ΣE ΠPΩTO ENIKO Στα σχολειά της σιωπής

Είναι πολύ προσωπικό αλλά μετά το άγος της Βέροιας θέλω να δώσω μια εξήγηση
στους φίλους μου που απορούν πώς άφησα το «αραλίκι» του εκπαιδευτικού για τα
δύσκολα. Δεν συμφωνώ με την εκτίμηση και ειλικρινά επιθυμώ να αντιστρέψω το
επιχείρημα.

Δεκαετία του ογδόντα, σ ένα παραμεθόριο χωριό είχα μια μαθητριούλα άρτι
επαναπατρισθείσα από τη Γερμανία με τη μετανάστρια μητέρα της. H απουσία του
πατέρα και τα φτωχά ελληνικά οδήγησαν το παιδί σε μια αμυντικού τύπου σιωπή
που πολύ με στενοχωρούσε. Τα χειρότερα ήρθαν σε μια σχολική εκδρομή. Ένας
άγνωστος σε μένα άνδρας, που αργότερα έμαθα ότι ήταν ο θείος της, τραβολογούσε
τη μικρή πίσω από ένα αγροτικό μηχάνημα ενώ αυτή έκλαιγε και παρακαλούσε. Ο
διάβολος μ’ έβαλε να μάθω ότι ο εν λόγω θείος προσπαθούσε εκ συστήματος να
επωφεληθεί σεξουαλικά από το παιδί της αδελφής του τις ώρες που εκείνη έλειπε
για μεροδούλι.

Έκανα τον σχετικό σαματά, ενημέρωσα και τον γυμνασιάρχη όστις φρόντισε να μού
πάρει τον «φάκελο» από τα χέρια γιατί εμείς, οι γυναίκες λέει, ταυτιζόμαστε
συναισθηματικά και τα κάνουμε όλα «βούκινο». Επακριβώς…

Δεν ξέρω τι διημείφθη πίσω από τις κλειστές πόρτες του γραφείου όπου έγιναν οι
σχετικές αποκαλύψεις στην απόπληκτη μάνα. Ξέρω όμως πως όταν η μικρή μού είπε
«κυρία, δεν θέλω να πεθάνετε», μού ζητούσε στη γλώσσα της να «μη μεγαλώσω
ποτέ». Της το υποσχέθηκα ενώ ταυτόχρονα υπέβαλα, καλού – κακού την παραίτησή
μου στο υπουργείο Παιδείας.