ANAΛΩΣIMA Aκραία καιρικά φαινόμενα

Ο αέρας παίρνει τη μοντέρνα πλισέ καλοκαιρινή φουστίτσα των κοριτσιών στην
Πανεπιστημίου και τη χτυπά πάνω στους μηρούς τους, σαν δάσκαλος ξεχασμένων
δεκαετιών που προσπαθεί με τη βίτσα να σωφρονίσει. H βροχή εξευτελίζει τα
λεπτά ρούχα, αυτά τα τόσο ψαγμένα υλικά. Οι διαβάτες γέρνουν σαν καλαμιές,
ξαφνικά νιώθουν ότι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στον δρόμο. Φεύγουν σακούλες
από δω, μαντίλια από κει, καπέλα ξεκινάνε στον αέρα ταξίδια προς άγνωστη
κατεύθυνση. Φυσάει κάποιος θυμωμένα και δεν είναι ο δάσκαλος περασμένων
δεκαετιών. Αν και υπάρχουν μερικοί που τον θυμούνται, ασυναίσθητα, και
αφήνονται στις ενοχές: «Εμείς οι άνθρωποι, λένε, φταίμε για όλα όσα
συμβαίνουν». Οι ανθρώπινες δραστηριότητες προκαλούν τα ακραία καιρικά
φαινόμενα! Κι εμείς εδώ σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, να πεις ότι
δραστηριοποιούμαστε και πολύ; Έναν τρόπο να βολευτούμε ζητάμε στη δύσκολη
πραγματικότητα. Μπορείς να πεις ότι γενικά, όπου φυσάει ο άνεμος πάμε. Έγινε
δύσκολη η ζωή στην πόλη, προσπαθήσαμε όλοι να βρούμε αποκούμπι σε κάποια
εξοχή. Και τώρα έχουμε τις δεύτερες κατοικίες εκτεθειμένες στα φαινόμενα. Τα
κεραμίδια στο εξοχικό, ένας θεός ξέρει τι θα έχουν γίνει. Λες και δεν φτάνουν
τα κουφώματα που τα καταστρέφει η υγρασία. Τα σπίτια που ονειρευτήκαμε για
καταφύγια, έγιναν τιμωροί της ζωής μας. Βαριούνται οι σοβάδες και ξεφτάνε.
Έρημα παλιώνουν τα ξύλα και δίνονται παθητικά στο σαράκι. Κάθε καλοκαίρι μάς
ζητάνε τα ρέστα για τους μοναχικούς χειμώνες που πέρασαν. Ενώ εμείς πληρώναμε
τόσο ακριβά στην Αθήνα το πετρέλαιο θέρμανσης, κι ύστερα τη ΔΕΗ για το αιρ
κοντίσιον. Αυτός ο παράξενος καιρός στρέφεται ευθέως εναντίον μας. Είναι
συνωμοσία των δραστήριων βορείων κατά των ήσυχων νοτίων.