[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΥΤΟΠΤΕΣ μάρτυρες διαβεβαιώνουν πως όταν ο Γιώργος Σουφλιάς είδε
προχθές στην παραλία της Δάφνης τις πινακίδες με το… μεξικάνικο και τα άλλα
εστιατόρια που βρίσκονται λίγα μέτρα από τις φωλιές της χελώνας καρέτα-καρέτα,
άλλαξε… χρώμα. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ήταν η πρώτη φορά που υπουργός
Περιβάλλοντος επισκέφτηκε το θαλάσσιο πάρκο της Ζακύνθου. Υποθέτω πως ήταν μια
χρήσιμη εμπειρία πολλαπλώς.

Πρώτον, άλλο είναι να σου λένε οι υπηρεσιακοί παράγοντες ότι «καθάρισε η
παραλία και είναι καλύτερα από πέρυσι» κι άλλο να βλέπεις τα… μεξικάνικα και
φαστ φουντ επάνω στην άμμο με τα ίδια σου τα μάτια. Καθάρισε μεν συγκριτικά,
αλλά και πάλι υπάρχει πολλή δουλειά.

Δεύτερον, άλλο να σου αναφέρουν οι τοπικές Αρχές ότι δεν θα χωροθετήσουν νέο
XYTA (χωματερή με κανόνες) εντός του χερσαίου τμήματος του Εθνικού Θαλάσσιου
Πάρκου κι άλλο ν’ ακούς τον δήμαρχο να υπογραμμίζει ότι «βεβαίως, αλλά δεν
είπε τίποτα για… επέκταση του παλιού XYTA».

Τρίτον, άλλο είναι να σου στέλνουν αναφορές ότι οι κάτοικοι αντιδρούν στα
μέτρα προστασίας των παραλιών κι άλλο να διαπιστώνεις με τα ίδια σου τα μάτια
ότι π.χ. η κ. Μαρία που είναι ιδιοκτήτρια με τίτλους αναγνωρισμένους από το
ελληνικό κράτος δεν μπορεί να βλέπει την περιουσία της να ακυρώνεται χωρίς
καμία αποζημίωση επειδή το 1999 η Ελλάδα αποφάσισε υπό την πίεση της διεθνούς
κατακραυγής και των οικολογικών οργανώσεων να προστατεύσει την καρέτα-καρέτα.

Το μάλλον επετειακού χαρακτήρα ταξίδι του υπουργού Περιβάλλοντος στη Ζάκυνθο
ήταν αφορμή για εξαγωγή συμπερασμάτων. Πολλοί κάτοικοι του νησιού εξακολουθούν
να βλέπουν με δυσπιστία τα μέτρα προστασίας της καρέτα-καρέτα. Ορισμένες
οικολογικές οργανώσεις που έχουν έδρα την Αθήνα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν
τους κατοίκους περίπου ως άξεστους και αγροίκους διατηρώντας για τον εαυτό
τους το δικαίωμα αφ’ υψηλού κριτικής. Οι τοπικές Αρχές δεν κουνάνε ούτε το
δαχτυλάκι τους από τον φόβο του πολιτικού κόστους. H νεοδιορισμένη ηγεσία του
φορέα διαχείρισης προχωράει πάνω σε τεντωμένο σχοινί ισορροπώντας μεταξύ
κατοίκων – οικολόγων – τοπικών Αρχών και της ανάγκης προστασίας της χελώνας!
Όλ’ αυτά όμως χρειάζονται συνέχεια και παρακολούθηση. Το υπουργείο
Περιβάλλοντος δεν μπορεί να είναι απλώς επισκέπτης μία φορά τον χρόνο και μετά
να εξαφανίζεται. Ούτε να αρκείται στον ρόλο του «θείου από την Αμερική» που
δίνει τα λεφτά και μετά κοιμάται ήσυχος.

Ποιος θα ενημερώσει π.χ. τους επισκέπτες της Ζακύνθου ότι από φέτος θα
επιτρέπονται 100 λουόμενοι ανά τρεις ώρες στη Δάφνη;

Ή θα περιμένουν να γίνει η… μάχη του Λαγανά πρώτα και μετά να το σκεφτούν;