«Eπιτέλους, μπορούμε να σταματήσουμε να κρυβόμαστε»

Οι Βρετανοί Τζακ και Ζίνα είναι οι σύγχρονοι Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Μονάχα
που το δικό τους τέλος, ύστερα από 13 χρόνια που κρύβονται ζώντας κυνηγημένοι
και τρομοκρατημένοι, φαίνεται πως μπορεί να είναι καλό.

Την περασμένη εβδομάδα, ο δημοσιογράφος των «Σάντεϊ Τάιμς» Μαρκ Μακ Κραμ έλαβε
τηλεφώνημα από ένα ζευγάρι που δεν είχε δει για πέντε χρόνια. Το ζευγάρι
κρυβόταν ή έψαχνε καταφύγιο να κρυφτεί, από το 1993. Τώρα όμως, βγήκε από το
σκοτάδι. «Επιτέλους», λέει ο Τζακ, «ύστερα από 13 χρόνια μάς διαβεβαίωσαν οι
ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας πως είμαστε πια ασφαλείς, δεν αντιμετωπίζουμε
σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή μας. Οπότε βγαίνουμε κι εμείς πια στο φως του
ήλιου». Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το ζευγάρι μπορεί να επιστρέψει στην πόλη
όπου ζούσε, το Λιντς. Ούτε ότι μπορεί να αποκαλύψει πού μένει τώρα. Ύστερα από
τρεις αλλαγές στα ονόματά τους και μία πλήρη μεταβολή των στοιχείων της
ταυτότητάς τους, επιτέλους, μπορούν να φύγουν από το σχέδιο προστασίας της
αστυνομίας, που είχε σφραγίσει τη ζωή τους από το 1994.

Από το 1992. «Μα, τι επιτέλους είναι αυτό το ζευγάρι;». Κατά συρροήν
δολοφόνοι ή μήπως οι μοναδικοί μάρτυρες ενός εγκλήματος τόσο αποτρόπαιου που
δεν μπορεί καν να αναφερθεί; Τίποτε από αυτά. Το μοναδικό έγκλημα του Τζακ και
της Ζίνας – δεν είναι τα αληθινά τους ονόματα – ήταν ότι ερωτεύτηκε ο ένας τον
άλλον. Όταν τους βλέπει κανείς μαζί, εντυπωσιάζεται. Ο Βρετανός Τζακ είναι
λευκός, αδύνατος και με ξυρισμένο το κεφάλι, η Πακιστανή Ζίνα μια δεκαετία
νεώτερη, αποτελεί δείγμα ασιατικής ομορφιάς, με μακριά μαύρα μαλλιά και ένα
υπέροχο χαμόγελο. Όλα ξεκίνησαν ένα μακρύ ζεστό καλοκαίρι του 1992, στο Λιντς
που χαρακτηρίζεται από τον πολυεθνικό του χαρακτήρα. Ζούσαν σε γειτονικές
περιοχές των προαστίων του (απ’ όπου προήλθαν πολύ αργότερα, τρεις από τους
βομβιστές της τρομοκρατικής επίθεσης της 7ης Ιουλίου του 2005 στο Λονδίνο).
Συναντήθηκαν τυχαία, έπειτα ξανασυναντήθηκαν, έγιναν φίλοι και σιγά σιγά
ερωτεύτηκαν.

Στα τέλη του φθινοπώρου του 1992, ο Τζακ τής ζήτησε να παντρευτούν, αλλά η
Ζίνα ήξερε ότι αυτό ήταν αδύνατο, καθώς η οικογένειά της την είχε τάξει στον
Μπιλάλ, έναν άνδρα από το Κασμίρ. Από τις δύο συναντήσεις που είχε μαζί του, η
Ζίνα γνώριζε καλά ότι δεν ήθελε να περάσει όλη της την ζωή μαζί του: όχι μόνον
ήταν αγρότης από μία χώρα που της ήταν ολότελα ξένη, αλλά μιλούσε ελάχιστα
Αγγλικά και ήταν «ξιπασμένος και παλαιομοδίτης».

Οπότε οι δύο εραστές δεν είχαν άλλη λύση από το να κλεφτούν. Έτσι και έπραξαν
μία κρύα νύχτα του Ιανουαρίου του 1993. H Ζίνα κατέβασε τις βαλίτσες με τα
υπάρχοντά της στον Τζακ, από το μπαλκόνι του υπνοδωματίου της, δένοντάς τες με
σκισμένα σεντόνια, την ώρα που ακριβώς από κάτω κοιμόταν ο πατέρας της. Καθώς
το ζευγάρι έφευγε με το τρένο προς Βορράν, η Ζίνα ήξερε ότι η αντίδραση του
πατέρα της θα ήταν μεγάλη, αλλά ούτε εκείνη ούτε ο Τζακ ήταν προετοιμασμένοι
για το πόσο ακραία θα ήταν…

«Θα σας στείλουμε στον τάφο»

Το ζευγάρι κλέφτηκε. Όταν η Ζίνα τηλεφώνησε για να πει στον αγαπημένο πατέρα
της πως ήταν καλά, εκείνος απάντησε ψυχρά ότι ήταν το ίδιο σαν η κόρη του να
είχε πεθάνει. Της είπε πως η οικογένεια είχε προσλάβει ιδιωτικό ντετέκτιβ και
κυνηγό επικηρυγμένων για να τους εντοπίσει και να τους σκοτώσει. Τα αδέλφια
της προειδοποίησαν τον Τζακ πως εάν έπιαναν τους δυο ερωτευμένους, θα τους
έστελναν στον τάφο.

