ΣE ΠPΩTO ENIKO Στον πυρετό των… καταλήψεων

Σε αυτή τη σχετικά α-πολιτική εποχή που ζούμε, ένα θέμα δεν βρίσκει καθόλου
αδιάφορους τους Έλληνες: τα τεκταινόμενα στην Παιδεία. Και ενώ τα Πανεπιστήμια
«βράζουν» από καταλήψεις, άλλο τόσο φαίνεται να «βράζει» αθόρυβα από κάτω και
η ελληνική κοινωνία.

Παντού γύρω μου ακούω γονιούς να συζητούν, να κρίνουν και να κατακρίνουν, να
προβληματίζονται, να ανησυχούν, να αγανακτούν… Δεν ξέρω πόσο αξιόπιστες
είναι οι δημοσκοπήσεις που βγάζουν το 90% και πλέον των πολιτών να συμφωνούν
με το νομοσχέδιο για την Παιδεία, αλλά η ελληνική κοινωνία φαίνεται να είναι
εντελώς διχασμένη. Και αν το θέμα της βάσης ως απαραίτητης προϋπόθεσης για να
μπει κανείς σε οποιαδήποτε Σχολή – και η ωφέλεια να υπάρχουν ή όχι τόσες
πολλές Σχολές ανά την επικράτεια – έχει «παίξει» πολύ όλο τον προηγούμενο
χρόνο, το πιο συχνό ερώτημα είναι τώρα: «Ναι ή όχι στα ιδιωτικά
Πανεπιστήμια;».

«Ποια δωρεάν Παιδεία;», με πιάνει με πάθος, μόλις με βλέπει, η μαμά –
πωλήτρια γνωστού καταστήματος του κέντρου. «Την έχω χρυσοπληρώσει με τα δύο
αγόρια μου στα ιδιαίτερα»… «Ας γίνουν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, να δούμε
μπας και ξυπνήσουν με τον ανταγωνισμό τα κρατικά», λέει η μαμά κόρης –
λέκτορος σε ξένο Πανεπιστήμιο, που έχει ταλαιπωρηθεί από τη μιζέρια των
ελληνικών AEI.

«Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια είναι απλώς ένας τρόπος να βολέψουν διάφοροι
κυβερνητικοί μια πελατεία τους», αποφαίνεται κυνικά ένας άλλος πατέρας. «Δεν
θα έχουν καμία αξία τα πτυχία των κρατικών Πανεπιστημίων, που τα παιδιά μας
κόπιασαν τόσο να μπουν…», παραπονιέται ο πατέρας πρωτοετούς στην Ιατρική.
«Τα Πανεπιστήμια των αδιάφορων, κομματικών, καθηγητών; Τα Πανεπιστήμια, τα
ξεκομμένα από την πραγματικότητα, την αγορά, την παραγωγή, που μας πρήξανε στη
θεωρία, γιατί δεν μπορούν – όπως γίνεται στο εξωτερικό – να μας εκπαιδεύσουν
στην πράξη;», αντικρούει η απόφοιτος των μηχανολόγων του Μετσόβιου…

Και η φίλη καθηγήτρια, σχολιάζοντας το δημοφιλές σύνθημα των φοιτητών
«Μαριέττα, ρώτα τον Αρσένη τι σε περιμένει», μου έλεγε προ ημερών: «Άλλη
μεταρρύθμιση εκείνη… Αν είχε γίνει, ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα τώρα.
Αλλά δεν τον αφήσαμε, γιατί μας έβαλε να ξαναδιαβάσουμε».

Και ανάμεσα σε όλους αυτούς, «όμηροι», εγκλωβισμένοι των συνεχών αλλαγών και
της αβεβαιότητας, ζαλισμένοι, οι έφηβοι που πρόκειται να αποτελέσουν τη νέα
φουρνιά «πειραματόζωων» των ελληνικού υπουργείου Παιδείας, δεν έχουν άλλη
διέξοδο από το: «Δεν βαριέσαι…» – για να μην πω δημοσίως την πιο…
ακατάλληλη παραλλαγή της φράσης αυτής, που συνήθως χρησιμοποιούν!..