Αfter «Σαουμπίνε»…

Μπορεί στην αίθουσα του «Πειραιώς 260» με τον τέλειο κλιματισμό – καλά, Κώστας
Χαραλαμπίδης ο μοναδικός, Γιάννης Ζαργάνης και οι συν αυτοίς, της τεχνικής
ομάδας, θαύματα έχουν κάνει στους καινούργιους χώρους του Φεστιβάλ Αθηνών – οι
ηθοποιοί του Τόμας Όστερμαϊερ και της βερολινέζικης «Σαουμπίνε» να μας
έδειχναν στο σαιξπηρικό (;) «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» τα πουλιά τους…
«μασκοφορεμένα», άλλους ενθουσιάζοντας με την πρωτοπορία τους, άλλους κάνοντάς
τους έξαλλους ενώ ελάχιστοι – Έλληνες είμεθα και το καυχόμεθα… – παρέμειναν
ψύχραιμοι, αλλά στη διπλανή αυλή, στο λεγόμενο «After Club», όλοι – όσοι
μείναμε και όσοι προσήλθαν «after» – ομοφωνήσαμε: η Σεμέκια Κόπλαντ έσκισε!
Κοντούλα, ζουμπουρλούδικη – ζουμπουρλούδικη, «στρογγυλούτσικη», γεμάτη
ενέργεια βγήκε στη σκηνή ανάμεσα στους τέσσερις άξιους μουσικούς της και…
φωτιά στα τόπια. Εξαιρετική μπλουζίστα – του ηλεκτρικού μπλουζ -, η μαυρούλα
απ’ το Χάρλεμ, κόρη κιθαρίστα των μπλουζ, έδειξε πως ξέρει πολύ καλά την
παράδοση του είδους αλλά και πώς να την ξεπερνά, να τη συνεχίζει και να την
εξελίσσει. Καλλιτέχνες και φίλοι του μπλουζ που γέμισαν σχεδόν όλα τα
τραπεζάκια της τεράστιας αυλής με την ψηλή μάντρα – καλύτερο θερινό σινεμά δεν
θα μπορούσε να γίνει, ελπίζω στο επόμενο Φεστιβάλ ο Γιώργος Λούκος να το
εκμεταλλευτεί ακόμα περισσότερο και να σκεφτεί και παράλληλες προβολές ταινιών
εκεί, φέρνοντας και το σινεμά στο Φεστιβάλ – λικνίστηκαν αρκούντως στις
πολυθρόνες τους ενώ μία ευειδής και με εξαιρετική κίνηση κυρία δεν δίστασε να
σηκωθεί και να του δώσει να καταλάβει χορευτικά.

… και η χιονοστιβάδα

Εκείνο που διαπιστώνω από πρώτο χέρι είναι ότι το Φεστιβάλ κινείται ως
χιονοστιβάδα. Από τους πρώτους δισταγμούς ταχύτατα, με πρόοδο γεωμετρική,
προχωρεί σε μια αύξηση όχι μόνο του κοινού του αλλά και του γενικού
ενδιαφέροντος. Νέοι που τους προσείλκυσαν τα «διαφορετικά» του προγράμματος,
οι καινούργιοι, εναλλακτικοί χώροι, η χαλαρή, φιλική ατμόσφαιρα, που τους
προσείλκυσε το ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΦΤΗΝΟ εισιτήριο – έχετε συνειδητοποιήσει ότι είδαμε
«Σαουμπίνε» με 25 ευρώ και οι φοιτητές με 15, ότι θα δούμε Πίνα Μπάους με τις
ίδιες τιμές, ότι θα δούμε Μνούσκιν με 20 ευρώ και οι φοιτητές με 10; – αλλά
και η φιλικότητα, η ευγένεια και η εξυπνάδα που εκπέμπει άμα τη εμφανίσει ο
πανταχού παρών Γιώργος Λούκος, καλλιτέχνες, κόσμος που δεν είχα ξαναδεί στο
Φεστιβάλ είναι εκεί και, συμφωνούν – διαφωνούν, νιώθουν ότι αυτό που
συμβαίνει, με όλες τις τυχόν αδυναμίες που υπάρχουν – στην πρώτη χρονιά του
πειράματος είμαστε, στο «Έτος 0» όπως πολύ σωστά έλεγε ο Βασίλης Παπαβασιλείου
– τους αφορά. Νομίζω ότι το παιχνίδι είναι ήδη κερδισμένο. Αλλά ας μη
χαλαρώσουμε…