H Kέρκυρα μας έδωσε ζεστασιά και ασφάλεια

«Βίλα Παργινός, παραδοσιακή, Λούτσες, Κέρκυρα». Στην τελευταία σελίδα των
«Κυριακάτικων Τάιμς», η διαφήμιση πριν από 26 χρόνια ήταν απλή, συνοπτική.
Καμία φωτογραφία, καμία φροντίδα για να γίνει περισσότερο ελκυστικό το προϊόν.
Δεν χρειαζόταν όμως. Για τον Τζέιμς και τη Γουέντι, το ενδιαφέρον βρισκόταν
στο ταξίδι ­ ένα ταξίδι με γεύση γλυκιά αλλά και μια μεγάλη θλίψη: την απώλεια
του γιου τους. Όλα άρχισαν στο νησί των Φαιάκων…

Ο Τζέιμς και η Γουέντι στη δεκαετία του 1980, όταν έπρεπε να προσπαθήσουν σκληρά για να γίνουν αποδεκτοί από τη μικρή κοινωνία του χωριού στην Κέρκυρα, και η αυλή της «Βίλας Παργινός»

«Ας το νοικιάσουμε», είπε η Γουέντι. «Θα είναι μια περιπέτεια». Κουρασμένοι
από τη φασαρία του διαμερίσματος στο Νότιο Λονδίνο, το νεαρό ζευγάρι
αναζητούσε διέξοδο σε κάτι το διαφορετικό και η Κέρκυρα υποσχόταν τα πάντα:
τιμές χαμηλές, ήλιο και θάλασσα. H Βίλα Παργινός, ιδιοκτησίας… Κωνσταντή,
ήταν ένα μικρό σπίτι στον κύριο δρόμο του αγροτικού οικισμού, Λούτσες. Ο
Βρετανός Τζέιμς και η Καναδέζα Γουέντι ήταν οι πρώτοι τουρίστες που έφτασαν
εκεί. Τα καλοκαιρινά, σιωπηλά απογεύματα την ώρα που οι κάτοικοι κοιμούνταν,
έκαναν βόλτες, ακολουθώντας μονοπάτια που οδηγούσαν βαθιά στους ελαιώνες.
Αγαπημένος προορισμός τους όμως ήταν ένα απόκρημνος λόφος με εξαιρετική θέα
στα βουνά της Αλβανίας. «Ήταν το πιο γαλήνιο μέρος που είχαμε δει στη ζωή
μας», θα πει αρκετά χρόνια αργότερα ο Τζέιμς στο βιβλίο του.

Το καλοκαίρι τελείωσε, όμως η Γουέντι δεν ήθελε να το πιστέψει. Έφυγαν αλλά τα
μάτια της κοίταζαν πίσω… στον μικρό, ελληνικό κόσμο που σύντομα θα
επέστρεφαν. «Δεν αποσύρεσαι στα 25!», της φώναζε ο σύντροφός της. «Δεν μπορείς
να φανταστείς απλώς μια περιπέτεια σε ένα ελληνικό νησί και αμέσως να πας και
να τη ζήσεις». Εκείνη όμως επέμενε: «Και γιατί όχι;».

Αναπαλαίωση. Μέχρι την επόμενη άνοιξη οι δυο τους βρίσκονταν στο νησί.
Παντρεμένοι, στέκονταν στην αυλή του υπό κατάρρευση πέτρινου σπιτιού που είχαν
αγοράσει κι άκουγαν τον Κωνσταντή να τους δίνει οδηγίες για την αναπαλαίωσή
του. Χρειάζονταν μια στέγη, αρχικά, ύστερα πόρτες, παράθυρα. Όλα αυτά θα
γίνονταν πιο εύκολα αν η Γουέντι δεν ήταν έξι μηνών έγκυος. Είχαν όμως τον
ενθουσιασμό με το πλευρό τους, μια αγάπη νέα αλλά στέρεη και αυτά ήταν αρκετά
για να νιώθουν ανίκητοι – ανίκητοι όπως οι άνθρωποι στα 20… Ακόμη και τότε
που ο χειμώνας έφερε βροχή και κρύο. Όμως η ζωή είχε πάντα να προσφέρει τις
αποζημιώσεις της: η ακτή απείχε μόλις 45 λεπτά με τα πόδια, έβγαζαν το δικό
τους λάδι από τα ελαιόδεντρα του κήπου, κι έπειτα η σκέψη ότι ζούσαν σε ένα
από τα ωραιότερα σημεία του κόσμου. Δεν ήταν λίγα αυτά.

