ΣE ΠPΩTO ENIKO Πόλη χωρίς άντρες

Απάνθρωπο να το εύχεται κανείς, κιόλας από τον τίτλο. Πόσο μάλλον που, όσο
περνάνε τα χρόνια, το hi risc αρσενικό είδος ανθρώπου γίνεται όλο και πιο
διακριτικό, σχεδόν αόρατο. Δεν νοσταλγώ τα «σκληρά αντράκια» που χάσαμε.
Σιγά… Πάντως, μέρες που ζούμε, απολαμβάνω την ολική τους απόσυρση από την
κοινωνική ζωή. Το εν εξελίξει Μουντιάλ μάντρωσε μέσα στο σπίτι και τους
τελευταίους. Τέλεια! Ώρα να ξεχυθούμε στα καλοκαιρινά απόβραδα χωρίς τον φόβο
να μας φάνε μπαμπέσικα την τελευταία θέση πάρκινγκ. Να χαρούμε ακόμη ένα
ποτηράκι χωρίς τον κίνδυνο ο διπλανός μας να ισοπεδώσει το γκαρσόνι επειδή το
σέρβις είναι αργό, το τραπέζι κουτσό, το κρασί κρύο και το χαβιάρι κατάμαυρο.

Χαλαρά, πολύ χαλαρά, και στις κλιματιζόμενες αίθουσες των συνοικιακών
γυμναστηρίων που, από τότε που άρχισε το Μουντιάλ, αντί για την ταγγίλα της
τεστοστερόνης μοσχομυρίζουν πλέον σαπουνάκι. «Επιτέλους οι δυο μας», ψιθυρίζω
στο μηχάνημα πλάτης ξαλαφρώνοντάς το από τις εικοσαριές τα κιλά διά των οποίων
όλο τον χειμώνα έστρωναν σβέρκο τα αρσενικά της περιοχής μου. Λασκάρω τα
λουριά και καβαλάω με χάρη το απελεύθερο κωπηλατικό. Κατόπιν, με
χαρακτηριστική αποφασιστικότητα, σώζω από το περιττό βάρος την τροχαλία για
τους τετρακέφαλους, το μηχάνημα που ευθύνεται 100% για τη μετάλλαξη της
αρσενικής μεσογειακής σωματοδομής σε σωματοδομή Αυστραλιανού πυγμαίου και στην
κορύφωση του τέλους φωνάζω: Φτου ξελευτερία κορόιδα μου.