ΣE ΠPΩTO ENIKO Προετοιμασία για… Kύπελλο

Πώς λέμε «αρχίζει το ματς»; Έτσι. Αλλά, ακριβώς έτσι. Κλείνουμε το τηλέφωνο
για να μην ενοχλούν οι άσχετοι (κρατάμε το κινητό στο αθόρυβο, για τα
απαραίτητα στην εξέλιξη SMS), βάζουμε να ακούγεται ηλεκτρονικό τάνγκο από τους
Gotan Project μέχρις ότου ο διαιτητής σφυρίξει την έναρξη. Ανοίγουμε το
φακελάκι (τρελές πωλήσεις στη Γερμανία) με μυρωδιά φρεσκοκομμένου γκαζόν ­
γιατί αν δεν το μυρίζεις το γήπεδο, δεν το ζεις. Έχουμε πάρει και παγωτό, από
αυτό το φοβερό σπιτικό που έφεραν οι Ναξιώτες στη Βουλιαγμένη. Φοράμε τη
φανέλα της Αργεντινής ­ γιατί αν δεν υποστηρίζεις μια ομάδα, είναι σαν να
βλέπεις θρίλερ που στο τέλος δεν σου λέει ποιος έκανε το έγκλημα. Άλλωστε εδώ
δεν στέλνουμε SMS για να ψηφίσουμε τον νικητή, αλλά σκοράρουν οι παίκτες με
τον παραδοσιακό τρόπο, σουτ και γκολ, επέλαση στη μικρή περιοχή και γκολ,
κεφαλιά και γκολ, οφ-σάιντ και όποιος αντέχει βλέπει και τα πέναλτι.

Εκείνος, πάλι, είναι Βραζιλία. Πάντα το αντίθετο. Από το πρωτάθλημα κιόλας ­
κάτι το οποίο με προσποίηση ξεπερνάμε. Είναι καλό να υπάρχει αντίλογος και
καλύτερο να πατάς ένα κουμπί και να σταματάει όταν σε εκνευρίζει (να θυμηθώ να
τσεκάρω μήπως δουλεύει εδώ το SMS). Ωστόσο κάπου συμφωνούμε: Στους «μικρούς»
που κάνουν την έκπληξη. Και σε εκείνους που βγαίνουν στην επίθεση και ξεχνούν
να γυρίσουν πίσω. Στους Ισπανούς (εγώ και στους Ιταλούς, το ομολογώ) όπως και
σε αυτούς που δεν παίζουν για τους χορηγούς και μόνο. Σε κάτι τρελούς που
παίζουν για την πάρτη τους. Είσαι με το θέαμα, αλλα πάνω από αυτό είσαι με την
ομάδα σου, αλλιώς δες το Holiday on Ice. Κατ’ αρχάς γνωρίζουμε πως φταίει ο
διαιτητής μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, γιατί κάποιος πρέπει να φταίει όταν
χάνουμε. Φταίει και ο σχολιαστής με τον τρόπο που προφέρει το όνομα του
αναπληρωματικού στον πάγκο του Τόνγκο (είμαστε και με το Τόνγκο). Κάνουμε
διάλειμμα (λίγες δουλειές, λίγες βουτιές, λίγο Ηρώδειο), αλλά επιστρέφουμε
στις οθόνες με βαθιές εισπνοές φρεσκοκομμένου γκαζόν. Δεν απαντάμε σε
προκλήσεις του τύπου «έτσι χορεύεται η σάμπα» ούτε σε οτιδήποτε εμπλέκεται το
επίνειο της Αθήνας. Και κυρίως, όταν μας έρθει η μπάλα στα πόδια,
αυτοσχεδιάζουμε.