PΟZE MIΛΛIEΞ Φινάλε για μια ιστορία φιλελληνισμού

Στερνό αντίο σήμερα, στο A’ Νεκροταφείο Αθηνών, για τον Ροζέ Μιλλιέξ. Ο
μεγάλος ελληνολάτρης Γάλλος διανοούμενος έπαθε ανακοπή καρδιάς στα 93 του
χρόνια και θα ταφεί μαζί με τη σύντροφό του, πεζογράφο Τατιάνα Γκρίτση –
Μιλλιέξ, η οποία πέθανε το Φεβρουάριο του 2005.

Ο Ροζέ Μιλλιέξ, έπειτα από σπουδές φιλολογίας στην Αιξ-αν-Προβάνς και στη
Σορβόννη, άρχισε να διδάσκει στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας το 1936,
αναλαμβάνοντας τη διεύθυνσή του το 1941. Από τη θέση αυτή βοήθησε τόσο στον
αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής όσο και στη διάσωση αριστερών διανοουμένων
που κινδύνευαν με εκτέλεση, τους οποίους φυγάδευσε ως υποτρόφους στη Γαλλία.
Κατόπιν θα δώσει τη θέση του στον Οκτάβιο Μερλιέ, με τον οποίο είχε στενή
συνεργασία μέχρι το 1959, οπότε ανέλαβε να στήσει το πρώτο Γαλλικό Μορφωτικό
Κέντρο στην Κύπρο (όπου έμεινε 12 χρόνια). Στη Γένοβα, όπου πήγε το 1971 ως
διευθυντής τού εκεί Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου, προώθησε τα ελληνικά γράμματα
με την εισαγωγή της διδασκαλίας της Νεοελληνικής στο εκεί Πανεπιστήμιο. Το
1975 επέστρεψε στην Ελλάδα. Μαζί με τη σύντροφό του πέτυχαν μια σημαντική
δωρεά έργων τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη από κορυφαίους Γάλλους καλλιτέχνες,
ανάμεσά τους ο Πικάσο, ο Μπρακ, ο Ματίς και πολλοί άλλοι.

Το 1982 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1986
ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Σε όλη του τη ζωή έδινε διαλέξεις, δημοσίευε άρθρα και μελέτες, προβάλλοντας
στη Γαλλία την Ελλάδα και την Κύπρο, τους αγώνες και τον πολιτισμό τους.