Πρόσωπα Πορτοφολάδων εγκώμιο

«Κανένας δεν μιλάει για το μπαλέτο των δακτύλων, για τις γνώσεις ψυχολογίας που χρειάζεται για να γίνει κάποιος επιτυχημένος πορτοφολάς»

«Δεν είμαι μόνο σχοινοβάτης», λέει ο Φιλίπ Πετί. «Από έξι χρόνων μάθαινα
ταχυδακτυλουργικά, μετά στα 10 μου έκανα τον ζογκλέρ και τη σχοινοβασία την
έμαθα στα 16 μου. Τώρα έγινα ο πρώτος πορτοφολάς που έγραψε για την τέχνη να
ξαφρίζεις πορτοφόλια».

Ο Φιλίπ Πετί, 58 χρόνων, αγαπάει τις προκλήσεις. Την ώρα που οι γαλλικές αρχές
σκληραίνουν τη στάση τους έναντι της εγκληματικότητας, εκείνος εκδίδει μια
μικρή πραγματεία «Περί της τέχνης του πορτοφολά» (εκδ. Actes Sud). «Όλος ο
κόσμος ξέρει την ανήθικη και παραβατική πλευρά αυτής της δραστηριότητας»,
εξηγεί, «αλλά κανένας δεν μιλάει για το μπαλέτο των δακτύλων, για τις χιλιάδες
ώρες άσκησης, για τις γνώσεις ψυχολογίας που πρέπει κάποιος να έχει για να
γίνει ένας επιτυχημένος πορτοφολάς».

Ο Πετί μιλάει εκ πείρας. Οι ικανότητές του στην «τέχνη» αυτή του στοίχισαν
αποβολές από έξι σχολεία, στα οποία είχε αφαιρέσει από καθηγητές του ρολόγια,
πορτοφόλια και γυαλιά. «Υπάρχουν τόσο πολλοί τρόποι για να πάρεις ένα
πορτοφόλι», λέει, αλλά σπεύδει να υπογραμμίσει πως το βιβλίο του «δεν είναι
πραγματεία για να μάθει κάποιος να κλέβει, απλώς παρακινεί τους ανθρώπους να
παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους». Άλλωστε για μότο στο βιβλίο του έχει βάλει
μια ινδική παροιμία: «Αφού μάθεις να κλέβεις, πρέπει και να μάθεις να
απαγχονίζεσαι».

Ο Πετί έχει συλληφθεί περισσότερες από πεντακόσιες φορές στις πέντε ηπείρους –
όχι όμως ως πορτοφολάς, αλλά για τα ακροβατικά κατορθώματα που οργάνωνε χωρίς
την άδεια των αρχών. Διέσχισε πάνω σε σχοινί την απόσταση ανάμεσα στους δύο
πύργους της Παναγίας των Παρισίων και τη γέφυρα του λιμανιού του Σίδνεϊ. Αλλά
το κατόρθωμα που τον έκανε θρύλο το πραγματοποίησε το 1974, όταν περπάτησε
πάνω σε σχοινί ανάμεσα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Χρειάστηκε
σχεδόν επτά χρόνια μυστικής προετοιμασίας για να το οργανώσει. Ο ίδιος και οι
συνεργάτες του μεταμφιέζονταν σε εργάτες, σε μέλη τηλεοπτικού συνεργείου και
σε τουρίστες για να μεταφέρουν τους 2,5 τόνους των υλικών που ήταν απαραίτητα
για το εγχείρημα, το οποίο περιέγραψε λεπτομερώς το 2002 στο βιβλίο του «Για
να φτάσω τα σύννεφα». H τεράστια δημοσιότητα που έλαβε το κατόρθωμά του και ο
θαυμασμός που προκάλεσε στους Νεοϋορκέζους είχε αποτέλεσμα να αποσυρθούν όλες
οι κατηγορίες σε βάρος του για το γεγονός ότι δεν είχε πάρει άδεια από τις
αρχές – το δικαστήριο τον «καταδίκασε» να δώσει μια ακροβατική παράσταση για
παιδιά στο Σέντραλ Παρκ.

Σήμερα ο Πετί έχει άδεια να ζει και να εργάζεται ως καλλιτέχνης
(Artist-in-Residence) στον μεγαλύτερο καθεδρικό ναό του κόσμου, τον Σεντ Τζον
δι Ντιβάιν της Νέας Υόρκης: «Μένω σ’ ένα κελί μοναχού όπου μπορώ να
ονειρεύομαι χωρίς να με διακόπτει ο θόρυβος. Και να χρησιμοποιώ ένα άλλο κελί
ως κάβα για τα κρασιά μου…».