MOYNTIOΛOΓIO

Με παίκτες «αντιστάρ» αλλά πολύτιμους και εργαλεία όπως ο εικονιζόμενος Φράι, η Ελβετία αποδεικνύει ότι μία ομάδα που δεν μπορεί να επιβληθεί με την τέχνη της, μπορεί να τα καταφέρει με το δέσιμό της

Κόντρα στις ευκολίες και τα μεγάλα λόγια, η Ελβετία είναι η πιο βελτιωμένη και
πολυεθνική ομάδα αυτού του Μουντιάλ. Ενώ διά γυμνού οφθαλμού η αγωνιστική
διαφορά της δεν μοιάζει τεράστια με έναν αντίπαλο σαν τον χθεσινό της, το
Τόγκο, στην πραγματικότητα του αθλητισμού (που σφυρηλατείται έξω από το γήπεδο
και καθρεφτίζεται σε μικρά πράγματα μέσα σε αυτό) πρόκειται για τη νύχτα με τη
μέρα: στην γκρίνια, ακόμα και στις επιτυχίες, τα κάθε λογής αιτήματα των
παικτών, τα πηγαινέλα των προπονητών, η χώρα του τρύπιου τυριού και του
Ερυθρού Σταυρού αντιπαραθέτει ένα νικηφόρο συνδυασμό περιορισμένου ταλέντου
αλλά ομαδικής δουλειάς και πίστης, ενθουσιασμού και εξωστρέφειας. Μυστήριο
αλλά και ομορφιά του ποδοσφαίρου: τι έγινε άραγε και μια εθνική ομάδα χωρίς
τίποτα το ιδιαίτερο, σε μια χώρα που ασχολείται πάνω απ’ όλα με το άθλημα της
ηρεμίας, απέκτησε ξαφνικά δυναμική, κύρος και προκαλεί εθνικό ντελίριο;

Λίγα, εξωτερικά, πράγματα. H Ελβετία προσέλαβε έναν προπονητή, τον Κόμπι Κουν,
πρώην παίκτη που έμεινε γνωστός όχι για τα αγωνιστικά του κατορθώματα αλλά
γιατί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, την παραμονή ενός κρίσιμου αγώνα (όλοι
οι αγώνες στα Μουντιάλ είναι κρίσιμοι) πιάστηκε αργά το βράδυ να πίνει για
χαλάρωμα τις μπίρες του και αντί για δικαιολογία χαμογέλασε και ζήτησε άλλη
μία. Την ίδια χαλαρή διάθεση που κάνει (σε μια ψύχραιμη χώρα) μόνο φίλους, ο
Κουν κράτησε και ως προπονητής, προσθέτοντας όμως και ένα στοιχείο, την πίστη
στους παίκτες του και την άρνηση της στασιμότητας. Έφερε τα πάνω-κάτω ακόμα
και στην έννοια της «ελβετότητας»: παίκτες μαύροι και άσπροι, χριστιανοί και
μωαμεθανοί, με ιταλικές, αφρικανικές, ισπανικές, γιουγκοσλαβικές ρίζες ήταν
όλοι ίσοι και όλοι Ελβετοί, αρκεί να ήταν αφοσιωμένοι. Κατάλαβε ότι η ομάδα
δεν μπορεί να επιβληθεί με την τέχνη της αλλά ότι μπορεί να τα καταφέρει με το
δέσιμό της. Στο μεταξύ η ΟΥΕΦΑ έδωσε στην Ελβετία – μαζί με την Αυστρία – το
επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι κάτι γίνεται και
τα αποτελέσματα ακολούθησαν: δύο ισοπαλίες με την πρώην κραταιά Γαλλία στον
όμιλο και, κυρίως, ηρωική – εν μέσω πραγματικών συμπλοκών μέσα και έξω από το
γήπεδο – πρόκριση στα μπαράζ με την Τουρκία. H «Νάτι», κάτι σαν «Εθνική του
λαού», είχε γεννηθεί. Δέκα χιλιάδες φίλαθλοι – Ελβετοί φίλαθλοι, για να μην
ξεχνιόμαστε – την ακολούθησαν και παρακολούθησαν την – αλπική φυσικά –
προετοιμασία για το Μουντιάλ.

Να λοιπόν η κόλλα μιας ομάδας που δεν βγάζει μάτια, δεν θα κατακτήσει το
στέμμα και δεν θα απασχολήσει τα «κακά παιδιά» αυτού του κόσμου: πίστη στην
υπέρβαση μέσα από την ένωση. Σαν πολιτικό σύνθημα ακούγεται, αλλά για ρωτήστε
και τις αντιπάλους της.