«Ο καλός καλλιτέχνης είναι Σούπερμαν»

«Επέλεξα να ζωγραφίσω τον κάκτο, επειδή είναι ένα φυτό υπερήφανο, καθώς δεν καμουφλάρεται, παχύσαρκο και πολύ ευάλωτο που έχει ως μοναδική άμυνά του τα αγκάθια του», εξηγεί ο Διαμαντής Αϊδίνης

Φορούν παπιγιόν, έχουν μπερδευτεί σε φράκτες, μοιάζουν να έχουν μεταμορφωθεί
σε ζώα και να έχουν ντυθεί με μπαλωμένα ρούχα και δεν θέλουν πότισμα. Αντί δε
να τσιμπάνε με τα αγκάθια τους τούς περαστικούς της Κριεζώτου, κατάφεραν να
κάνουν τους φιλότεχνους να «τσιμπηθούν» μαζί τους. Είναι οι γεμάτοι χιούμορ
κάκτοι του Διαμαντή Αϊδίνη που… φύτρωσαν στο Κολωνάκι σε ένα εικαστικό
«ξέσπασμα» του καλλιτέχνη, που τον οδήγησε να αφήσει στην άκρη για λίγο τη
ζωγραφική.

Έρωτας ήταν η αιτία για να γεννηθούν οι 15 γλυπτοί μικροί και μεγαλύτεροι
χάλκινοι κάκτοι και τα έξι επιτοίχια ανάγλυφα κακτάκια. «Πριν από πέντε χρόνια
ήμουν ένα μητροπολιτικό σκουλήκι. Έπρεπε να μυρίσω καυσαέριο για να
λειτουργήσω», εξηγεί στα «NEA» ο Διαμαντής Αϊδίνης. «Όταν ανακάλυψα τη φύση,
με αφορμή την αγορά ενός αγροτεμαχίου στην Εύβοια, την ερωτεύτηκα». Τότε
άρχισε να συλλαμβάνει την ιδέα του κάκτου, με τον οποίο είχε μακρά σχέση καθώς
«πάντα υπήρχε στα σπίτια όπου έμενα, ενώ κάποτε μάλιστα είχα “αγκαλιάσει”
έναν. Είναι κάτι σαν παιδικό τραύμα, που ταιριάζει με τον παιδισμό που
χαρακτηρίζει την εικαστική μου έκφραση», λέει ο καλλιτέχνης, που είχε ρίξει
τους πρώτους σπόρους για τους κάκτους την εποχή ακόμη που έκανε κόμικς και
είχε φτιάξει έναν ανθρωπόμορφο κάκτο.

Πώς αποφάσισε ο δημιουργός με το πλούσιο παρελθόν στη ζωγραφική να δοκιμάσει
την τύχη του στη γλυπτική; «Ένας καλός καλλιτέχνης μπορεί να κάνει τα πάντα.
Είναι Σούπερμαν!», απαντά. «Ξεκίνησα το πείραμα, δεδομένου ότι ο χαλκός μού
είναι προσφιλές υλικό. H επιλογή του όμως δεν σημαίνει και ότι κατευθύνομαι ή
δεσμεύομαι από το υλικό. Θα μπορούσα να κάνω γλυπτική και με ξύλο, πηλό ή
μάρμαρο. Απλώς χειρίζομαι με ευκολία τον χαλκό και θεωρώ πως ταιριάζει για την
απόδοση των κάκτων. Εξάλλου τα πάντα ξεκινούν από τη ζωγραφική». Απόδειξη
άλλωστε πως δεν ξέφυγε από τα πινέλα του είναι το ότι έβαψε με λαδομπογιά τα
γλυπτά του, καθώς θέλησε, όπως λέει, μέσω του χρώματος να διαλύσει τη φόρμα.

«Φτάνει κάποια στιγμή που κουράζομαι από όλα και χρειάζομαι να καταφύγω σε
κάτι νέο», εξηγεί ο Διαμαντής Αϊδίνης. «Τη συγκεκριμένη περίοδο είχα ανάγκη να
κάνω δοκιμή σε μια άλλη εικόνα και να μπω στην τρίτη διάσταση για έναν
επιπλέον λόγο. Να ικανοποιήσω την ανάγκη μου να παρουσιάσω μια έκπληξη – όπως
κάνω σε κάθε μου έκθεση – ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμη η δουλειά μου. Θέλω
να κερδίσω χρήματα με τα έργα μου, αλλά όχι και να ζω μια βαρετή ζωή».

Τελικά πέτυχε το πείραμα; «Πέτυχε, αν και στην αρχή τα φοβήθηκα. Τώρα που τα
ξαναβλέπω όμως χαίρομαι που τα έχω υπογράψει. Είναι αξιοπρεπή», απαντά και
σχεδιάζει ήδη τα επόμενα βήματά του: «Να φτιάξω έναν κάκτο περιπατητή και να
γυρίσω ξανά στο τελάρο».

Μια πολύ μοναχική δουλειά

«Πιστεύω πως είμαι συνεπής και πως έχω κάνει καλά έργα· έργα που εκπέμπουν
αλήθεια, χωρίς να σημαίνει αυτό πως δεν έχω κάνει και κακά έργα», λέει
κάνοντας την αυτοκριτική του ο Διαμαντής Αϊδίνης. «Όταν φτιάχνω ένα έργο
είμαστε μόνο εγώ και εκείνο, διότι η δουλειά του ζωγράφου είναι πολύ μοναχική.
Όταν το τελειώνω όμως μπαίνω σε έναν διάλογο με ένα συγκεκριμένο κοινό, που
καταλαβαίνει τον κώδικά μου και το οποίο δεν θέλω να προσβάλω, αλλά με
ενδιαφέρει να το εκπλήξω. Προσπαθώ δε να του περνώ μηνύματα ακόμη και μέσα από
τους τίτλους των έργων μου. Πιστεύω πως πρέπει ο καθένας να ρίχνει μια ματιά
σε κάθε καλλιτεχνική δημιουργία και να προσπαθεί να τη διαβάσει και να την
ερμηνεύσει και όχι να την ξεπετάει. Ακόμη κι αν νιώθει ότι δεν τον αφορά, θα
πρέπει να αναρωτηθεί τον λόγο».

INFO

Habemus Cactum έως τις 27 Μαΐου στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (Κριεζώτου 7, τηλ. 210-3631.951).