…στου «Tεχλικίδη»

Για το πεϊνιρλί έχω βρεθεί ψάχνοντας στα βάθη της Δροσιάς μέσα σε ένα ταξί με
GPS (το οποίο δεν μπορούσε να βρει άκρη) μαζί με τη φίλη μου τη Νένα, την
οποία συνόδευε ένας Ιταλός σεφ που έβγαζε αφρούς από τον θυμό του. Εκείνο το
βράδυ θα πηγαίναμε στο μαγαζί του Τεχλικίδη. Επιτέλους το βρήκαμε (εύκολο ήταν
τελικά) και ο Ιταλός ηρέμησε μόλις το πιρούνι του ακούμπησε ένα κομματάκι
εξαιρετικής ζύμης που έσταζε λειωμένο τυρί.

Πήγα και πρόσφατα εκεί με άλλον έναν σεφ μαζί, τούτη τη φορά Αμερικανό, ο
οποίος ήθελε να δει την γκάμα της ελληνικής κουζίνας. Μέσα σε 6-7 νύχτες
δοκιμάσαμε διάφορα πιάτα, μεταξύ των οποίων το πεϊνιρλί τού Λευτέρη Λαζάρου
(με λάδι τρούφας) και του Χρ. Πέσκια (με αυγό ορτυκιού). Πήγαμε φυσικά και
στην… πηγή, στο επίκεντρο του πεϊνιρλί εν Αθήναις, στη Δροσιά – εκεί που
ξεκίνησε το τρεντ ο παππούς Τεχλικίδης πριν από δύο γενιές.

Το μαγαζί ήταν ένα αντίβαρο στους τόπους εστίασης που χαρακτηρίζουν την Αθήνα:
μεγάλο (έως πελώριο), με τεράστιο κήπο και παλαιού τύπου σερβιτόρους, με
παιδάκια να τρέχουν μεσάνυχτα στην αυλή, οικογένειες, καρότσια, ζευγάρια,
παρέες κ.λπ. Δηλαδή, μια ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας,
ευχάριστα «λαϊκή», στην καρδιά ενός προαστίου που έχει γίνει χάι κλας!

Ευχαριστήθηκα την απλότητα, την γκάμα από ελληνικά μπεστ-σέλερ εδέσματα τα
οποία παρουσιάζονται με περηφάνια στο πέρασμα του χρόνου. Μιλάω για κάτι
ταραμοσαλάτες, πιπεριές τηγανητές, τραγανά τηγανισμένα κολοκυθάκια, σκορδαλιά
τούρμπο, μπουρεκάκια μελιτζάνας και άλλα τέτοια, που κάποτε ήταν τα must της
κυριακάτικης εξόδου. Ωραία ήταν όλα… Σαν να συναντάς έναν παλιό φίλο ύστερα
από χρόνια και να μην έχει αλλάξει καθόλου. Αυτά είναι τα «Ντόριαν Γκρέι» της
κουζίνας μας!

Βέβαια, σταρ της νύχτας ήταν το πεϊνιρλί – που πράγματι είναι πολύ καλό. H
ζύμη είχε το χρώμα που σε προδιαθέτει, με μια υφή τέλεια, λαστιχένια (με την
καλή έννοια), όχι τρυφερή αλλά τραγανή, κάτι δηλαδή που… θέλει δόντια. H
γεύση σχεδόν «καπνιστή». Τα περιεχόμενα κλασικά και γευστικότατα – φαντάζομαι
όπως τα ήξερε και ο παππούς. Παραγγείλαμε και απλό πεϊνιρλί με κασέρι και
βούτυρο, και με παστουρμά, και με αυγό. Ο καλεσμένος μας σεφ ενθουσιάστηκε,
γνωρίζοντας την απλότητα αλλά και την τέχνη που θέλει μια σωστή ζύμη.

Αυτά έχω να πω για ένα μη-μοδάτο, κλασικό, ελληνικότατο εστιατόριο, που έχει
αντέξει όλα τα καπρίτσια του χρόνου.

«Τεχλικίδης»: Αργοναυτών και Κομνηνών 13, Δροσιά Αττικής. Τηλ.
210-6229.002