[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΝΟΣ KAKOY μύρια έπονται. Και η Δικαιοσύνη το ξέρει τώρα πολύ καλά. Όσο
φορούσε τον μανδύα του κύρους και της ακεραιότητας, ουδείς επιχειρούσε να την
αγγίξει. Το απυρόβλητο, πίσω από το οποίο είχε οχυρωθεί, δεν επέτρεπε την
αμφισβήτηση, όχι μόνο του θεσμού, ούτε καν των λειτουργών του. Ψίθυροι
ακούγονταν. Αλλά ποτέ φωνές. Ο μανδύας όμως γλίστρησε από τους ώμους της. Και
ποδοπατήθηκε. H Δικαιοσύνη ξεγυμνώθηκε. Κρούσματα διαφθοράς και παρεμ-βάσεων
(καλά κρυμμένα επί δεκαετίες) έμειναν ακάλυπτα. Και ο ύψιστος θεσμός της
Δημοκρατίας έχασε την αίγλη του. Από το σημείο αυτό και μετά όλα ήταν
αναμενόμενα. Στο όνομα της κάθαρσης του δικαστικού σώματος, της αποκατάστασης
της αξιοπιστίας του και της απόδειξης της εντιμότητάς του, τόσο οι ίδιοι οι
δικαστικοί λειτουργοί όσο και η πολιτεία, επιδόθηκαν σε ακρότητες. Ένας φαύλος
κύκλος όπου η κυβέρνηση καταδιώκει τον δικαστή, ο δικαστής τον πολίτη και ο
πολίτης όποιον βρει μπροστά του, άνοιξε και δεν έχει τελειωμό. Σε θέση άμυνας
οι δικαστές, εξαιτίας μιας σειράς νομοθετικών ρυθμίσεων και της λήψης μέτρων,
που προσχηματικά ή μη απέβλεπαν στην εξυγίανση της Δικαιοσύνης, αλλά για τους
ίδιους ισοδυναμούσαν με τιμωρία, ακολούθησαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Τα μεν δικαστήρια ουσίας άρχισαν να πυροβολούν τον πολίτη με την επιβολή
εξωφρενικά αυστηρών ποινών άνευ λόγου και ο Άρειος Πάγος από την πλευρά του,
που μέχρι το περασμένο καλοκαίρι μάς είχε καλομάθει με αποφάσεις φιλολαϊκές,
αδιαφορώντας τώρα για το κοινωνικό σύνολο, αγωνίζεται να εξευμενίσει τον
αντίπαλο. Το ένα όχι μετά το άλλο στα εύλογα αιτήματα των πολιτών που άλλοτε
ζητούν προστασία έναντι του αδηφάγου τραπεζικού συστήματος, άλλοτε διεκδικούν
οφειλόμενα παγίως κατοχυρωμένα και άλλοτε επιδιώκουν απλώς – διά της
δικαστικής οδού – την πρυτάνευση της κοινής λογικής. Στον απόηχο της
αποκατάστασης του κύρους της Δικαιοσύνης, η ζωή – μη μπορώντας να κάνει αλλιώς
– συνεχίζεται. Ακόμη και για τους αδιάβλητους δικαστές και τους πολίτες αυτού
του τόπου που, ως μη όφειλαν, πληρώνουν τη… νύφη.