[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

EXETE ΑΚΟΥΣΕΙ τελευταίως κάτι καινούργιο για τις περίφημες κυβερνητικές
μεταρρυθμίσεις, που αποτελούσαν το αγαπημένο πεδίο πολιτικής του οικονομικού
επιτελείου τον περασμένο χρόνο; Όχι βέβαια και ούτε προβλέπεται να ακούσετε
κάτι στο άμεσο μέλλον.

H σημαία των μεταρρυθμίσεων έχει υποσταλεί μάλλον οριστικά γι’ αυτήν την
κυβερνητική θητεία. Οι προχθεσινές σχετικές αναφορές του κ. Αλογοσκούφη στο
ειδικό κοινό της γενικής συνέλευσης του ΣΕΒ, που αρέσκεται στον όρο, δεν
προσέθεσαν τίποτα καινούργιο. Τώρα είναι η ώρα της κοινωνικής πολιτικής κι
αυτό ίσως κάτι λέει για τους πολιτικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης σχετικά με
τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών, για παράδειγμα.

Κορυφαίο παράδειγμα της εγκατάλειψης της μεταρρυθμιστικής πολιτικής είναι οι
πολυθρύλητες αλλαγές στις δημόσιες επιχειρήσεις. Εκεί που η κυβέρνηση θα
έφερνε τα πάνω κάτω, με αμφιλεγόμενες αλλά πάντως ριζοσπαστικές αλλαγές,
τελικά τίποτα δεν άλλαξε στο τοπίο των ζημιογόνων δημοσίων επιχειρήσεων. Ούτε
οι Κανονισμοί Προσωπικού πειράχτηκαν ούτε οι μισθολογικές αυξήσεις
περιορίστηκαν, ενώ αντίθετα διασφαλίστηκε η συνέχεια για ακόμη δύο χρόνια του
σημερινού στάτους κβο.

Όσο για το Ασφαλιστικό, του οποίου επίκειται – θεωρητικά – η έναρξη διαλόγου,
η κυβέρνηση το πηγαίνει όσο γίνεται πιο μαλακά, φροντίζοντας να διαβεβαιώνει
με κάθε ευκαιρία ότι δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στη διάρκεια αυτής της
θητείας της.

Στο λεξιλόγιο του κ. Γ. Αλογοσκούφη η λέξη μεταρρύθμιση έχει εσχάτως
αντικατασταθεί με τη φράση κοινωνική συναίνεση. Μέχρι που έφτασε να
υποστηρίξει σε ομιλία του στον ΟΟΣΑ ότι οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να μην
αποδώσουν ή να έχουν τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα σε κοινωνικά
ευαίσθητους τομείς, όπως η αγορά εργασίας και το Ασφαλιστικό!

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση τάζει σε μισθωτούς, συνταξιούχους και
ανέργους όλο και περισσότερα, χωρίς να δείχνει ότι φοβάται τον πέλεκυ των
Βρυξελλών, παρά το γεγονός πως η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς επιτήρησης και
παρά τις προβλέψεις του επιτρόπου κ. X. Αλμούνια ότι το έλλειμμα θα επανέλθει
πάνω από το 3% του ΑΕΠ το 2007.

Ακόμη και η ήπια προσαρμογή οδηγείται στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, όπως θα
λέγαμε κάποτε. Ο ορίζοντας της όποιας δημοσιονομικής προσπάθειας δείχνει να
εξαντλείται το 2006 και από εκεί και πέρα μάλλον θα βάλει το χέρι της η…
δημιουργική λογιστική (με την οποία ήδη, άλλωστε, λέγεται ότι οι σχέσεις της
κυβέρνησης έχουν γίνει πολύ στενές).