[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

O ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ μπακλαβάς μπορεί να είναι τούρκικος, αλλά κι εμείς καλά
τον φτιάχνουμε κι όσοι αγαπούν τα σιροπιαστά τον απολαμβάνουν χωρίς να
μπαίνουν στη μάχη για την πατρότητά του. Μακάρι και οι ελληνοτουρκικές
αναμετρήσεις να ήταν γλυκές σαν τον μπακλαβά. Γιατί σε επίπεδο διπλωματίας
μόνο πίκρες γευόμαστε. Διαρκής η ένταση στις διμερείς σχέσεις. Ακατάπαυστες οι
τουρκικές προκλήσεις. Άνισες οι αντιπαραθέσεις σε διπλωματικό επίπεδο.

Τη στιγμή που μείζον θέμα στη χώρα αναδεικνύεται το τζαμί των αλειτούργητων
μουσουλμάνων, η Τουρκία ανοίγει τις εκκλησίες στον Πατριάρχη, άσχετα αν
στέλνει από δίπλα τούς «Γκρίζους Λύκους» να τον λοιδορήσουν. Νοοτροπία την
οποία καθρεφτίζει η προσφιλής παροιμία τους: «Άφησε τη γάτα να φύγει και
στείλε πίσω της τον σκύλο να την πιάσει». Αλλά η διπλωματία αυτό είναι. Ένα
παιχνίδι σκύλου και γάτας. Κάτι που εμείς δεν το ξέρουμε ή δεν το
καταδεχόμαστε. Γιατί το εθνικό φρόνημα, που στην Τουρκία είναι αναβαθμισμένο,
στην Ελλάδα εξαντλείται σε έξαλλες κραυγές εσωτερικής κατανάλωσης, τις οποίες
καταπίνουμε όταν βγαίνουμε πιο έξω.

Τα ενσταντανέ της συνάντησης Καραμανλή – Ερντογάν, που κυκλοφόρησαν στο
Διαδίκτυο την περασμένη εβδομάδα, αυτήν τη «δυσκολία» απαθανάτισαν. Στα οποία
ο μεν Πρωθυπουργός μας μπήκε στην αίθουσα με το κεφάλι ψηλά και πάτησε πάνω
στην ελληνική σημαιούλα – σηματωρό, για το βήμα στο οποίο θα στεκόταν, ο δε
Τούρκος ομόλογός του είδε τη δική του, έσκυψε, τη σήκωσε και την κράτησε στο
χέρι του καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του.

Συμπτωματικά την ίδια ημέρα στην Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την προσευχή του
Χότζα, ακούστηκαν από την Αγία Ειρήνη βυζαντινές ψαλμωδίες και αμανέδες της
Ανατολής. Έλληνες και Τούρκοι ηθοποιοί θρηνούσαν μαζί για τα δεινά τού
πολέμου. Ήταν η δίγλωσση παράσταση του Τερζόπουλου με την απαγορευμένη για
χρόνια τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσες». H τέχνη δεν έχει φρονήματα, δεν έχει
σύνορα. Ο Μίκης δεν ένωσε τις φωνές τής Φαραντούρη και του Λιβανελί; Δεν
αγαπήσαμε τον Χικμέτ από τα τραγούδια του Μικρούτσικου; Τα «Σύνορα της αγάπης»
δεν έκαναν μεγάλες θεαματικότητες εδώ και στη γείτονα; Και ο Περράκης δεν
έκοψε 1,4 εκατομμύρια εισιτήρια, βάζοντας τους φαντάρους να περιμένουν στη
βραχονησίδα τουρκική απόβαση, αλλά να κάνουν έρωτα με ωραιότατες Τουρκάλες που
ξαφνικά κατέφθασαν; Μήπως το μήνυμα είναι: αφήστε τα μίση και απολαύστε
μπακλαβά;