ΣE ΠPΩTO ENIKO Για γέλια και για… κλάματα

«Καβουράκια… στου γιαλού τα βοτσαλάκια» τραγουδά με τον δικό του, τσιριχτό –
ίσως και μοναδικό – τρόπο, χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο σε εκατομμύρια Έλληνες
τηλεθεατές. H έκπληξη: προσφάτως εμφανίστηκε σε νυχτερινό κέντρο. Δίπλα του,
ακόμα μία τηλεστάρ που διακρίνεται για την ιδιόρρυθμη εμφάνισή της. Μόνο που
δεν τη διάλεξε η ίδια αλλά η… φύση.

Ρήσεις όπως «χαμογελάτε είναι μεταδοτικό» και «το γέλιο βγήκε από τον
Παράδεισο» αποτελούν παραδοχές. Με τι γελάει όμως κανείς; H κωμωδία, η
φαρσοκωμωδία, ακόμα και η παρωδία είναι γνωστές πηγές γέλιου.

Φαίνεται όμως πως τα είδη και οι τρόποι που συνθέτουν το κωμικό είναι
ξεπερασμένα. Οι «άνθρωποι» της τηλεόρασης αναζητούν νέες καταστάσεις, πιο
αληθινές, αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφιλεγόμενο.

H γενιά των reality shows μοιάζει να θέλει κάτι ακόμα πιο ρεαλιστικό, αλλά και
πιο… τραγελαφικό. Στο στόχαστρο, παράξενες φυσιογνωμίες, ευτραφείς ενήλικες
που η εικόνα τους δεν παραπέμπει σε ανθρώπους που διαθέτουν τουλάχιστον τη
στοιχειώδη ευφυΐα, παχύσαρκες σε αναζήτηση της καλλιτεχνικής τους «φλέβας».

Πρόκειται για σκηνές που θυμίζουν περιγραφές μεσαιωνικών καρναβαλιών: τότε που
ο τρελός αλλά και ο πιο άσχημος του χωριού κέρδιζαν τον τίτλο του βασιλιά! Για
ένα 24ωρο βίωναν την ανατροπή, νιώθοντας ότι παίρνουν το αίμα τους… πίσω.
Και όλοι οι υπόλοιποι γελούσαν με τα καμώματά τους!

Όταν αυτή η κακόγουστη φάρσα σταματούσε, τότε κάθε… κατεργάρης γυρνούσε στον
πάγκο του και η καθημερινότητα έμπαινε σε τάξη – καλώς ή κακώς.

Αιώνες μετά και ενώ το θέαμα έχει εισχωρήσει για τα καλά στη ζωή μας, τέτοιου
είδους φάρσες συνεχίζονται εσαεί. Μόνο οι ήρωες αλλάζουν πού και πού, όταν
αρχίζουν να θυμίζουν «ξαναζεσταμένο» φαγητό.

Έως τότε όμως, παλεύουν με κάθε μέσο που τους έχει «δωρίσει» ή «αδικήσει» η
φύση για να βγάλουν τα προς το ζην – ή ακόμα και κάτι περισσότερο. Ίσως αυτή
είναι και η αισιόδοξη πλευρά όλης αυτής της ιστορίας, δηλαδή ότι πληρώνονται
και με το αζημίωτο. Γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι για γέλια και για… κλάματα.