«Παίρνουμε ρίσκο με τη Xάγη»

Σε παγίδα και μάλιστα με μεγάλο πολιτικό κόστος μπορεί να εξελιχθεί η
προσφυγή της Ελλάδας στη Χάγη λένε στα «NEA» εκπρόσωποι της ελληνικής
κοινότητας των διεθνολόγων, εκφράζοντας φόβους ότι με την παραπομπή των
διαφορών του Αιγαίου στο Διεθνές Δικαστήριο, η Ελλάδα ρισκάρει να μην τα
κερδίσει όλα.

Δεν είναι λίγοι οι Έλληνες διεθνολόγοι που τηρούν επιφυλακτική στάση
απέναντι στην προσφυγή της χώρας μας στη Χάγη για τις ελληνοτουρκικές διαφορές
στο Αιγαίο – τουλάχιστον αυτήν τη χρονική στιγμή – φοβούμενοι ότι ενώ η πάγια
εξωτερική πολιτική μας ώς σήμερα ήταν μόνο το θέμα της υφαλοκρηπίδας, η Χάγη
αναμένεται να ανοίξει και άλλα ζητήματα που «πονούν» την ελληνική πλευρά.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος ανεξάρτητος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

«H ευκαιρία χάθηκε όταν εγκαταλείφθηκε η απόφαση του Ελσίνκι»

H πρόθεση είναι σωστή, υποστηρίζει ο ανεξάρτητος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας
Ανδριανόπουλος, αλλά η υλοποίησή της σήμερα είναι εξαιρετικά προβληματική: «H
ευκαιρία υπήρχε και φοβάμαι πως χάθηκε όταν εγκαταλείφθηκε η απόφαση του
Ελσίνκι. Τώρα χρειάζεται συναπόφαση της Τουρκίας. H ελληνική κυβέρνηση είναι
πλέον αδύναμη και δύσκολα θα αποφάσιζε κάτι με το όποιο πολιτικό κόστος.
Παράλληλα, έχει χλωμιάσει στην Τουρκία η ευρωπαϊκή προοπτική, ενώ επίσης η
Τουρκία παίζει δυναμικά στο παιχνίδι της ενέργειας έχοντας ήδη μετατραπεί σε
σημαντικό κόμβο για τη μεταφορά των ενεργειακών πηγών της Κεντρικής Ασίας στις
διεθνείς αγορές. Με βάση τα παραπάνω, βλέπω εξαιρετικά χλωμή την πιθανότητα οι
διαφορές μας με την Τουρκία να παραπεμφθούν στη Χάγη».

Ηρακλής Μήλλας καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

«Δεν θα πάρουμε όλα αυτά που περιμένουμε»

Για το πολιτικό κόστος μιλάει και ο Ηρακλής Μήλλας, διδάσκων στο Πανεπιστήμιο
Αθηνών. «Δεν θέλουμε να πάμε, επειδή ξέρουμε ότι θα έχει πολιτικό κόστος και
ότι δεν θα δικαιωθούμε απολύτως. Ακόμα και σήμερα να αποφασίσουμε ότι θα πάμε,
θα χρειαστούν χρόνια να συμφωνήσουμε με την Τουρκία για το συνυποσχετικό.
Νομίζω ότι έχει ειπωθεί ανοιχτά. Δεν θα πάρουμε όλα αυτά που περιμένουμε. Αυτό
το κόστος δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει καμία κυβέρνηση. Θα δημιουργηθούν
τέτοιες καταστάσεις που τελικά θα ναυαγήσει».

Χαράλαμπος Παπασωτηρίου αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και
Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου

«Να περιμένουμε μήπως ωριμάσει η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας»

«Κατ’ αρχάς δεν είμαι εναντίον», λέει στα «NEA», ο Χαράλαμπος Παπασωτηρίου,
αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο
Πανεπιστήμιο. Αλλά «αν πάμε στη Χάγη», συνεχίζει, «παίρνουμε ένα ρίσκο. Στην
υφαλοκρηπίδα η Χάγη μπορεί να μη μας δώσει αυτά που θεωρούμε ότι δικαιούμαστε.
H Χάγη έχει πάρει τρεις παρόμοιες αποφάσεις, μία το 1969 για τη Βόρεια
Θάλασσα, το 1982 για τη Λιβύη και την Τυνησία και το 1985 για τη Λιβύη και τη
Μάλτα. Αυτές οι αποφάσεις δεν έδωσαν ίσα δικαιώματα σε κατοικημένες νήσους
όπως στο ηπειρωτικό έδαφος. Αν ληφθεί ανάλογη απόφαση για το Αιγαίο, δεν θα
πετύχουμε αυτό που θέλουμε. H εναλλακτική λύση είναι τα χωρικά ύδατα. Αλλά αν
τα πάμε όλα στη Χάγη, ρισκάρουμε να τα χάσουμε όλα. Μάλλον πρέπει να
περιμένουμε μήπως ωριμάσει η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και τα πράγματα
αλλάξουν».

