ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο άρωμα της δικής μου γιαγιάς…

Βρέθηκα σε μια μεσαιωνική και πολύ επιβλητική εκκλησία στο Λίμερικ της
Ιρλανδίας να ακούω έναν παλιό αργεντίνικο μύθο, που θέλει πάνω στις επιτύμβιες
πλάκες των νεκρών να αναγράφεται όχι η ηλικία τους, αλλά το σύνολο του χρόνου
που έζησαν ευτυχισμένοι. Λίγο πιο ‘κεί, σε ένα παρεκκλήσι και πίσω από ένα
αραχνοΰφαντο παραπέτασμα, μου ζητήθηκε να γράψω με μολύβι σε τσιγαρόχαρτο μια
δική μου ευτυχισμένη στιγμή και να την κρεμάσω από τις διάφανες κλωστές που
αιωρούνταν, για χάρη μιας εικαστικής εγκατάστασης. Ενθουσιάστηκα με την ιδέα.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά όμως, τη θέση του ενθουσιασμού πήρε ένα πικρό χαμόγελο.
Αλήθεια, πόσες ευτυχισμένες στιγμές μπορώ να θυμηθώ σε μια γρήγορη ανάκληση;
Εκείνες που πλημμύριζε το σπίτι από τη μυρωδιά της σπανακόπιτας της γιαγιάς,
που είναι και η σπεσιαλιτέ της; Τα «αλλόκοτα» μαγειρέματα στην κουζίνα της,
όπου με άφηνε να ανακατεύω όλων των λογιών τα μπαχαρικά μέσα σε ένα πιάτο;
Μήπως τα κυνηγητά γύρω από το τραπέζι για να της κλέψω την ποδιά που φορούσε ή
τις πρωινές βόλτες στις πάπιες του Εθνικού Κήπου; Σε όλες η γιαγιά ήταν εκεί.
Εκείνη η γιαγιά που δεν έμοιαζε με τις άλλες. Ούτε τυπική με τον κότσο και τα
παραμύθια μπροστά στο τζάκι, ούτε από τις διανοούμενες που τρέχουν τα εγγόνια
τους σε μουσεία και συναυλίες κλασικής μουσικής. Σε όλες τις πιο ευτυχισμένες
στιγμές, στις επιτυχίες, στα εύκολα και στα δύσκολα, ήταν εκεί. Ναι. H ευτυχία
έχει άρωμα από τη γιαγιά εκείνη, τη δική μου, που δεν προλαβαίνω να δω όσο
θέλω, που δεν προλαβαίνω πολλές φορές να την πάρω ούτε τηλέφωνο. Πώς να τα
χωρέσω όλα σε ένα ευχαριστώ και μια συγγνώμη;