Mουντιολόγιο

Να ‘μαστε λοιπόν στο Μουντιάλ της Γερμανίας, το πιο αναμενόμενο αλλά και το
πιο οριακό των τελευταίων δεκαετιών. Πολυαναμενόμενο γιατί αγωνιστικά ανοιχτό
αλλά και δυνητικά καθαρτήριο: τα δύο τελευταία χρόνια δεν ήταν καλά για το
παγκόσμιο ποδόσφαιρο, που έχασε σε θέαμα, συγκινήσεις και προσωπικότητες και
ενισχύθηκε σε εμπορική εκμετάλλευση, φαρμακευτική χρήση και υπερκόπωση.
Οριακό, επομένως, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: στη Γερμανία, μέσα από τα
παιχνίδια αλλά και την όλη ατμόσφαιρα, το ποδόσφαιρο μπορεί να ξαναβρεί ένα
είδος χαράς ζωής ή να επιταχύνει μια κατρακύλα στη θλίψη, που δεν θα το
εμποδίσει, βεβαίως, να παραμείνει το πιο συναρπαστικό και το πιο δημοφιλές
παιχνίδι του κόσμου. Διάχυτη είναι η αίσθηση ότι κάτι περισσότερο από ένα
τρόπαιο παίζεται στα γερμανικά γήπεδα, εκεί όπου οδηγήθηκε η διοργάνωση χάρη
στο κύρος, τη μαεστρία αλλά και τις εμπορικές ικανότητες, το σταριλίκι και την
επιβολή του ανοξείδωτου τευτονικού θρύλου που λέγεται Φραντς Μπεκεμπάουερ.
Χάσει – κερδίσει το ποδόσφαιρο (και δεν είναι διόλου απίθανο να κερδίσει),
χάσει – κερδίσει η Γερμανία (εδώ ξεπερνιέται το απίθανο και αγγίζεται το
ακατόρθωτο), ο Κάιζερ έχει ήδη σκοράρει. Σε ποιανού τα δίχτυα, μένει να φανεί.

Στο ξεκίνημα των αγώνων, τα ερωτήματα, οι ιστορίες ζωής πίσω από τις ιστορίες
μπάλας πολλές. Ποιες ομάδες και, κυρίως, ποιοι από τους προγραμματικά
θεωρούμενους μεγάλους παίκτες θα φανούν περισσότερο φρέσκιοι μετά την
εξοντωτική – για όλους – σειρά αγώνων που προηγήθηκε; Κάποιοι δεν έχουν να
χάσουν και πολλά πράγματα ακόμα και να μην κερδίσει η Βραζιλία (εκεί εγώ, όμως
η επιμονή μου μπορεί να στέφει ήδη τη Σελεσάο παγκόσμια πρωταθλήτρια), ούτε ο
Ροναλντίνιο, ούτε ο Κακά (οι μόνοι πραγματικά από άλλον πλανήτη παίκτες αυτής
της ομάδας αλλά και αυτού του τουρνουά) έχουν να φοβηθούν τίποτα για το μέλλον
τους. Για τον Ζιντάν όμως, περισσότερο Ελ Ζιντ από ποτέ, το κύκνειο άσμα θ’
αφήσει και την τελική γεύση: αν η Γαλλία, όπως μάλλον πάνε τα πράγματα,
ξανακάνει μια πορεία α λα Κορέας και Πορτογαλίας και αν ο μεγάλος παίκτης
συνεχίσει να ψάχνει τον εαυτό του όπως όλη τη χρονιά, η απόφαση για επιστροφή
θα μείνει αδικαίωτη και ο πολεμιστής θα φύγει από τη σκηνή ήρωας μεν αλλά με
κλειστά μάτια. Κάτι ανάλογο ισχύει για τον Λίπι και την Ιταλία. Οι δυσκολίες
αλλά και οι αναλογίες με το 1982 είναι υπερβολικά μεγάλες για να μην έχει
προκαταβολικά αποκτήσει η καμπάνια της Σκουάντρα Ατζούρα τον χαρακτήρα μιας
μάχης ή ταν ή επί τας (η γνώμη μου, σε αντίθεση με την καρδιά μου: μάλλον πάνε
για τας). Αντίθετα, οι Άγγλοι, που επίσης περιμένουν τα πάντα από αυτό το
τουρνουά (η βασίλισσα έχει κλείσει τη μέρα της για τον τελικό και τα ανοιχτά
κόκκινα λεωφορεία είναι έτοιμα για τον γύρο του θριάμβου) στην πραγματικότητα
ανήκουν σ’ εκείνους που δεν διακινδυνεύουν και πολλά πράγματα: και από τον
Έρικσον θα γλιτώσουν και οι συγκρίσεις με το παρελθόν (το 1966 είναι πέρα από
το παρελθόν) δεν θα είναι ούτως ή άλλως επίπονες.

T να προσέξει λοιπόν και τι να περιμένει άραγε περισσότερο κανείς; Τα δικά μου
ενδιαφέροντα στρέφονται στο αγωνιστικό πρόσωπο μιας Γερμανίας στην οποία ο
Κλίνσμαν έχει ήδη επιφέρει πολύ μεγαλύτερη επανάσταση απ’ όση φαντάζονται όσοι
στέκονται μόνο στ’ αποτελέσματα (ο Χίτζφελντ και ο Ρεχάγκελ θα φαίνονται σε
κάθε περίπτωση εκτός εποχής μετά το τέλος του καλοκαιριού), στην πραγματική
εθνική ανάταση που θα μπορούσε να φέρει – και δεν είναι απίθανο με τους
παίκτες που διαθέτει – μια καλή πορεία της Ακτής του Ελεφαντοστού (τι ωραία
νίκη του αθλητισμού πάνω στον πόλεμο!), στις ήρεμες δυνάμεις απ’ όπου μπορεί
να προέλθει η σπίθα (Πορτογαλία, Τσεχία, Μεξικό, Κροατία, ίσως και Ελβετία,
για την οποία προβλέπω – ας εκτεθώ ακόμα μια φορά – ότι δεν θα χάσει στο
εναρκτήριο παιχνίδι με τη Γαλλία).

Στον αιώνιο αγώνα της δύναμης με τη σπιρτάδα, της πείρας με τη φρεσκάδα, των
Γολιάθ με τους Δαβίδ, των Άγγλων με τα πέναλτι και του Μαραντόνα με τα
δρεπανηφόρα, ο κάθε φίλαθλος παίρνει τη θέση που ταιριάζει στην ψυχή του. Για
όλους όμως το ταξίδι αξίζει. Και σ’ αυτό το ταξίδι, στη χώρα που συμβολίζει
όλες τις αντιθέσεις και τις αγωνίες της ανθρωπότητας, με αφορμή ένα άθλημα που
εμπεριέχει όλη την ομορφιά και τη σκληράδα του κόσμου, θα είμαστε, για έναν
μήνα, συνοδοιπόροι.