[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΞΕΧΑΣΤΑ, «καλύτερά μας χρόνια», τα θερινά σινεμά κουβαλάνε
στις μπομπίνες του χρόνου μερικές από τις πιο λαμπερές αναμνήσεις μας. Κι αν
όλη μας η ζωή ήταν – και είναι, δόξα τω Θεώ – κινηματογράφος, τα θερινά σινεμά
με ή χωρίς αγιόκλημα και φεγγάρια έχουν προβάλει τις πιο αγαπησιάρηκες σκηνές
του βίου μας. Μπορεί η «Άλικα», το «Περουζέ», το «Άκρον», η «Βικτώρια», το
«Αλκαζάρ», η «Ήβη» στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό, στην Ακαδημία Πλάτωνος,
στον Κολωνό, στον Σταθμό Λαρίσης να μην υπάρχουν πια, αλλά η «Λαΐδα» στο Γκάζι
θα ξαναζωντανέψει από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Τα χρόνια, οι δεκαετίες
πέρασαν, όλα άλλαξαν γύρω μας – ή «όλα τα ίδια μένουν»; Δεν ξέρω. Σημασία έχει
η μνήμη να διασώζεται, να εξελίσσεται και να μην εξαφανίζεται στο σήμερα όπως
το επιβάλλει η κατευθυνόμενη μανία καταστροφής του παρελθόντος. Τόσο που
από… αρχαιοτάτων χρόνων – τις αρχές της δεκαετίας του ’60 με την
πολυκατοικοποίηση – τσιμεντοποίηση της Αθήνας και της Ελλάδας μέχρι σήμερα –
το πρότυπο που λανσάρεται από όλες τις κυβερνήσεις και τους «ειδικούς» να
είναι: γκρεμίστε το χθες, μην αφήνετε τίποτα όρθιο που να μας θυμίζει το φτωχό
παρελθόν, τώρα είμαστε εύπορη ευρωπαϊκή χώρα… Έτσι, θα έρθει – πολύ πιθανόν
– ένα αύριο όπου οι νέοι δεν θα έχουν να θυμηθούν τίποτα από τη «χτεσινή
πατρίδα» τους. Και αυτή η αναγκαστική επιβολή της απώλειας της κοινής μνήμης
θα φέρει την απόλυτη μετάλλαξη – άρα τον απόλυτο έλεγχο στο γούστο, στη
διασκέδαση, ώστε να γίνει ομοιόμορφη και ομογενοποιημένη η σκέψη. Αλλά να, πού
και πού, κάτι, εδώ κι εκεί, σποραδικά, αντιστέκεται. Κι ένα απ’ αυτά είναι και
τα θερινά σινεμά. Τόποι κοινής μνήμης και συνείδησης του κόσμου. Και σήμερα
δεν έχουν απομείνει απλά σαν τα χιλιοτραγουδισμένα γραφικά και φολκλόρ «θερινά
σινεμά» που έσβησαν. Αυτά στάθηκαν ο κύριος οικονομικός παράγοντας που έκαναν
πριν από 5 – 6 χρόνια όλες τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες εισαγωγής
ταινιών στη χώρα μας να αποφασίσουν να προβάλλουν ταινίες πρώτης προβολής και
στους καλοκαιρινούς μήνες στα σινεμά αυτά! Αθάνατα θερινά σινεμά, γεια σας!