EKANAN THN ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΟ

Ζούσαν διαρκώς κυνηγημένοι

Το βιβλίο που εξέδωσε το ζευγάρι με την ιστορία του

Από τη στιγμή που οι εραστές κλέφτηκαν, άρχισε ο απίστευτος γολγοθάς τους. Ο
Τζακ και η Ζίνα ζούσαν διαρκώς κυνηγημένοι, καταδιωκόμενοι από την οικογένεια
της κοπέλας, που έκανε τα πάντα προκειμένου να την εντοπίσει απειλώντας να
σκοτώσει το ζευγάρι. Ελάχιστοι άνθρωποι βοήθησαν τους δύο ερωτευμένους, ενώ
και οι αρμόδιες υπηρεσίες (αστυνομία, κοινωνικοί λειτουργοί, υπηρεσίες
υποστήριξης θυμάτων) τους απογοήτευσαν. Ξανά και ξανά. Ένας από τους λίγους
όμως που τους στήριξαν ήταν ο δημοσιογράφος των «Σάντεϊ Τάιμς» Μαρκ Μακ Κραμ,
ο οποίος δέχτηκε να κάνει την ιστορία τους βιβλίο – πρόκειται για το «Jack and
Zena – Α True Story» των εκδ. Orion – προκειμένου να βοηθήσει στη
δημοσιοποίηση της ιστορίας τους, στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και
στην κινητοποίηση των αρμοδίων για να βρεθεί λύση στο πρόβλημά τους.

Έτσι και έγινε. Ύστερα από μια ζωή στη φυγή και στον φόβο, και αφού το ζευγάρι
οδηγήθηκε στο κατώφλι του χωρισμού και της ψυχασθένειας, οι ειδικές δυνάμεις
της Σκότλαντ Γιαρντ τούς διαβεβαίωσαν ότι δεν κινδυνεύουν άμεσα και μπορούν να
ξαναρχίσουν να ζουν σχεδόν κανονικά.

Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ

Ο Σάκα Ζούλου δεν ήταν ένας «Αφρικανός Ναπολέων»

Το μοναδικό γνωστό πορτρέτο του Σάκα Ζούλου. Λεπτομέρειες όπως το δόρυ και το φτερό ίσως τοποθετήθηκαν για εντυπωσιασμό από τον καλλιτέχνη

Ο Σάκα Ζούλου, ο πολεμιστής βασιλιάς του 19ου αιώνα ο οποίος απεκαλείτο
«Ναπολέων της Αφρικής», δεν ήταν ο αιμοσταγής – στρατιωτικά ευφυής ηγέτης που
απεικονίζει η Ιστορία, σημειώνουν τώρα νέες μελέτες.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς ερευνητές, η φήμη που ο Σάκα Ζούλου είχε αποκτήσει
για τη διάπραξη ακραίων βίαιων ενεργειών οφείλεται αφ’ ενός σε
προκατειλημμένους λευκούς ιστορικούς της αποικιοκρατικής εποχής και αφ’ ετέρου
σε αναξιόπιστους παραμυθάδες των Ζουλού, οι οποίοι έκαναν τον άνθρωπο, μύθο…
Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν ελάχιστες αποδείξεις που τεκμηριώνουν την
κοινή πεποίθηση ότι ο Σάκα ήταν νόθο παιδί και ότι επινόησε ένα νέο είδος
διεξαγωγής του πολέμου που επέτρεψε στους Ζουλού να κατακτήσουν τεράστιες
εκτάσεις της Νότιας Αφρικής. Αυτό ισχυρίζεται ο Νταν Γουάιλι, ακαδημαϊκός σε
Πανεπιστήμιο της Νοτίου Αφρικής.

H αληθινή ιστορία. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι ο Σάκα – μέλος της
μικρής φυλής των Ζουλού, που αποτελούσε τμήμα των φυλών Νγκούνι – συμμετείχε
σε πολέμους που είχαν ως συνέπεια εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είτε να
φονευθούν είτε να αναγκασθούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους για να
γλιτώσουν. Έως την ημέρα που δολοφονήθηκε από τους ετεροθαλείς αδελφούς του,
το 1828, την παραμονή τής εισβολής των Μπόερ και των Βρετανών, ο Σάκα ήταν
κυρίαρχος μεγάλου μέρους της σημερινής Ζιμπάμπουε, της Σουαζιλάνδης και της
Νοτίου Αφρικής.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τον Σάκα ως «Ναπολέοντα της Αφρικής». Ο δρ Γουάιλι όμως
ανέφερε πως παρά το ότι ο Αφρικανός ηγέτης μπορεί να είχε επεξεργαστεί με δικό
του τρόπο στρατιωτικές καινοτομίες, ωστόσο δεν τις επινόησε. Εντόπισε αρκετές
αντιφάσεις στην προφορική ιστορία την οποία αφηγούνται οι Ζουλού. Ακόμα
χειρότερα, ο ακαδημαϊκός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι λευκοί συγγραφείς της
αποικιακής εποχής παραποίησαν τα ελάχιστα ιστορικά στοιχεία που υπάρχουν για
τον Σάκα, για να τον μετατρέψουν σε δεσποτικό τέρας.