ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα περάσαμε όμορφα…

Ποιος χαρακτηρισμός αρμόζει στο show του Σαββατόβραδου; Ποια είναι αυτή η λέξη
που μπορεί να κλείσει μέσα της τον χαμένο ενθουσιασμό, τις μεγάλες προσδοκίες,
τα ευρώ που δαπανήθηκαν, την ευγενή άμιλλα του τραγουδιού συνοδευόμενες από
τις θεωρίες περί μπλοκ χωρών και την ανατροπή ενός θεσμού που μετρά 51 χρόνια
από τη γέννηση του;

Χαβαλές ήταν – που αν και δεν πρόκειται για δόκιμο όρο η έννοιά του περικλείει
όλα τα παραπάνω – και αυτό τα λέει όλα!

Άλλωστε αυτό δεν είναι η Eurovision; Ένα τηλεγεγονός χωρίς διακριτά όρια που
ενώνει τους τηλεθεατές της Ευρώπης και όχι μόνο; Τρεις ώρες ανταγωνισμού που
εμπεριέχει λίγο από αγωνία, λίγο από χάζεμα στην οθόνη, λίγο από στοιχήματα
για την τριάδα που θα διακριθεί…

Από όλη αυτή τη διαδικασία… αποχαύνωσης «μυθοποιούνται» κυρίως τα τηλεοπτικά
δίκτυα που αποδύονται σε κόντρες για το ποιο διαθέτει τα πιο προηγμένα μέσα.
Εκεί πρέπει να παίζεται ακόμα πιο ζωηρός χαβαλές! Κρίμα όμως γιατί σπανίως
βγαίνουν αυτά τα κουτσομπολιά προς τα έξω.

Δεν πειράζει όμως, με τα ψίχουλα που μας ρίχνουν γεμίζουμε και εμείς τα
στομάχια της… περιέργειάς μας. Ώρες καταναλώνονται στην ψιλοκουβέντα για την
αλληλοϋποστήριξη ορισμένων χωρών που παίρνει πλέον διαστάσεις θεσμού, για τη
στυλιστική προσέγγιση των ερμηνευτών, για τα ευτράπελα κάθε διοργάνωσης.

Άλλωστε ποιος ο λόγος για να παραπονιόμαστε. Καλά περάσαμε: ευφρανθήκαμε μετά
συνοδείας οίνου, μεζέδων και μελωδιών. Γελάσαμε με την ψυχή μας,
στεναχωρηθήκαμε για την… απροσδόκητη ήττα μας, νιώσαμε μια εθνική έπαρση για
την… αγγλική συνέπεια και οργανωτικότητά μας.

Μόνο που πρέπει να χαρακτηριστήκαμε ολίγον κατσικοπόδαροι από τους λοιπούς
Ευρωπαίους: στη χώρα που γέννησε το αρχαίο θέατρο, το μπουζούκι και τον
Καραγκιόζη ήρθαν να κερδίσουν τα Τερατά(-κια); Δεν χρειάζονται όμως
στεναχώριες. Ψηλά τα κεφάλια: «We are the winners of Eurovision»! Να ‘ναι καλά
οι Λιθουανοί.