ΣE ΠPΩTO ENIKO Μea culpa, κύριοι

Οι χώρες και τα έθνη που τις αποτελούν είναι τελικά όπως οι άνθρωποι:
αγωνίζονται, νιώθουν, πασχίζουν, επιδιώκουν, κάνουν τις «λαδιές» τους, έχουν
ιδιοτέλειες, κόμπλεξ, παράλογες στιγμές, εξαρτώνται και αυτές άμεσα από το
τυχαίο και τον χρόνο. Στο συμπέρασμα αυτό έφτασα εξαιτίας του Μουντιάλ.
Παρατηρώντας όχι μόνο τη συμπεριφορά των φιλάθλων κάθε χώρας, αλλά και τα
συναισθήματα ημών των Ελλήνων και άλλων λαών προς τις διάφορες (εθνικές)
ομάδες, αντιλαμβάνεται κανείς πως αυτά δεν απέχουν πολύ από το συλλογικό κοινό
αίσθημα και το συμφέρον κάθε χώρας, τα οποία συνθέτουν την ίδια την πολιτική,
κοινωνική και οικονομική υπόστασή της, τόσο στο εσωτερικό της όσο και στο
εξωτερικό!

Επίσης, ακόμα και από τον τρόπο που παίζουν οι παίκτες μπορεί να καταλάβει
κανείς τα βασικά χαρακτηριστικά του κράτους-έθνους που αντιπροσωπεύουν, καθώς
και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα αυτή στον παρόντα χρόνο. Και,
ναι, είχες απόλυτο δίκιο στην ευφυέστατη ανάλυση που μου έκανες, λέγοντάς μου
ότι οι Ιταλοί γενικά παίζουν «ντιζαϊνάτα», οι Γάλλοι είναι πάντα γεροί και
«καθαροί», αλλά φέτος σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά και οι Λατινοαμερικανοί
έχουν την αγωνία να επιδειχθούν και να πλασαριστούν ως «παικταράδες» γιατί,
έστω κι έτσι, έως σήμερα τουλάχιστον, μόνον έτσι αποκτούν κάποια διεθνή
παρουσία.

Και πρέπει επίσης να ομολογήσω πως την πραγματική δύναμη που μπορεί το
ποδόσφαιρο να αποκτήσει την είδα στην περίπτωση της Γερμανίας, όπου, καταλύτης
για τον – ουσιαστικό αλλά και τυπικό – τερματισμό της εποχής της εσωστρέφειας,
ντροπής και κριτικής που ξεκίνησε μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο στάθηκε η
μπάλα, που πλέον αποτελεί το σύμβολο αλλά και την αφορμή της νέας εθνικής
υπερηφάνειάς τους.

Mea culpa λοιπόν, κύριοι. Έχετε δίκιο. Το ποδόσφαιρο πράγματι δεν είναι μονάχα
μία μάζα τρελών που παρακολουθούν άλλους παλαβούς να κλωτσάνε μία μπάλα, η
οποία στη σημερινή εποχή έχει αντικαταστήσει το κομμένο κεφάλι κάποιου εχθρού!