Σιγά σιγά έγιναν δεκτοί και από την αρχικά επιφυλακτική κοινωνία του οικισμού.
Ο μικρός Τζο βαπτίστηκε ορθόδοξος χριστιανός – μεγάλο «εισιτήριο» αποδοχής από
τους ντόπιους. Ενάμιση χρόνο μετά τη γέννησή του, ήρθε και ο δεύτερος γιος, ο
Νίμπι: ένα μωρό που γελούσε συνέχεια. Ο μικρός κόσμος τους είχε ολοκληρωθεί.
Ζούσαν από τα διηγήματα που έγραφαν, βοηθώντας τους κατοίκους να νοικιάσουν τα
δωμάτιά τους, ανταλλάσσοντας κέικ με κεράσια και αυγά με ψωμί.

Ύστερα, μια περίεργη μέρα τον Απρίλιο του 1986, ο Νίμπι κάθησε κάτω και
αρνήθηκε να σηκωθεί. Κάτι συνέβαινε.

H μεγάλη θλίψη. Οι τοπικές ιατρικές υπηρεσίες δεν κάλυπταν τις ανάγκες
και έτσι η οικογένεια γύρισε στο Λονδίνο, όπου οι γιατροί διέγνωσαν…
λευχαιμία σε μορφή καλπάζουσα. «Θυμάμαι μια νύχτα τη δεύτερη εβδομάδα της
χημειοθεραπείας», γράφει ο πατέρας. «Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και στη μονάδα
επικρατούσε σιωπή. Ακουγόταν μόνο το αργό “τικ” του μηχανήματος που έριχνε
δηλητήριο στο σώμα του… Οι εβδομάδες περνούσαν κι εγώ και η Γουέντι
μοιραζόμασταν τα ξενύχτια στο πλευρό του. Δεν βλεπόμασταν καθόλου. Όμως
ήμασταν μαζί εκείνο το πρωινό του Ιουνίου, όταν το κορμάκι του τελικά
σταμάτησε να δίνει την οδυνηρή μάχη. Όσο διατηρούνταν ένα ίχνος ελπίδας,
καταπίεζα την οργή, την απόγνωσή μου, τώρα ένιωσα σαν να με έγδερναν
ζωντανό… Επιστρέψαμε στην Ελλάδα, αναζητώντας ένα διαφορετικό είδος
ασφάλειας και ένα οικείο μέρος να κρυφτούμε. Στην Αγγλία ο θάνατος ενός
παιδιού ήταν σχεδόν αδιανόητος, ένας τρόμος που διέλυε τους χαροκαμένους. Στα
ορεινά δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο και η θλίψη ήταν κάτι που μοιραζόταν όλη η
κοινότητα. «Τι να κάνουμε;» έλεγαν. Και δεν ήταν ερώτηση. Ήταν διατύπωση μιας
άποψης φιλοσοφικής – η ζωή τα έχει αυτά. Δεν ετίθετο ζήτημα δίκιου ή αδικίας.
Εγώ και η Γουέντι ήμασταν τόσο ευγνώμονες γι’αυτή τη στωικότητα όσο και για τη
λαμπερή ευγένεια στα μάτια τους…

«Ήταν, είναι και θα είναι πάντα το σπίτι μας»

Ο Νίμπι, αριστερά, με τον Τζο. Ο μικρός νοσηλεύτηκε σε βρετανικό νοσοκομείο

Το ζευγάρι έφυγε, αυτή τη φορά για τον Καναδά. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, αυτό
που έμοιαζε τόσο ζωντανό κάτω από το εκτυφλωτικό φως του ήλιου έχει
μετουσιωθεί σε ένα διαμάντι μνήμης… Δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Νίμπι, η
Κέρκυρα τους ξαναείδε μαζί με το νέο μέλος της οικογένειας, τη μικρούλα Μέι
Περλ. «Ο πόνος της απώλειας ήταν ακόμη εκεί… Τώρα τα δυο αδέρφια είναι
περίπου όσο η Γουέντι κι εγώ όταν κατεβήκαμε πρώτη φορά από το λεωφορείο στις
Λούτσες. Έχουν τις δικές τους αναμνήσεις από τις διακοπές τους εκεί. Για τη
Γουέντι κι εμένα, το συναίσθημα είναι πιο βαθύ. Αυτό το σπίτι είναι το σημείο
απ΄όπου ξεκινήσαμε για την τρελή περιπέτειά μας, εκεί όπου δύο αφελείς νέοι
εραστές έμαθαν τι θα πει να είσαι γονιός, εκεί όπου μεγαλώσαμε… Από
οπουδήποτε αλλού έχουμε ζήσει, αυτό ήταν, είναι και θα είναι πάντα το σπίτι
μας».

Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο του James Chatto, «The Greek for
Love», (εκδ. John Murray), όπως αναδημοσιεύτηκαν στους «Κυριακάτικους Τάιμς».