ΓNΩMH Δεν διαφέρουν σε τίποτα πλέον από μια τρομοκρατική οργάνωση

«Καλοκαιρινή Βροχή». Ισραηλινοί στρατιώτες καθαρίζουν το κανόνι ενός τεθωρακισμένου έπειτα από ακόμα μία βολή στη Λωρίδα της Γάζας

Μια μαύρη σημαία κρέμεται πάνω από τη συνεχιζόμενη ισραηλινή επιχείρηση στη
Γάζα. Και όσο συνεχίζεται η επιχείρηση, τόσο πιο μαύρη γίνεται. H «Καλοκαιρινή
Βροχή» που ρίχνουμε στη Γάζα δεν είναι μόνο άσκοπη, είναι πρώτα και κύρια
κατάφωρα έκνομη. Δεν είναι επιτρεπτό να αφήνουμε 750.000 ανθρώπους χωρίς
ηλεκτρικό ρεύμα. Δεν είναι επιτρεπτό να ζητούμε από 20.000 ανθρώπους, τους
κατοίκους του Μπέιτ Χανούν και του Μπέιτ Λαχία, να εγκαταλείψουν τα σπίτια
τους και να μετατρέψουν τις πόλεις τους σε πόλεις-φαντάσματα. Δεν είναι
επιτρεπτό να εισβάλλουμε στον εναέριο χώρο της Συρίας. Δεν είναι επιτρεπτό να
απάγουμε τη μισή παλαιστινιακή κυβέρνηση και το ένα τέταρτο του παλαιστινιακού
κοινοβουλίου. Ένα κράτος που λαμβάνει τέτοια μέτρα δεν διαφέρει πλέον σε
τίποτα από μια τρομοκρατική οργάνωση.

Ναι, πρέπει να κάνουμε το παν προκειμένου να επιτύχουμε την απελευθέρωση του
δεκανέα Γκιλάντ Σαλίτ. Αλλά αυτά που κάνουμε σήμερα στη Γάζα δεν έχουν καμία
σχέση με την απελευθέρωσή του. Μια τεράστια πράξη εκδίκησης είναι, από αυτές
που ο ισραηλινός στρατός και η Σιν Μπετ ήθελαν να διεξαγάγουν εδώ και καιρό,
κυρίως λόγω της βαθιάς απογοήτευσης και ανημποριάς που εμπνέουν στους
στρατιωτικούς διοικητές οι ρουκέτες Κασάμ και η θρασεία διείσδυση Παλαιστινίων
ανταρτών σε ισραηλινό έδαφος. Ανάμεσα στην εκτόνωση του στρατού και σε μια
ευφυή, θεμιτή επιχείρηση για την απελευθέρωση του απαχθέντος στρατιώτη, το
χάσμα είναι τεράστιο.

Μόνο μια ισχυρή και συνετή πολιτική ηγεσία μπορεί να εμποδίσει τον στρατό να
πάθει όσο αμόκ θα ήθελε. Απέναντι στον στρατό όμως βρίσκεται η ερασιτεχνική
κυβέρνηση του Εχούντ Ολμέρτ και του Αμίρ Πέρετζ – η οποία αποκαλύπτεται εξίσου
αδύναμη με την κυβέρνηση της Χαμάς. H νομιμότητα της επιχείρησης «Καλοκαιρινή
Βροχή» χάθηκε τη στιγμή κιόλας που ξεκίνησε. Δεν είναι τυχαίο που ουδείς
μνημονεύει τι συνέβη μία μέρα πριν από την απαγωγή του στρατιώτη, όταν ο
ισραηλινός στρατός απήγαγε δύο πολίτες, έναν γιατρό και τον αδελφό του, από το
σπίτι τους στη Γάζα. H διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς; Εμείς απάγουμε
πολίτες και εκείνοι απήγαγαν έναν στρατιώτη, εμείς είμαστε κράτος και εκείνοι
τρομοκρατική οργάνωση. Πόσο γελοίος ακούγεται ο υποστράτηγος Άμος Τζιλάντ όταν
λέει πως η απαγωγή του Σαλίτ ήταν «απαράδεκτη» όταν ο ισραηλινός στρατός
απάγει αμάχους από τα σπίτια τους! Πώς μπορεί ένας ανώτερος αξιωματούχος να
υποστηρίζει πως το «κεφάλι του φιδιού» βρίσκεται στη Δαμασκό όταν ο ισραηλινός
στρατός χρησιμοποιεί τις ίδιες ακριβώς μεθόδους; Τι θα είχε συμβεί αν οι
Παλαιστίνιοι είχαν αρπάξει τα μισά μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης; Οι
συλλογικές τιμωρίες είναι απαράδεκτες και απολύτως ηλίθιες.

Τι θα καταφέρει το μπλακ άουτ στη Γάζα; Να ρίξει την κυβέρνηση της Χαμάς ή να
συσπειρώσει τον πληθυσμό στο πλευρό της; Ακόμα όμως και αν πέσει η κυβέρνηση,
όπως επιθυμεί η Ουάσιγκτον, τι θα συμβεί την επόμενη μέρα; Κανείς δεν έχει
πραγματικές απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις. «Ησυχία, πυροβολούμε». Αυτή τη
φορά όμως, δεν πυροβολούμε μόνο. Ρίχνουμε βόμβες και οβίδες, σπέρνουμε το
σκοτάδι και την καταστροφή, πολιορκούμε και απάγουμε σαν τους χειρότερους
τρομοκράτες και ουδείς σπάει τη σιωπή για να ρωτήσει: Τι στο διάβολο κάνετε;
Και με ποιο δικαίωμα;

Ο Γκίντεον Λιβάι είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ».