EΓPAΨAN

Γιώργος Λακόπουλος

(ο αρθρογράφος, με αφορμή τις εσωκομματικές διενέξεις στο ΠΑΣΟΚ)

«Για να πετύχει τις επιδιώξεις του ένα μεγάλο κόμμα της αντιπολίτευσης
χρειάζεται στρατηγική – και η στρατηγική ως όρος υποδηλώνει πόλεμο -,
συγκρούσεις με αντάλλαγμα την εξουσία, δηλαδή μια νίκη. Το μέτρο της νίκης
στον κοινοβουλευτισμό είναι νόμισμα με δύο όψεις. H μία γράφει: «H νίκη ανήκει
στις πλειοψηφίες». H άλλη συμπληρώνει: «Οι πλειοψηφίες φτιάχνονται με όλους».
Ο κ. Γ. Παπανδρέου ως απευθείας προερχόμενος από τη μεγάλη του γένους –
πολιτική – σχολή, που έδωσε ήδη δύο πρωθυπουργούς, έχει, ως γενετήσιο υλικό
του, την αξία αυτού του νομίσματος. Ωστόσο είναι νόμισμα που δεν ισχύει
απαραίτητα σε ολόκληρη την επικράτεια του ΠΑΣΟΚ. Ενίοτε κυκλοφορούν νομίσματα
άλλης κοπής και η Χαρ. Τρικούπη μετατρέπεται σε διακεκαυμένη ζώνη ελεύθερων
συναλλαγών. Π.χ. για ακατανόητους – εκατέρωθεν – λόγους, ένας κύκλος στελεχών
βρέθηκε εσχάτως σε κάποιου είδους αναμέτρηση με τον κ. Ευ. Βενιζέλο και
αντιστρόφως. Φλωρίδης, Παπαδόπουλος, Πάγκαλος, Χρυσοχοΐδης, Βάσω… Ίσως και
άλλοι που δεν βρήκαν ακόμη ευκαιρία να το δείξουν. H αρχική εξήγηση είναι
ορατή. Στη συνείδηση του μέσου «Πασοκτζή» ο κ. Βενιζέλος έχει τα
χαρακτηριστικά γνωρίσματα ως Νο. 2 του ΠΑΣΟΚ. Στο εσωτερικό κομματικό παιχνίδι
αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα: ο Νο. 2 είτε βρίσκεται κοντά στον αρχηγό και
δρα υπέρ του είτε βρίσκεται μακριά και εναντίον του – κλείνει τον δρόμο ως
φυσικό εμπόδιο»…

(«Το Βήμα»)