«Nτύστε τους γυμνούς με μάσκες!»

Μάσκες, μάσκες, μάσκες. Ακόμη και μικρές για τα επίμαχα σημεία στις σκηνές των γυμνών στο «Όνειρο» της «Σαουμπίνε»

Όνειρο ή εφιάλτης; Αναποφάσιστο και το κοινό γι’ αυτό που είδε. Αναποφάσιστοι
και οι συνδημιουργοί της παράστασης «Το όνειρο», ο σκηνοθέτης και διευθυντής
της «Σαουμπίνε» και η Γερμανίδα χορογράφος, που δεν ξεκαθάρισαν αν αυτό που
έστηναν ήταν θέατρο, μοντέρνος χορός, ή μεταμοντέρνα πλάκα; Τι ήταν άραγε; Για
μερικούς από μας, μια μουντζούρα. Για κάποιους άλλους, μια χαριτωμένη
παράσταση σωματικού θεάτρου.

H αλήθεια είναι πως, αν κάτι σε κέρδιζε από τη μεταφορά του σαιξπηρικού
«Ονείρου», ήταν το χιούμορ που είχαν ορισμένες σκηνές γυμνών. Χιούμορ όμως,
που άλλους εξόργισε, άλλους αηδίασε. Όπως για παράδειγμα οι μικρές μάσκες που
είχαν εφεύρει για το πέος των ανδρικών γυμνών, στην αρχή και το τέλος της
παράστασης. Εκφραστικές μασκούλες, που δημιουργούσαν ένα δεύτερο κεφάλι στην
κάτω περιοχή με μεγάλες ή μικρές μύτες. Υπήρχε και μια άλλου είδους μάσκα, πιο
«αντρική», για τον cow-boy της παράστασης, που στην εξέλιξη της έγινε cow-gay,
με καουμπόικο καπέλο, σπιρούνια κι ένα σπασουάρ με μια δερμάτινη λιλιπούτια
μάσκα στο επίμαχο. Λεπτομέρειες βέβαια, μπρος στο εκ προθέσεως κιτσάτο
συνονθύλευμα.

Ο θρίαμβος της multi mixed αισθητικής: του σμόκιν και του σώβρακου, της
ελβιέλας και του στρας. Και πτώσεις! Αμέτρητες πτώσεις! Πλαγίως, καθέτως, από
ψηλά, από χαμηλά, με θόρυβο, με γλίστρημα, με γδούπο, υπόκωφα. Τα σώματα
έπεφταν, όπως οι σφαίρες, σαν χαλάζι. Όμως δεν πρόκειται για «Άγρια Δύση»,
αλλά για μια αθηναϊκή καλοκαιρινή νύχτα, όπου όλα είναι πιθανά να συμβούν, από
μια διάχυτη μαγεία και έναν σφοδρό ερωτισμό, που κάνει κι έναν γάιδαρο
ελκυστικό.

H παράσταση ξεκίνησε σαν ένα πάρτι νεαρών, που ήπιαν λίγο παραπάνω κι έχασαν
την αίσθηση της πραγματικότητας. Ευτυχώς η πόρτα του σκηνικού στο βάθος
ανοιγόκλεισε αρκετές φορές, ώστε να βλέπουμε τα άδεια μπουκάλια και να μην
ξεχνιόμαστε: Μεθύσι ήταν. Θεατρικό εύρημα δηλαδή, πάνω στο «Όνειρο
καλοκαιρινής νύχτας». Για τους ένθερμους θεατές, αυτή η ελευθερία ήταν
δημιουργία. Για τους πιο ψύχραιμους, σύγχυση. Τελικά, το ζήτημα δεν είναι
αισθητικής τάξης (ως προς τις αναγνώσεις κλασικών κειμένων) ή αν τρίζουν τα
κόκαλα του βάρδου. Το θέμα είναι πως ενώ όλοι κοιτάζαμε το ίδιο, άλλοι βλέπαμε
όνειρο κι άλλοι εφιάλτη. Τόση μεγάλη απόκλιση στις εκτιμήσεις! Κι άντε μετά να
έχεις εμπιστοσύνη στη φράση «την τελευταία λέξη έχει το κοινό». Ποιο κοινό;