ΣE ΠPΩTO ENIKO Όλοι θέλουμε όλο και περισσότερα

Είναι πολλές, ολοένα και περισσότερες ίσως, τον τελευταίο καιρό, οι φορές που
απογοητεύομαι. Πολύ. Πικραίνομαι. Κυρίως από πολλά πράγματα που καθημερινά
βλέπω και αντιλαμβάνομαι γύρω μου αλλά και πολύ πιο πέρα, τα οποία συνήθως
έχουν – πλέον – μονάχα έμμεσο αντίκτυπο πάνω μου. Βέβαια συνέρχομαι μετά,
γιατί τελικά δεν είναι δύσκολο, εάν αφήσεις να σε πάρει η μπάλα, να
καταντήσεις αυτό που πάντα μισούσες: ένας μέτριος κάποιος που μονολογεί
εναντίον του «συστήματος» και της… άδικης κοινωνίας!

Ίσως γι’ αυτό αντιμετωπίζω με μεγαλύτερη ανοχή απ’ ό,τι τουλάχιστον εκφράζει ο
περισσότερος κόσμος τούς wannabes που «χτυπάνε» τόσο που γελοιοποιούνται. Στην
κατηγορία αυτή βρίσκονται οι τραγουδίστριες τύπου «το νινί σέρνει καράβι»,
ακόμα και το «τσόκαρο που τύλιξε» τον πάμπλουτο επιχειρηματία/πολιτικό/σταρ.
Γιατί δηλαδή, σε τι διαφέρουν ουσιωδώς αυτοί οι wannabes από όλους εκείνους
που επειδή έχουν την απαραίτητη παιδεία ή έχουν κινηθεί σε «κατάλληλο»
περιβάλλον και με «κατάλληλους» ανθρώπους ξέρουν να κρύβουν την πείνα τους για
κάτι περισσότερο ή ακόμα και τη λαιμαργία τους να καταβροχθίσουν τα πάντα και
να κατασπαράξουν τους πάντες; Σε τίποτε. Απλώς στην ελληνική κοινωνία
επικρατεί μία ψευτοηθική. Δεν επιτρέπεται να λες ή να δείχνεις με τον τρόπο
και τη δουλειά σου ότι φιλοδοξείς σε κάτι καλύτερο, σε κάτι περισσότερο, εάν
δεν είσαι ήδη φτασμένος. Μονάχα εάν το παίξεις… παλαβός μπορεί κάτι να
γίνει!

Και είναι λάθος να λέμε ότι είναι «ηθικό» ο πάμφτωχος να αγωνίζεται για κάτι
περισσότερο, και όχι ο επικεφαλής ενός πετρελαϊκού κολοσσού. Ηθικά ή ανήθικα
μπορεί να είναι μονάχα τα μέσα που μετέρχεται κανείς για να πετύχει τους
όποιους στόχους του. H λαχτάρα για πιο πολύ, πιο καλό, πιο ψηλά δεν έχει όριο
και αυτοτροφοδοτείται από κάθε στόχο που επιτυγχάνει κανείς. Υπ’ αυτήν την
έννοια, είμαστε όλοι wannabes.