[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΛΑ HTAN αναμενόμενα. Μετά το ’89 άλλαξαν οι διεθνείς αλλά και οι
εσωτερικές μας ισορροπίες. Ύστερα από τη διάλυση των Βαλκανίων και τις
απανωτές σταυροφορίες εις βάρος του Ιράκ, του Αφγανιστάν και των Παλαιστινίων,
η Τουρκία αναβαθμίσθηκε στις καρδιές Αμερικανών και Βρετανών ιθυνόντων. Σ’
αυτό βοήθησε και η συγκυρία. H Μόσχα ξαναπαίρνει κεφάλι, κάτι που ενοχλεί την
οικογένεια Μπους. Και η Κίνα αποτελεί μεγάλο οικονομικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ. H
Τουρκία, λοιπόν, που «συνορεύει» με όλες αυτές τις γειτονιές είναι χρήσιμη για
την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο.

Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Γιατί, από την άλλη πλευρά, όλη
αυτή η «αλυσίδα συμφερόντων» για τον αμερικανοβρετανικό άξονα δεν μπορεί να
είναι στέρεη χωρίς την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Έτσι, ακόμη και στην περίπτωση που οι κυβερνήσεις του Ελληνισμού θα ξεχνούσαν
– λόγω διαφόρων οικονομικοπολιτικών συμφερόντων – ότι η δύναμή μας απορρέει
από τον πολιτισμό και τις σχέσεις μας στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στον
αραβικό και στον μουσουλμανικό κόσμο, θα μπορούσαν τουλάχιστον να παζαρέψουν
τα στοιχειώδη. Και θα πρότασσαν ως απειλή προς τα μεγάλα κέντρα της Δύσης ότι,
«αν δεν ακουστούμε», θα σπάσει αυτή «η δυτική αλυσίδα».

Σ’ αυτό το παζάρι, δύο τουλάχιστον ζητήματα θα μπορούσαν να μπουν: η αποχώρηση
των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο και το τέλος των τουρκικών
απειλών στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Δυστυχώς – με μοναδικό όφελος πρόσκαιρα οικονομικά κέρδη κάποιων
οικονομικοπολιτικών παραγόντων, που διαφημίζουν με το κιλό σαπουνόπερες για
δήθεν «σύνορα αγάπης» -, ο Ελληνισμός έχει ήδη μπει σε μακρά περιπέτεια.
Εμφανίζεται να συζητεί τα πάντα και με δηλώσεις επίσημων παραγόντων
παρουσιάζεται ότι είναι διατεθειμένος να… ενδώσει μέχρι και την
αποστρατικοποίηση των νησιών στο Αιγαίο!

Τελικώς – και αυτή είναι η πικρή αλήθεια -, ανοίγει ο δρόμος μέσω μιας
απίστευτης κοινοβουλευτικής συναίνεσης για να χαθούν κυριαρχικά δικαιώματα, η
ειρήνη, ο πολιτισμός μας.

Ίσως γιατί ορισμένοι σ’ αυτό τον τόπο επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τον μεγάλο
Κουβανό ποιητή Χοσέ Μαρτί, που έλεγε ότι είναι ευκολότερο να περπατάς με
σκυφτό το κεφάλι από το να πορεύεσαι ως άνθρωπος!