«Δεν το διαπραγματευόμαστε»

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια, μια ομάδα Ισραηλινών κομάντο κατάφεραν να
απελευθερώσουν 100 συμπατριώτες τους που κρατούνταν όμηροι από Παλαιστινίους
στο Διεθνές Αεροδρόμιο Εντέμπε της Ουγκάντας με μια αστραπιαία επιχείρηση που
εντυπωσίασε. Τότε, όμως, οι δράστες είχαν κάνει λάθη. Και οι διώκτες τους
είχαν καλές πληροφορίες. Ενώ τώρα…

Το αδιέξοδο: «Δεν πρόκειται να δώσουμε καμία άλλη πληροφορία για τον Σαλίτ», δήλωσαν χθες οι Παλαιστίνιοι απαγωγείς του Ισραηλινού δεκανέα

Δέκα ημέρες αφότου ο 19χρονος Ισραηλινός δεκανέας Γκιλάντ Σαλίτ απήχθη από
μέλη της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, των Επιτροπών Λαϊκής Αντίστασης και
του πρωτοεμφανιζόμενου Ισλαμικού Στρατού, το Ισραήλ εξακολουθεί να μη
γνωρίζει, κατά δήλωσή του, πού κρατείται. Το μόνο που εμφανίζεται να γνωρίζει
είναι πως «μέχρι στιγμής είναι ζωντανός, αν και τραυματισμένος, και πριν από
μερικές ημέρες τον επισκέφθηκε γιατρός». Έπειτα από την εκπνοή του
τελεσιγράφου που είχαν δώσει οι Παλαιστίνιοι απαγωγείς στο Ισραήλ για την
απελευθέρωση 1.500 κρατουμένων, ο Ισλαμικός Στρατός δήλωσε πως δεν πρόκειται
να δώσει πλέον καμία πληροφορία για την τύχη του Σαλίτ. Αρχικά μάλιστα άφησε
ανοιχτό το ενδεχόμενο εκτέλεσής του. Λίγο αργότερα, όμως, δήλωσε πως «το Ισλάμ
επιβάλλει τον σεβασμό στους αιχμαλώτους». «Μπορεί να τον σκοτώσουν, να τον
πάρουν σε κάποια άλλη χώρα ή να τον κρύψουν», υποστήριξε ο Οσάμα αλ-Μουζέινι,
πολιτικός ηγέτης της Χαμάς, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να έχει ο Σαλίτ τη
μοίρα του Ισραηλινού αεροπόρου Ρον Αράντ, που έπεσε με αλεξίπτωτο πριν από 20
χρόνια στον Λίβανο όταν το αεροσκάφος του κατερρίφθη, και έκτοτε αγνοείται η
τύχη του.

Κλιμακώνεται η ένταση

«Αν πάθει κακό ο Σαλίτ, θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους», προειδοποίησε ο
Ισραηλινός υπουργός Ρόνι Μπαρ-ον. Από την πλευρά του, ο Ισραηλινός
πρωθυπουργός απέρριψε για μια ακόμα φορά το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης με τους
απαγωγείς, εξαπέλυσε ακόμα μια κεκαλυμμένη απειλή προς τη Συρία υποσχόμενος να
πλήξει «αυτούς που στηρίζουν τους τρομοκράτες» και αναγνώρισε πως η επιχείρηση
για την απελευθέρωση του Σαλίτ, που συνεχίζεται στη Γάζα με την κωδική
ονομασία «Καλοκαιρινή Βροχή» και βαρύτατες ανθρωπιστικές συνέπειες για τους
άμαχους κατοίκους, μπορεί να εξελιχθεί σε «μακροχρόνιο πόλεμο». H αυτοσχέδια
παλαιστινιακή ρουκέτα που εκτοξεύτηκε χθες από τη Γάζα και έπληξε ένα άδειο –
λόγω καλοκαιρινών διακοπών – γυμνάσιο στην ισραηλινή πόλη Άσκελον, ήρθε απλώς
να κλιμακώσει, ακόμα περισσότερο, την ένταση.

