Tιμητικός τόμος για τον Γιάννη Δάλλα

«Από την εποχή του κατακλυσμού ο ποιητής ανήκει στ’ αμφίβια»

(Γιάννης Δάλλας, «Αποθέτης», 1993)

Όποιος γνωρίζει την πολυσχιδή πνευματική δραστηριότητα, επί δεκαετίες, του
Γιάννη Δάλλα (γεν. Φιλιππιάδα, 1924), δεν θα εκπλαγεί από το εξ
ολοκλήρου αφιερωματικό τεύχος τού «Πόρφυρα»: Διακόσιες σελίδες για τον
ποιητή, τον φιλόλογο, τον δάσκαλο, τον κριτικό, τον δοκιμιογράφο, τον
μεταφραστή αρχαίων λυρικών – και λίγες είναι. Ποίηση γράφει πάνω από μισό
αιώνα. Ξεκίνησε με το «Federico Garcia Lorca» (1948) και, προς το παρόν,
έφθασε στο 2004 με τους «Χρονοδείκτες», τυπώνοντας ενδιαμέσως άλλες 14
συλλογές.

Διαβάστε το κείμενο του Θεοτόκη Ζερβού για γόνιμη «ποιητική διαδρομή του
Γιάννη Δάλλα». Για την πορεία του τιμωμένου ως κριτικού και μελετητή έχει
ενδιαφέρον το κείμενο του Δημήτρη Κονιδάρη «Ο Γιάννης Δάλλας και οι νεωτερικοί
ποιητές», αυτοί που έγραψαν δηλαδή στον ύστερο μεσοπόλεμο και αυτοί που ανήκαν
στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Ακόμα: η «προσήλωσή» του στους μείζονες της
νεοελληνικής λογοτεχνίας – Σολωμός, Κάλβος, Καβάφης – είναι γνωστό πως μας
έχουν δώσει φιλολογικά μελετήματα του Δάλλα, που παραμένουν ισχυρά σημεία
αναφοράς, ενώ ο ίδιος αφοπλιστικά σημειώνει: «Σε τελευταία ανάλυση, η κριτική
μου ενασχόληση υπήρξε μια σπουδή ποιητικών. Και κάτω εκεί, επιγνωστικά ή
ανεπίγνωστα, μπορεί να αναζητήσει ο αναγνώστης κάποια ψήγματα και της
προσωπικής ποιητικής μου». Για την εξηκονταετή περιπέτεια του Δάλλα στο πεδίο
της μετάφρασης αρχαίων Ελλήνων ποιητών, στο εμπεριστατωμένο κείμενό του ο
Θεόδωρος Παππάς σημειώνει ότι ο Δάλλας «δεν ανήκει στην κατηγορία εκείνη των
ευκαιριακών μεταφραστών που τίθενται στην υπηρεσία εμπορικών εκδοτικών οίκων
(…). Είναι ο άνθρωπος που με την τριπλή ιδιότητα του ποιητή, του
νεοελληνιστή και του κλασικού φιλολόγου, καταπιάστηκε να μεταφράζει από τα
νεανικά του χρόνια έως σήμερα λυρική και δραματική ποίηση, καθώς και
επιγράμματα».

Στο τέλος του αφιερώματος ο Γιάννης Δάλλας αυτοανθολογείται σε 16 σελίδες και
«αυτοπαρουσιάζεται» μ’ αυτό το ποίημα: «Εμένα η ζωή δεν μ’ έριξε στ’
απόβλητα / μα με χτυπούσε και με ξέπλενε σαν τα ναυάγια / η θάλασσα / βράδυ –
πρωί σ’ αέναη ανακύκληση / Εγώ και τα χειρόγραφά μου ένα κουβάρι».

H Άννα του Πηλίου

Συνεχίζοντας την εξαιρετική δουλειά στο πεδίο της τοπικής κοινωνικής ζωής και
ιστοριογραφίας, το περιοδικό «εν Βόλω» αφιερώνει το νέο τεύχος του στην
περίθαλψη και την κοινωνική πρόνοια στον χώρο της Μαγνησίας. Οι συγγραφείς
μελετούν φορείς και εξαίρουν προσωπικές προσπάθειες ανθρώπων ταμένων σε εποχές
που η κρατική πρόνοια ήταν ανύπαρκτη. Τα μελετήματα διατρέχουν περίοδο περίπου
150 χρόνων, από τη δράση της Φιλελεήμονος Αδελφότητος Βόλου (1874) έως τον
Δημοτικό Οργανισμό Κοινωνικής Παρέμβασης και Υγείας Νέας Ιωνίας (1995). Από
τις πολλές μελέτες να σημειώσω αυτή του καθηγητή Πνευμονολογίας K. I.
Γουργουλιάνη για το Σανατόριο του Γεωργίου Καραμάνη στο Πήλιο (1909)
που η φήμη του εξαπλώθηκε στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Σωστά επισημαίνει
ο K. I. Γουργουλιάνης ότι για πολλά χρόνια ψυχή του Σανατορίου και του
Πρεβαντορίου ήταν η Άννα Καμπανάρη, που παντρεύτηκε το 1922 τον Γ. Καραμάνη.
Συμπληρώνω: H ψυχή του Σανατορίου η Άννα, δεν είναι άλλη από την Άννα
Σικελιανού, που πέθανε πρόσφατα και που άφησε το Πήλιο, αφού ερωτεύτηκε
και παντρεύτηκε αργότερα τον Άγγελο Σικελιανό.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

«ΠΟΡΦΥΡΑΣ»: T.Θ. 206, Κέρκυρα 491 00, τηλ.: 26610-31.923

«εν Βόλω»: Μικρασιατών 81, Βόλος 383 33, τηλ. 24210-39.644