Aνακαλύπτοντας την Aφρική

Αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα «κρας τεστ» για τις ομάδες της Αφρικής. Ο
στόχος δεν ήταν μόνο μια καλή εμφάνιση, αλλά κυρίως να τσεκάρουν τις δυνάμεις
τους εν όψει του επόμενου ραντεβού: διότι – αν το λησμονήσατε – το 2010 το
Μουντιάλ θα διεξαχθεί πρώτη φορά στη «μαύρη ήπειρο». Στη Νότια Αφρική.

Ο στόχος τότε θα είναι μια αφρικανική ομάδα να πάει μέχρι τα ημιτελικά. Να
ανέβει – συνεπώς – ένα επίπεδο και να ξεπεράσει την επιτυχία του Καμερούν
(1990) ή την αντίστοιχη της Σενεγάλης (2002). Και οι δύο αυτές ομάδες έφτασαν
μέχρι τις «8» – μετά υψώθηκε «απαγορευτικό» και μολονότι κέρδισαν τις
εντυπώσεις δεν έκαναν το μεγάλο άλμα.

***H ΦΙΦΑ επενδύει πολύ στις «παρθένες αγορές». H Αφρική αποτελεί ένα…
γήπεδο με ενδιαφέρον και η εξέλιξη του ποδοσφαίρου της έχει «ζουμί». Εδώ και
κάμποσο διάστημα οι ποδοσφαιριστές από την Αφρική δεν έχουν το συναισθηματικό
δέσιμο του παρελθόντος. Παίζουν για τη φανέλα και την πατρίδα, οι δεσμοί όμως
που θαυμάσαμε στο Καμερούν του Μιλά δεν υφίστανται. Οι παίκτες αποτελούν μια
παρέα που μαζεύεται το καλοκαίρι και τιμά την πατρίδα, αποτελώντας παράδειγμα
για χιλιάδες πιτσιρικάδες που ζουν στα όρια της φτώχειας. Παλαιότερα ο
Εουσέμπιο (από τη Μοζαμβίκη που έγινε διάσημος με τη φανέλα της Πορτογαλίας),
αργότερα ο Γιεκινί, ο Λιβεριανός κορυφαίος σταρ Γουεά ή ο Αμπεντί Πελέ έγιναν
για τους πένητες παίκτες της Αφρικής λαμπρά παραδείγματα, ο φάρος που θα τους
οδηγούσε στην ποδοσφαιρική «γη της επαγγελίας», την Ευρώπη. Στο Μουντιάλ της
Γερμανίας, ο Άπια, ο Εσιέν και ο Αμόα σηματοδοτούν την «έκρηξη». H Γκάνα,
ύστερα από τα τέσσερα πρωταθλήματα Αφρικής, κατάφερε να περάσει στις «16» της
σπουδαίας διοργάνωσης. Οι ατζέντηδες μπορούν να απλώσουν ξανά τα δίχτυα τους
και να αρπάξουν τη λεία – το προϊόν που παράγει αφειδώς η Αφρική. Ήδη, στην
Ακτή του Ελεφαντοστού, οι ακαδημίες ποδοσφαίρου είναι περισσότερες από τις
ομάδες. H άλλοτε γαλλική αποικία έστειλε 23 ξενιτεμένους στο Μουντιάλ, εκ των
οποίων οι 14 αγωνίζονταν στο «Σαμπιονά»! Ποδόσφαιρο γαλλικού μοντέλου, με
καθοδηγητή τον Ανρί Μισέλ και ίσως η Ακτή να εξασφάλιζε την πρόκριση αν έπεφτε
σε ευκολότερο όμιλο και σίγουρα όχι απέναντι στην Αργεντινή ή την Ολλανδία.
Βέβαια, εδώ δεν μιλάμε για «μπάλα από την Αφρική», ούτε για ποδόσφαιρο… πέρα
από την Αφρική, όπως το έργο με πρωταγωνιστές τους Ρέντφορντ – Στριπ. Έχουμε
να κάνουμε με ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, διανθισμένο με κάποιες αφρικανικές δόσεις.
H Γκάνα διαθέτει τον Εσιέν, παίκτη ο οποίος ανάγκασε την Τσέλσι να ξοδέψει 38
εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσει από τη Λυών! Ο δε Άπια έφτασε στην κορυφή με
την εθνική παίδων το ’95 και επί του παρόντος σκέφτεται το ραντεβού με τη
Βραζιλία. Αναμφίβολα η δουλειά του Σέρβου Ντούικοβιτς είναι εξαιρετική και η
παρέα των Γκανέζων θυμίζει μαχητές της αρχαίας φυλής των Ασάντι.

Η ΠΛΕΟΝ πλέον ευρωπαϊκή ομάδα από την Αφρική είναι η «μικρή» Τυνησία. Οι
«αετοί της Καρθαγένης» εμφάνισαν σύνολο με σωστή κυκλοφορία της μπάλας,
στέλνουν παίκτες στα χλιδάτα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ο Ροζέ Λεμέρ
αισθάνεται υπερήφανος με την πρόοδο των παιδιών του. Οι σπόροι μετά την
κατάκτηση του Κόπα Άφρικα το 2004 βγάζουν καρπούς επιτέλους…

TO ΤΟΓΚΟ «αιχμαλωτίστηκε» από τις παλινωδίες του τεχνικού και την απαίτηση των
παικτών να εισπράξουν το πριμ για την πρόκριση στην τελική φάση. Όχι πως θα
πήγαινε καλύτερα και άλλωστε ήταν η παρθενική παρουσία στα τελικά Παγκοσμίου
Κυπέλλου. Ο «πολύς» Αντεμπαγιόρ της Άρσεναλ αποτελεί φωτεινό παράδειγμα τού
πώς ένας παίκτης μεταλλάσσεται από αντικείμενο εκμετάλλευσης σε
ποδοσφαιριστή-μέλος μίας εκ των διασημότερων ομάδων του πλανήτη. H ομάδα του
Τόγκο αγωνίστηκε σε σχετικά «εύκολο όμιλο» – πώς όμως να περάσει όταν δεν
καταφέρνει να πάρει έστω ένα «X» απέναντι σε Ελβετούς και Κορεάτες.

KAI ΦΤΑΝΟΥΜΕ στην Αγκόλα. Κατέθεσε ψυχή και πάθος. Όχι τόσο απέναντι στους
Μεξικανούς, αλλά κυρίως κόντρα στους Πορτογάλους. Επί σειρά ετών η Αγκόλα
υπήρξε αποικία της Πορτογαλίας, η επίδραση των Ιβήρων στον τρόπο παιχνιδιού
ήταν ολοφάνερη και το σύστημα θύμισε μικρογραφία αγώνα της παρέας του Φίγκο. Ο
δε τερματοφύλακας Ζοάο Ρικάρντο, έστω και δίχως ομάδα, δείχνει ανώτερος από
τον… Ρικάρντο της Πορτογαλίας!

TO ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ της Αφρικής δεν είναι μόνο συστήματα, δύναμη και ανεξάντλητη
ενέργεια. H εποχή των «μηχανών» πέρασε ανεπιστρεπτί. Οι επιρροές από την
Ευρώπη είναι μεγάλες και στη σύγχρονη εποχή η δύναμη από την Αφρική μοιάζει με
δύναμη από τα προηγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της «Γηραιάς». Γιατί
αντίθετα με το παρελθόν, οι ξυπόλητοι πρίγκιπες της Αφρικής είναι
χρυσοποίκιλτοι άσοι, μέλη των κορυφαίων ομάδων του κόσμου!