Πλέον
βρίσκεται ο ίδιος στην κορυφή τού κόσμου.

«Προσωπικά ήταν για μένα η κορύφωση του ονείρου. Από τις μπάλες που μάζευα
στον ημιτελικό του 1990 να φθάσω αρχηγός της Εθνικής στον τελικό, γιορτάζοντας
100 συμμετοχές και να πάρουμε και το τρόπαιο. Ποιος να το φανταζόταν. Μη με
ξυπνάτε, σας παρακαλώ», λέει ο μεγάλος (αν και μόλις 1,75 ύψος) αυτός παίκτης
που αναδείχθηκε στον πολυτιμότερο κρίκο (μαζί με τον Πίρλο) για το συγκρότημα
του Μαρτσέλο Λίπι.

Όσο για τον Λίπι;

«Του είχα πει όταν φθάσαμε στη Γερμανία ότι είναι ευκαιρία να τα…
εκατοστίσει γνωρίζοντας ότι έχει 93 συμμετοχές. Έπρεπε βέβαια να πάμε μέχρι
τον τελικό για να το πετύχει, αλλά δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι
πρόκειται για τον καλύτερο αμυντικό στον κόσμο», λέει με καμάρι ο προπονητής
του.

Ο Καναβάρο πάντως δηλώνει ότι νιώθει ακόμα, στα 32 του, έφηβος και δεν
σκέφτεται να αποχωρήσει τόσο σύντομα από τους «Ατζούρι».