ΣE ΠPΩTO ENIKO Δύο μέτρα και δύο σταθμά…

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής περιφερειακής πόλης μού έλεγε προ ημερών το
παράπονό του – και ήταν εκ βάθους καρδίας. Για τους «χαζούς» και «αφελείς»
πανεπιστημιακούς ιατρούς της επαρχίας και για τους «έξυπνους» του κλεινού
άστεως. Για το ιατρικό σύστημα των δύο – και βάλε – ταχυτήτων, που επιτρέπει
στους πρωτευουσιάνους τα πάντα και αφήνει την τήρηση των νόμων στους «εκτός
των θυρών»…

Ο λόγος για τα περίφημα απογευματινά ιατρεία των νοσοκομείων, που όπου
λειτούργησαν είχαν και έχουν τρελή επιτυχία (είναι φίσκα από κόσμο), αλλά μόνο
αποσπασματικά υπάρχουν στην Αθήνα (από λίγους ευσυνείδητους πανεπιστημιακούς ή
αιθεροβάμονες ΕΣΥτες), ενώ κυρίως εφαρμόσθηκαν στα περιφερειακά πανεπιστημιακά
νοσοκομεία. Ο νόμος αυτός του Αλέκου Παπαδόπουλου, που τον έφερε σε άγρια
κόντρα με τους πανεπιστημιακούς (εφοριακοί λόγοι, γαρ), αφέθηκε να ατονήσει
από τους μετέπειτα κατόχους της υπουργικής καρέκλας της οδού Αριστοτέλους, με
αποτέλεσμα σήμερα να μην ξέρει κανείς τι πράγματι ισχύει. Κάποιοι
πανεπιστημιακοί ιατροί στην Αθήνα δεν κρατούν κανένα πρόσχημα και αλωνίζουν
άνετα παντού… Κάποιοι άλλοι, λόγω ελλείψεως χώρων και γραμματειακού
προσωπικού στα κρατικά νοσοκομεία, έχουν πάρει την άδεια να κάνουν αυτά τα
ιατρεία στον ιδιωτικό τους χώρο και να καταβάλλουν κάποια χρήματα σε ένα
λογαριασμό (ο Θεός κι η ψυχή τους…). Και ορισμένοι άλλοι έχουν πάρει
διαπιστωτική πράξη από το Πανεπιστήμιο και κάνουν μόνο εκπαιδευτικό και
ερευνητικό έργο στα δημόσια νοσοκομεία και το κλινικό έργο σε ιδιωτικά (τι σόι
μάθημα κάνουν στους φοιτητές, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από την κλινική πράξη,
ένας Θεός ξέρει…). Γενικώς, όλα φαίνεται να επαφίενται στον καλό Θεούλη της
Ελλάδας…

Κι όμως – σχολίαζε σεβάσμιος πανεπιστημιακός της Αθήνας – τα απογευματινά
ιατρεία, όπου η μισή ιατρική αμοιβή πηγαίνει στο νοσηλευτικό ίδρυμα, θα ήταν
ένας τρόπος να επιβιώσουν οικονομικά τα νοσοκομεία και να έχουν τη δυνατότητα
οι ασθενείς να διαλέγουν τον γιατρό τους, όπως θέλουν οι Έλληνες. Το ίδιο
άλλωστε ισχύει και σε όλα τα μεγάλα ξένα νοσηλευτικά ιδρύματα, όπως η Μάγιο
Κλίνικ και το Χάρβαρντ: Οι γιατροί εργάζονται στο νοσοκομείο από το πρωί μέχρι
το βράδυ και δεν εξαφανίζονται από τη μία το μεσημέρι, όπως εδώ…

Οι βολεμένοι, λοιπόν, και οι εργαζόμενοι… Δύο – και βάλε – μέτρα και δύο
σταθμά…