Μάριος Ευρυβιάδης επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Θα χάσουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε ότι θα χάσουμε»

Ο Μάριος Ευρυβιάδης, επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εστιάζει
στην ετυμηγορία, εκφράζοντας την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε προσφυγή αυτήν τη
στιγμή. Κι αυτό, διότι «η Χάγη θα βγάλει κάποια απόφαση η οποία δεν θα είναι
άσχετη με το ισοζύγιο ισχύος στο Αιγαίο που αυτήν τη στιγμή ελέγχεται από την
Τουρκία. Για να πάμε στη Χάγη πρέπει να είμαστε σε θέση να υπερασπίσουμε τα
δικαιώματά μας στο Αιγαίο κι αυτήν τη στιγμή δεν είμαστε. Θα χάσουμε πολύ
περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε ότι θα χάσουμε».

Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Στο τέλος θα ζητήσει κι άλλα και θα αντιδράσουμε με την πλάτη στον τοίχο»

«H Χάγη δεν είναι μια υπόθεση στην οποία μπορούμε να στηρίξουμε τις ελπίδες
μας για ειρήνη», σημειώνει ο Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, καθηγητής Διεθνούς
Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κι ένας από τους σχεδιαστές του Δόγματος
του EAX (Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας – Κύπρου). Και συνεχίζει: «H Ελλάδα
δεν μπορεί να παραπέμψει τα ζητήματα δεχόμενη όλες τις διεκδικήσεις της
Τουρκίας ως διαφορές. Είναι παγίδα για το μέλλον της χώρας». Τονίζει μάλιστα
πως αν η Ελλάδα δεχθεί κάτι τέτοιο, «έχει δεχθεί να γίνει δορυφόρος ενός
ηγεμόνα στην περιοχή της». Επιπλέον, λέει, η Χάγη αφορά διευθετήσεις που
κάνουν φιλικά κράτη μεταξύ τους: «Όσες χώρες έχουν προσφύγει, το έχουν πράξει
για ορισμένες ρυθμίσεις και όχι για τον κίνδυνο διατάραξης της διεθνούς
ειρήνης και ασφάλειας. Δεν συμφέρει την Ελλάδα να προσφύγει αυτήν τη στιγμή,
παρά μόνο αν υπάρξει μια γενικότερη συνεννόηση με την Τουρκία. Αν εκείνη πάψει
να είναι ταραξίας και μέσα από φιλική διευθέτηση συζητηθούν οι διαφορές. Είναι
μια χώρα που προκαλεί τη διεθνή νομιμότητα. Στο τέλος θα ζητήσει κι άλλα και
θα αντιδράσουμε με την πλάτη στον τοίχο».

Παναγιώτης Ήφαιστος καθηγητής Διεθνών – Στρατηγικών Σπουδών στο Πάντειο
Πανεπιστήμιο

«Οι πέραν της υφαλοκρηπίδας διαφορές θα καταγραφούν στη διεθνή πολιτική
σκακιέρα»

Στις πτυχές που αφορούν τη διεθνή πολιτική και τον τρόπο που επηρεάζει τη
λειτουργία των διεθνών θεσμών και τις διμερείς σχέσεις στέκεται από την πλευρά
του ο καθηγητής Διεθνών – Στρατηγικών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Παναγιώτης Ήφαιστος. Όπως λέει: «Στον πυρήνα όλων των προβλημάτων, που
επηρεάζει βαθύτατα τους όρους προσφυγής – αν όχι και την ετυμηγορία – στη Χάγη
βρίσκεται το ζήτημα των 12 μιλίων (ή 10 ή κάτι άλλο που θα αποφασίζαμε). Λόγω
ανισορροπίας ισχύος και κατευναστικών στάσεων δεν μπορέσαμε να ασκήσουμε τα
δικαιώματα που μας προσφέρει το διεθνές δίκαιο. Τα δέκα τελευταία χρόνια αυτό
το καίριο ζήτημα “καταδικάστηκε σε σιωπή”. Τώρα πληρώνουμε τις συνέπειες».
Εκτιμά μάλιστα ότι η Τουρκία μάλλον δεν θα δεχθεί προσφυγή. «Αν όμως αρχίσουμε
να συζητούμε πριν ασκήσουμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων και αν
τελικά δεν συμφωνήσουμε για συνυποσχετικό, οι πέραν της υφαλοκρηπίδας
“διαφορές” θα καταγραφούν στη σκακιέρα της διεθνούς πολιτικής αλλάζοντας το
σημερινό νομικοπολιτικό πλαίσιο».