Το 1976, κομάντο απελευθέρωσαν τους ομήρους

Τριάντα χρόνια πριν. Ο αντιπρόεδρος της ισραηλινής κυβέρνησης καλωσορίζει στο Ισραήλ τούς 100 Ισραηλινούς που κρατούνταν όμηροι από Παλαιστινίους στο Διεθνές Αεροδρόμιο Εμπέντε της Ουγκάντας, λίγο μετά την εντυπωσιακή απελευθέρωσή τους από Ισραηλινούς κομάντο

HTAN 27 IOYNIOY του 1976. Το αεροσκάφος της Air France είχε ξεκινήσει
από το Τελ Αβίβ με προορισμό το Παρίσι. Είχε μόλις κάνει έναν ενδιάμεσο σταθμό
στην Αθήνα όταν ξαφνικά σημειώθηκε αεροπειρατία. Μέλη του Λαϊκού Μετώπου για
την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης υποχρέωσαν τον πιλότο να κατευθυνθεί προς την
Ουγκάντα, με μια σύντομη στάση για ανεφοδιασμό στη Λιβύη.

«Οι τρομοκράτες όμως έκαναν ένα μεγάλο λάθος», θυμάται ο Μούκι Μπατζάρ, ο
«αρχιτέκτονας» της επιχείρησης διάσωσης. «Χώρισαν τους Ισραηλινούς από τους μη
Εβραίους και έστειλαν μια πρώτη ομάδα στο Παρίσι». Αμέσως, πράκτορες της
Μοσάντ επισκέφθηκαν κρυφά τους απελευθερωθέντες. Για καλή τους τύχη, έπεσαν
πάνω σε έναν Γαλλοεβραίο, πρώην αξιωματούχο του γαλλικού στρατού, που είχε
απελευθερωθεί από λάθος. Ήταν ένας «σοβαρός κύριος με απίστευτο μνημονικό»,
που έδωσε στους πράκτορες πολύτιμες πληροφορίες για τους αεροπειρατές, τις
θέσεις και τον οπλισμό τους. Την ίδια περίπου περίοδο, έγινε σαφές ότι ο
δικτάτορας της Ουγκάντας, ο Ίντι Αμίν, κάλυπτε τους αεροπειρατές. Το
ψυχολογικό προφίλ που συνέστησαν οι Ισραηλινοί πράκτορες μιλούσε για έναν
δικτάτορα που ήθελε σαν τρελός να κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης και πίστευε πως η
μητέρα του τον είχε προειδοποιήσει, στα όνειρά του, να μη βλάψει κανέναν
Εβραίο.

Κέρδιζαν χρόνο

Όσο ο Μπατζάρ σχεδίαζε την επιχείρηση διάσωσης, άλλοι αξιωματούχοι κέρδιζαν
χρόνο με διαπραγματεύσεις κατά τις οποίες κολάκευαν ευφυώς το εγώ του Αμίν.
Στο μεταξύ, η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε την επιχείρηση του Μπατζάρ, η οποία
περιελάμβανε την αποστολή στην Ουγκάντα μιας Mercedes, αρκετών Land Rover και
δεκάδων αλεξιπτωτιστών και κομάντο. Πιθανότητες επιτυχίας, η επιχείρηση είχε
λιγοστές. Οι εμπνευστές της όμως είχαν στα χέρια τους τρεις άσους: τις
πληροφορίες που τους είχαν δώσει οι απελευθερωθέντες όμηροι, εναέριες
φωτογραφίες που είχε λάβει ένας πράκτορας της Μοσάντ καθώς και το ακριβές
σχεδιάγραμμα του Εντέμπε – το αεροδρόμιο είχε κατασκευαστεί από ισραηλινή
εταιρεία. Αξιοποιώντας τους άσους αυτούς με τον καλύτερο τρόπο, οι Ισραηλινοί
κατάφεραν σαν χθες πριν από τριάντα χρόνια να απελευθερώσουν τους ομήρους,
μεταφέροντάς τους με στρατιωτικά Hercules πίσω στην πατρίδα.

Οι όμηροι ήταν τότε 100 και κρατούνταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ενώ σήμερα
είναι μόνον ένας και κρατείται στη Γάζα. Οι απαγωγείς, όμως, του Σαλίτ δεν
(δείχνουν να) έχουν κάνει λάθη και η Γάζα είναι τόσο πυκνοκατοικημένη, που
ενδεχόμενη επιχείρηση διάσωσης χαρακτηρίζεται από ειδικούς «πράξη
αυτοκτονίας». Ορατή διέξοδος, λοιπόν, από την κρίση δεν φαίνεται να υπάρχει.