Mελαγχολικές σκέψεις

Μελαγχολικές σκέψεις γέννησε η δημόσια συζήτηση του Εθνικού Στρατηγικού
Πλαισίου Ανάπτυξης, δηλαδή του καμβά πάνω στον οποίο θα στηθεί το Δ’ Κοινοτικό
Πλαίσιο Στήριξης, την περασμένη εβδομάδα, στο πλαίσιο του Εθνικού Αναπτυξιακού
Συνεδρίου. Πρόκειται για ένα διαφορετικό σε σύγκριση με τα προηγούμενα
αναπτυξιακό σχέδιο, κυρίως ως προς το ότι μεταφέρει το κέντρο βάρους από τα
έργα υποδομής στα προγράμματα κατάρτισης και απασχόλησης του ανθρώπινου
δυναμικού. Αυτό δεν γίνεται τυχαία, αλλά κατόπιν εντολών της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, και μάλιστα είναι μια πολιτική με την οποία συμφωνούν κυβέρνηση και
αξιωματική αντιπολίτευση.

Θεωρητικά, ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει; Με 4 δισ. ευρώ κοινοτικά κονδύλια
– και άγνωστο πόσα εθνικά, αφού η κυβέρνηση δεν μας αποκαλύπτει ακόμη τη
συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού – θα μπορούσαν να γίνουν θαύματα για τη
βελτίωση των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού, των νέων αλλά και των
μεγαλύτερων, έτσι ώστε να μπορούν να βρουν δουλειά και μάλιστα καλοπληρωμένη
και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του τόπου.

H πείρα από το παρελθόν

Μόνο που η πείρα από το παρελθόν μάς λέει άλλα. Ώς τώρα, τα χρηματοδοτούμενα
από την E.E. προγράμματα κατάρτισης και τα περίφημα KEK έχουν συνδεθεί με τη
σπατάλη – αν όχι με το μεγάλο φαγοπότι – και με την αναποτελεσματικότητα. Ο
εκπρόσωπος της αρμόδιας Διεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το είπε καθαρά στο
Εθνικό Αναπτυξιακό Συνέδριο: Τόσα χρόνια τώρα παίρνετε κοινοτικά κονδύλια
πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για κατάρτιση και απασχόληση και παρ’ όλα αυτά
έχετε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά ανεργίας και χαμηλά απασχόλησης. Τι αποτέλεσμα
είχαν, λοιπόν, αυτοί οι πόροι;

H κυβέρνηση φυσικά υπόσχεται ότι η εικόνα στο μέλλον θα αλλάξει, μεταξύ άλλων
γιατί τα KEK θα είναι – λέει – λιγότερα και, άρα, καλύτερα. Ας κρατήσουμε τις
επιφυλάξεις μας. Όσο για τα κονδύλια που θα δοθούν σε Πανεπιστήμια και
σχολεία, έχουμε επίσης κάθε λόγο να μην αισιοδοξούμε για την
αποτελεσματικότητά τους, αν κρίνουμε από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται
το μείζον θέμα της παιδείας ώς τώρα η κυβέρνηση.

H… απλοποίηση των διαδικασιών

Έδωσε και άλλες αφορμές μελαγχολικών σκέψεων η συζήτηση του Δ’ ΚΠΣ την
περασμένη εβδομάδα. Για παράδειγμα, το παιχνίδι που διακρίνεται πίσω από την
υποτιθέμενη προσπάθεια απλοποίησης των διαδικασιών, μέσω της μείωσης των
προγραμμάτων, τομεακών και περιφερειακών. Στην πραγματικότητα, η μείωση, στα
περιφερειακά τουλάχιστον προγράμματα, είναι απλώς συγκόλληση των υφιστάμενων
περιφερειών, με αποτέλεσμα να διατηρούνται οι υφιστάμενοι μηχανισμοί και
παράλληλα να προστίθενται νέοι, που θα εκπροσωπούν τις ενοποιημένες
περιφέρειες! Ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ κ. Π. Κουκουλόπουλος μίλησε για
συγκεντρωτισμό, ενώ άλλοι μιλούν και για ρουσφέτια, καθώς οι νέοι μηχανισμοί
και οι νέοι γραμματείς που θα τοποθετηθούν επικεφαλής τους ασφαλώς θα
προέλθουν από τη μεγάλη δεξαμενή των ημετέρων.

Ακόμη και με ιδανικό αναπτυξιακό σχεδιασμό, το Δ’ ΚΠΣ θα είχε μεγάλες
πιθανότητες αποτυχίας λόγω των γνωστών αδυναμιών των μηχανισμών του Δημοσίου
και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πόσο μάλλον, αν αυτοί οι μηχανισμοί γίνουν
ακόμη πιο δυσκίνητοι και κομματικοί…