[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ HTAN για το Συνέδριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα MME),
«Για το δικαίωμα στην πόλη».

Και η πρόκληση μεγάλη για καθηγητές, φοιτητές, δημοσιογράφους, πολιτικούς και
πολίτες που πήραν μέρος στη συζήτηση, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα
Μερκούρη».

Ο πειρασμός ήταν ιδιαίτερα έντονος για τα κόμματα και τους υποψηφίους τους για
την Αυτοδιοίκηση στην Αθήνα, που πήραν μέρος στο στρογγυλό τραπέζι για τη
«βιώσιμη πόλη».

Έτσι και απολογισμός έγινε, και ελλείψεις επισημάνθηκαν, και αναφορές σε
ευθύνες (των αντιπάλων πάντα), μαζί με προγραμματικές δεσμεύσεις, ακούστηκαν.

H άλλη όψη, όμως, ήταν η δημοσιογραφική προσέγγιση, για τη μεγάλη ακρίβεια
στην Αθήνα, την ανεργία, την απέραντη μοναξιά, τα προβλήματα που
αντιμετωπίζουν οι οικονομικοί μετανάστες, το κυκλοφοριακό και ένα σωρό
καθημερινά «αγκάθια», καθώς και για πολιτικές που έχουν ανακοινωθεί, μέτρα που
εξαγγέλλονται αλλά μένουν χρόνια τώρα στα χαρτιά.

Κάπως έτσι άνοιξε – από εμάς – η συζήτηση που αναζήτησε ευθύνες στο διαδοχικό
κερδοσκοπικό παιχνίδι, με την πολιτική να κάνει πλάτες και να θέλει την Αθήνα
σ’ αυτά τα χάλια.

* Με την αντιπαροχή της δεκαετίας του ’60 σαν βίαιη ανακατανομή
πλούτου.

* Με την αλλαγή στα μέτρα και τα σταθμά (την οκά να γίνει 312,5 δράμια,
δηλαδή ένα κιλό μέσα σε μια νύχτα) για να μείνει το χονδρεμπόριο μέχρι τις
μέρες μας στο κέντρο, αφού εκεί έμειναν οι αποθήκες, εκεί και το εμπόρευμα.

* Με τις πολυκατοικίες-κλουβιά.

* Με μια άσφαλτο που πέφτει όπως όπως για «μπαλώματα» και λειώνει το
καλοκαίρι στα λάστιχα των αυτοκινήτων.

* Με τα πεζοδρόμια να έχουν γίνει ένα με τα σκουπίδια στα πόδια μας.

Πίσω από αυτά τα χάλια, το αλόγιστο κέρδος στον αντίποδα ενός ονείρου για
βιώσιμη πόλη.

Και από την ίδια εκδήλωση βγήκαν δύο τελευταίες ειδήσεις για τον πολιτισμό και
την ανάπτυξη σ’ αυτήν την Αθήνα:

* Το εργοστάσιο της Columbia, που άρχισε να «πέφτει» με άδεια του
υπουργείου Πολιτισμού και με υπογραφή από το Πολεοδομικό του Δήμου Αθηναίων
(ευτυχώς, η αποκάλυψη στο συνέδριο κάτι έσωσε),

* Το θέατρο «Μετροπόλιταν» (ιδιοκτησία του Οργανισμού Εργατικής Εστίας)
στη Λ. Αλεξάνδρας, που κάποιοι θέλουν να το κάνουν βιώσιμο κτίριο, αλλά για
δική τους… (πολιτική) επιβίωση.

«Βιώσιμα» κτίρια λοιπόν και «βιώσιμη» πόλη, αλλά για ποιους και με ποιους;

Είναι το ερώτημα απ’ όλη αυτήν την κατάθεση αγωνίας…

ΥΓ1:… που η συντονίστρια Πέπη Ρηγοπούλου (καθηγήτρια MME) το
χειρίστηκε με επιμονή…

ΥΓ2:… αλλά μένει πάλι χωρίς απάντηση.