MOYNTIOΛOΓIO

Οι «εξωστρεφείς Γερμανοί» από πρώην ανέκδοτο πάνε να γίνουν το νέο ευρωπαϊκό στερεότυπο. Άριστη διοργάνωση, σωστή αστυνόμευση, γεμάτα γήπεδα, δρόμοι και πλατείες, παντού γιορτή. Μπράβο τους

Έχουμε ήδη διανύσει τα δύο τρίτα του Μουντιάλ, αλλά τα (πολύ) σοβαρά τώρα
αρχίζουν. Εκμεταλλευόμενοι την πρώτη διακοπή και εν όψει των προημιτελικών του
Σαββατοκύριακου, μπορούμε να δοκιμάσουμε, αποφεύγοντας κάθε είδους πρόβλεψη
(τι νόημα θα είχε όταν όλες οι μεγάλες δυνάμεις είναι παρούσες;), ένα είδος
απολογισμού στραμμένου στο μέλλον.

Πρόποση. Στους διοργανωτές Γερμανούς. Άριστα σε όλα. Γήπεδα, πληρότητα,
ατμόσφαιρα μέσα κι έξω από τους αγωνιστικούς χώρους, αστυνόμευση (έντονη και
διακριτική συγχρόνως, ο τετραγωνισμός του κύκλου), πρωτοβουλίες (παράλληλες
εκδηλώσεις, γιγαντοοθόνες στις πόλεις για ομαδική παρακολούθηση, προσέλκυση
ξένων χωρίς εισιτήρια για συμμετοχή στη γιορτή), γενικό κέφι. Οι «εξωστρεφείς
Γερμανοί» από πρώην ανέκδοτο πάνε να γίνουν το νέο ευρωπαϊκό στερεότυπο. Στάση
που αντανακλάται και στην πορεία της ομάδας, από την οποία ο κόσμος πήρε και
έδωσε δύναμη. Μια Γερμανία που νικάει και δεν φοβάται κανέναν: από ξεπερασμένο
στερεότυπο πάει να γίνει ανέκδοτο ότι κάποιοι είχαν ξεγράψει την ομάδα του
Κλίνζμαν πριν αρχίσει το τουρνουά.

Πρόοδος. Το γενικό επίπεδο των αγώνων κινείται κοντά στον μέσο
όρο των τελευταίων χρόνων. Συγκρίσιμο με το Μουντιάλ της Γαλλίας, με πιο
πολλές δυνατές ομάδες αλλά λιγότερες εκπλήξεις σε σχέση με την Κορέα –
Ιαπωνία. Έμφαση στο σύνολο, χωρίς παίκτες-μαγνήτες (με την εξαίρεση ίσως των
φυσικών ηγετών Ρικέλμε και Κακά, που όμως κι αυτοί παίζουν μέσα και για το
σύνολο). Αρκετά ενδιαφέροντα παιχνίδια, περίπου αντίστοιχα τα κουραστικά,
κανένα κλασικό μέχρι στιγμής. H φάση των 16 αποτυπώνει πλήρως την εικόνα: στα
8 παιχνίδια είχαμε 4 με θέαμα (Γερμανία – Σουηδία, Αργεντινή – Μεξικό,
Βραζιλία – Γκάνα, Γαλλία – Ισπανία) και 4 στα οποία το ποδόσφαιρο, για να το
πούμε ευγενικά, δεν έκανε νέους φίλους (Αγγλία – Ισημερινός, Πορτογαλία –
Ολλανδία, Ιταλία – Αυστραλία και Ουκρανία – Ελβετία, το απόλυτο μηδέν).

Πρόκληση. Δεν είναι πια επιτρεπτό να γίνονται τόσα λάθη και να
αλλοιώνονται τόσα αποτελέσματα λόγω άρνησης (σκέτης ξεροκεφαλιάς) να
χρησιμοποιηθεί η τεχνολογία για το ξεκαθάρισμα των (2 ή 3, το πολύ) οριακών
φάσεων κάθε παιχνιδιού. Ούτε καν διακοπή δεν χρειάζεται: έχουν που έχουν οι
διαιτητές τα μικρόφωνα στ’ αυτιά τους, θα είναι συνδεδεμένοι και με έναν
επίσημο «τοποτηρητή», που θα τους λέει στο δευτερόλεπτο, βλέποντας στο μόνιτόρ
του, ποιο οφσάιντ, ποιο πέρασμα της γραμμής και ποια αγκωνιά πίσω από την
πλάτη του δεν είδε ο κάθε κύριος Ιβανόφ. Πάνω στην επιβολή αυτής και μόνο της
ποδοσφαιρικής «μεταρρύθμισης» (τρέμε κυβέρνηση) αξίζει να παιχτούν οι επόμενες
εκλογές τής ΟΥΕΦΑ (τρέμε Μπλάτερ).

Πρόταση. Με βάση το επίπεδο της τηλεοπτικής μετάδοσης, κάντε ένα
πείραμα που μου βγήκε κατά λάθος αλλά με έχει σώσει: κλείστε τον ήχο και δείτε
τα παιχνίδια με μουσική τής επιλογής σας. Πειραματιστείτε. Θα εκπλαγείτε πόσο
ταιριάζει ο Ζιλμπέρτο Ζιλ με την Αργεντινή, ο Πιατσόλα με τη Γερμανία, αλλά
και το Ρέκβιεμ του Βέρντι με την Ιταλία.