Πέρα από τον Bίσμαρκ

TO APXIKO προτέρημα του συστήματος πρόνοιας που επινόησε ο Βίσμαρκ
είναι ότι έπεισε τους ανθρώπους να βάζουν κατά μέρος χρήματα για τα γεράματα
και την αρρώστια τους, εξαρτώντας ανταποδοτικά τις παροχές αυτού του
ασφαλιστικού συστήματος από τις εισφορές. Όμως, με τα χρόνια, η χρηματοδότηση
του συστήματος πρόνοιας από τη φορολόγηση των μισθών – σε αντιδιαστολή με τη
γενική φορολογία – μετατόπισε τα βάρη πιο πολύ στους εργαζόμενους και λιγότερο
στους υπόλοιπους πολίτες. Αυτό επιβάρυνε το κόστος εργασίας, φέρνοντας
ανεργία. Πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες που αντέγραψαν το μοντέλο του Βίσμαρκ
– Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία – τώρα απομακρύνονται από αυτό και το ίδιο κάνει
επιτέλους και η πατρίδα του «σιδερένιου καγκελάριου». Είναι λογικό να
συνεισφέρουν οι συνταξιούχοι για την περίθαλψη (μέσω της γενικής φορολογίας),
γιατί αυτοί είναι οι κυριότεροι καταναλωτές της.