MOYNTIOΛOΓIO

Ο «Πολ Νιούμαν» και η ομάδα του ίσως παίξουν και στους τίτλους τέλους…

O «Πολ Νιούμαν» κέρδισε τελικά το πρώτο στοίχημα και πάει για το δεύτερο. H
ομάδα που προπονεί, η Εθνική Ιταλίας, θα παίξει αρκετά στο έργο αυτού του
Μουντιάλ και δεν αποκλείεται ακόμα και να τη δούμε στους τίτλους τέλους. Όλη η
ιστορία τής μέχρι στιγμής πορείας της κρύβεται βέβαια στη λεξούλα «τελικά». H
Ιταλία δεν μπορούσε να λείπει και δεν θα λείπει από τη δεύτερη φάση, αλλά και
δεν μπορούσε να μη λαχταρήσει, να μη διχάσει, να μην παίξει με τη φωτιά. H
Ιταλία, σε μια ακόμα μεγάλη διοργάνωση, φέρεται σαν Ιταλία. Δεν κάνει τίποτα
απλά, δεν δίνει κανένα κλειδί για το τι κρύβεται κάτω από τη μηχανή της –
εκτός από το ότι το πρώτο της άλογο, ο Τότι, δεν είναι έτοιμο να τραβήξει
μπροστά. H ομάδα προτιμά να κινδυνέψει, να φλερτάρει με την καταστροφή, να μη
δείξει όλες της τις δυνάμεις, να ηρωοποιήσει τους αντιπάλους της – και αν
ισοφάριζε χθες η Τσεχία με δέκα παίκτες θα μιλούσαμε για πραγματικό ηρωισμό. Ο
Λίπι θα προτιμούσε μεγαλύτερη άνεση, είμαι σίγουρος, μεγαλύτερη κλάση, αλλά η
φύση των παικτών του είναι πιο δυνατή. Δεν είναι τυχαίο που, εκτός του
αναπόφευκτου Μπουφόν, οι δύο παίκτες που έλυσαν χθες τον γόρδιο δεσμό ήταν οι
λιγότερο «σύγχρονοι», οι πιο Ιταλοί από τους Ιταλούς: ο «Μάτριξ» Ματεράτσι,
επίγονος του θρυλικού κατενάτσιο, και ο «Πίπο» Ιντζάγκι, απευθείας συγγενής
του Πινόκιο. Ο πρώτος γύρος, πάντα ο πιο περίεργος για την Ιταλία, κλείνει με
νίκη και πρωτιά και για τον δεύτερο, την ώρα της αλήθειας υπάρχουν ακόμη πολλά
όπλα – ή πολλές πίκρες – στη φαρέτρα.

Δεν λείπει λοιπόν ο Λίπι από τον δεύτερο γύρο, δεν λείπει όμως ούτε και η
Γκάνα. Να και κάτι που αναμενόταν λιγότερο και που φρεσκάρει το Μουντιάλ
περισσότερο. Μηχανάκια, ενστικτώδεις, απείθαρχοι, δυναμικοί, αλλά και
τεχνίτες, οι συμπαίκτες του Εσιέν πήραν με το σπαθί τους την πρόκριση, που
σημαίνει τη μεγάλη πρόκληση: αντίπαλοι της Βραζιλίας σε νοκ άουτ παιχνίδι,
έχουν την ευκαιρία να δείξουν στον κόσμο όλο την αξία τους και την ψυχή τους.
Δεν μιλάμε πια για «Πολ Νιούμαν», αλλά για μια παρέα «Τζακ Νίκολσον» της
μπάλας. H ωραία τρέλα τους επιτρέπει στους φιλάθλους να ονειρεύονται ένα ακόμα
καλύτερο σενάριο, για μια διοργάνωση που, μέχρι στιγμής, κρατάει τις
υποσχέσεις και την αβεβαιότητά της.