MOYNTIOΛOΓIO

Ο προπονητής, πραγματική αλεπού (Λα Βόλπε) στην τακτική και το στήσιμο, την πάτησε τελικά από την πολλή πονηριά του

Όπως θα έλεγε κάθε Μεξικάνος που σέβεται τον εαυτό του, οι τέσσερις το
μεσημέρι της μεγαλύτερης μέρας του χρόνου είναι ώρα για ξάπλα, όχι για μπάλα.
Οι παίκτες της εθνικής ομάδας της χώρας είναι φαίνεται Μεξικάνοι που σέβονται
τον εαυτό τους. Τέσσερις με έξι χτες στο Γκεζελκίρχεν άφησαν τους Πορτογάλους
να τους αποκοιμίσουν, να τους κερδίσουν και να εκθέσουν τις αδυναμίες τους.
Αίφνης μια ομάδα που βρίσκεται στις δέκα της παγκόσμιας κατάταξης και αρκετοί
θεωρούσαν ότι διεκδικεί μεγάλα πράγματα σε αυτό το Μουντιάλ βρίσκεται με
χαμηλό ηθικό και με την πλάτη στον τοίχο – κι ο ήλιος του μεσημεριού κάνει
μεγάλη σκιά σ’ αυτόν τον τοίχο.

Ούτως ή άλλως συγκρατημένο στις εξάρσεις και την παραγωγικότητά του, το Μεξικό
είχε οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια τη φήμη μιας πολύ ομοιογενούς, έμπειρης
και ανθεκτικής ομάδας. Κολοφώνας αυτής της εξέλιξης – πρόωρος Κολοφώνας, όπως
δείχνει η μέχρι στιγμής πορεία στο Μουντιάλ – ήταν η σειρά των περσινών
εμφανίσεων στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών και η παλικαρίσια νίκη επί της Βραζιλίας
(μιας Βραζιλίας σε πολύ καλύτερη φόρμα από αυτή που έχει εμφανίσει στα
γερμανικά γήπεδα). Από κει και πέρα άρχισε μια ανεπαίσθητη αλλά σταδιακή
πτώση.

Ήττα από τους Αμερικανούς και δεύτερη θέση στον όμιλο πρόκρισης για το
Παγκόσμιο Κύπελλο, ήττες στα φιλικά, ίδιο στυλ αλλά μικρότερη
αποτελεσματικότητα. Ο προπονητής, πραγματική αλεπού (Λα Βόλπε) στην τακτική
και το στήσιμο, την πάτησε τελικά από την πολλή πονηριά του, αψήφησε τη μεγάλη
αλήθεια ότι ομάδα που δεν ανανεώνεται δεν κερδίζει. Μεγάλος μέσος όρος
ηλικίας, ο ίδιος κορμός αλλά και κλαδιά (το Μεξικό είναι η ομάδα με τους
περισσότερους παίκτες με πάνω από 80 διεθνείς συμμετοχές), υπερβολική
αυτοπεποίθηση (το επιτελείο της Εθνικής τα έβαλε με την κυβέρνηση που τόλμησε
να προκηρύξει εκλογές τη μέρα του ημιτελικού του Μουντιάλ, στον οποίο θεωρούσε
βέβαιη την παρουσία της ομάδας). Στα προπατορικά αυτά αμαρτήματα προστέθηκαν,
στα γερμανικά γήπεδα, η προειδοποίηση στο ματς με το Ιράν, το δυνατό καμπανάκι
στο ματς με την Αγκόλα και ατυχία συνδυασμένη με ανικανότητα – με τη μορφή
χαμένου πέναλτι και κουτής αποβολής αμέσως μετά – στο χτεσινό παιχνίδι με την
Πορτογαλία.

Έτσι το Μεξικό, κι ας έφερε μαζί τον μάγο του και ας καίει αυτός εφτά κεριά σε
κάθε παιχνίδι, δεν αποτίναξε την κατάρα των συνεχών αποτυχιών με ευρωπαϊκές
ομάδες στα Παγκόσμια Κύπελλα (μία νίκη σε ένδεκα πλέον παιχνίδια) και ψαλίδισε
μόνο τα φτερά του. Δεύτερη και καταϊδρωμένη στον όμιλο, την περιμένει τώρα μια
μεγάλη ομάδα. Βέβαια σ’ ένα παιχνίδι, και μάλιστα νοκ άουτ, όλα γίνονται. H
επόμενη όμως σιέστα θα είναι στο σπίτι.