Bουτιά στο κενό με τον Mπέκετ

«Ο Μπέκετ είναι ένας απελπισμένος μονόλογος με το Κενό», λέει η Ρένη Πιττακή για τα τρία μονόπρακτα που θα ερμηνεύσει στο «Σχολείον»

Από την ακινησία και τον λόγο στην κίνηση και στη σιωπή: η Ρένη Πιττακή
επανέρχεται στον Μπέκετ. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών που τιμά τα εκατό
χρόνια από τη γέννηση του Μεγάλου του 20ού αιώνα Σάμουελ Μπέκετ θα ερμηνεύσει
σε σκηνοθεσία και μετάφραση Ελπίδας Σκούφαλου ένα τρίπτυχο που συγκροτούν τα
μονόπρακτά του – μονόλογοι «Όχι εγώ», «Λίκνισμα» και «Πράξη χωρίς λόγια I».

«Ένας συγγραφέας απολύτως σύγχρονος αλλά και μελλοντικός» λέει στα «NEA» η
Ρένη Πιττακή. «Περνάει “φυσέκι”, δυναμικά, “σφαιράτα”, όπως θα έλεγε ένας
νέος, από τον 20ό στον 21ο αιώνα».

H παράσταση θα ανοίγει με το «Όχι εγώ». Σε μια μεγάλη οθόνη ένα στόμα ανοιχτό
– «στόμα τάφου και αιδοίου, θανάτου και ζωής» όπως σημειώνεται – που από μέσα
του βγαίνει μια φωνή «”εκκρίνοντας” λέξεις και ήχους, θορύβους και παύσεις που
μιλούν»: ο λόγος και η απόλυτη ακινησία.

Θα συνεχίζεται με το «Λίκνισμα» – «μια πρόωρα γερασμένη γυναίκα εγκαταλείπει
το όνομά της, κάθεται στην παλιά κουνιστή πολυθρόνα της μητέρας της και
αφήνεται στο πηγαινέλα, στο εκκρεμές του χρόνου ώς το τέρμα» -, όπου το στόμα
σε μια μικρότερη οθόνη – πλάσμα θα ακούγεται στον μονόλογο που ο Μπέκετ ζητάει
από μαγνητόφωνο: η ακινησία συνεχίζεται.

Και κλείνει, έπειτα από ένα πολύ σύντομο βίντεο, με την «Πράξη χωρίς λόγια I»
– «μια φιγούρα ανδρική, πολιορκημένη από ένα εκτυφλωτικό φως, διπλώνει και
ξεδιπλώνει ένα μαντίλι και σέρνει με κόπο το εύθραυστο σώμα της υπακούοντας
στον ήχο ενός σφυρίγματος που την καλεί να κινηθεί» -, όπου το πρόσωπο αυτό
«εκτοξεύεται» στη σκηνή ενώ τα παραγγέλματα – σφυρίγματα θα δίνει η Ελπίδα
Σκούφαλου επί σκηνής, πάνω σε μια ψηλή καρέκλα, με πάντα παρούσα μια τηλεόραση
που θα δείχνει ένα δέντρο: η ακινησία γίνεται κίνηση και ο λόγος δίνει τη θέση
του στη σιωπή.

«Ο Μπέκετ είναι μια σύγχρονη τραγωδία» διευκρινίζει η Ρένη Πιττακή. «Και
υπάρχουν νήματα που συνδέουν τα τρία μονόπρακτα, φράσεις που περνούν από το
ένα στο άλλο».

H – άμεση – σχέση της Ρένης Πιττακή με τον Ιρλανδό ξεκίνησε το 1982, όταν,
ενταγμένη στην παράσταση του «Θεάτρου Τέχνης», «Πρόσωπα του παραλόγου» σε
σκηνοθεσία του αξέχαστου Μίμη Κουγιουμτζή, τόλμησε να παίξει – μόνο το στόμα
της ορατό – το «Όχι εγώ».

Επανήλθε στο ίδιο μονόπρακτο ύστερα από είκοσι χρόνια, το 2002, ώριμη πια, στο
πλαίσιο του Κύκλου Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, με μια εντελώς νέα
σκηνοθετική αντίληψη – της Ελπίδας Σκούφαλου.

Δυο χρόνια μετά, την άνοιξη του 2004, ερμηνεύτρια και σκηνοθέτρια παρουσίασαν,
ξανακοιταγμένο και «συμπληρωμένο» πια με το «Λίκνισμα», το «Όχι εγώ» στο
Κέντρο Τεχνών Χαλανδρίου.

Χρειάστηκαν άλλα δυο χρόνια για να προσθέσουν στα δυο μονόπρακτα φέτος, με μια
καινούργια και πάλι, μοντέρνα ματιά, με την τεχνολογία να κάνει έντονα αισθητή
την παρουσία της στην παράσταση, και την, ουσιαστικά βουβή, «Πράξη χωρίς λόγια
I».

Και πώς ο ηθοποιός μπορεί να αντιμετωπίσει τον Μπέκετ, πού μπορεί να
«πατήσει»;

«Δεν μπορεί να πατήσει πουθενά. Σε καμιά “σχολή” και σε καμιά “μέθοδο”. Φυσικά
και χρειάζεται όλο το οπλοστάσιο της τεχνικής του για να υπηρετήσει αυτή τη
φόρμα, γιατί υπάρχει μια φόρμα δεδομένη. Αλλά πρέπει να βουτήξει».

Πού;

«Στον βυθό, στο Κενό».

Με βίντεο αρτ

Το τρίπτυχο ανεβαίνει σε μετάφραση της σκηνοθέτριας, με σκηνικά και
κοστούμια της Μαγιούς Τρικεριώτη, χορογραφία Αγγελικής Στελλάτου, βίντεο αρτ
Ρουσέλου Αραβαντινού, σχεδιασμό ήχου Νίκου Διονυσόπουλου, επιστημονικούς
συμβούλους την Αλέκα Αλεξοπούλου και τον Λάμπρο Γιώτη, φωτισμούς Ελευθερίας
Ντεκώ και μακιγιάζ Αλέξανδρου Μαυρογιάννη.

INFO

Στο «Σχολείον» (Πειραιώς – Βενιζέλου, κατεβαίνοντας προς τον Πειραιά αμέσως
μετά την Κηφισού στα αριστερά, τηλ. 210-32.72.000) στις 21.00. Εισιτήρια: 20,
(μειωμένο) 10 ευρώ.