ΣE ΠPΩTO ENIKO Πόσο της μοιάζεις

Με αφορμή τα διάφορα ροκ γουέιβ και τα συναφή φεστιβάλ, έχει γεμίσει το σπίτι
μου κορίτσια. Οι έφηβες ανιψιές μου αριβάρουν από την Καλαμάτα Σαββατοκύριακο
παρά Σαββατοκύριακο παρέα με τις κολλητές τους, χρωματίζοντας τη ζωή μου με
ξεβαμμένα τζιν, χειροποίητα μπιχλιμπίδια, πίδακες μαλλιών, κινητά τελευταίας
τεχνολογίας και αθλητικά παπούτσια σε όλα τα χρώματα.

Τις παρακολουθώ να σενιάρονται πριν χαθούν μέσα στο αθηναϊκό βράδυ και
αναγκαστικά γυρίζω πίσω, πολύ πίσω. H Μαρίνα είναι για μένα η συμμαθήτριά μου
η Αθηνά. Το ίδιο αθλητική και απέριττη όπως η μαμά της, όταν πηγαίναμε μαζί
σχολείο. Στη σημερινή Κατερίνα αναγνωρίζω τη δική μου Βασιλική, σε ξανθιά όμως
βερσιόν, ευγενική προσφορά του μπαμπά της…

H Μάρω θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η Γιούλα που ήξερα, με το άφρο μαλλί και
το ιδιαίτερο χιούμορ εξαιτίας του οποίου πριν από πολλά πολλά χρόνια είχαμε
πάρει αποβολή όλη η Έκτη τάξη του Γυμνασίου Θηλέων.

Ευτυχώς που η ανυπότακτη κόμη και το εξίσου ανυπότακτο χιούμορ δεν αποτελούν
πλέον ποινικό αδίκημα για νέες κάτω των δεκαοκτώ ετών, ούτε βέβαια προοίμιο
μελλοντικής παραβατικής συμπεριφοράς.

Κλείνω την πόρτα πίσω τους και θυμώνω αναδρομικά κατά αγνώστων. Μα πώς
μεγαλώσαμε έτσι; Πώς μας μεγάλωσαν έτσι;